Атасыз өскөн Лотардын жаштык жылдары тууралуу жылнаамалар дээрлик эч нерсе айтпайт.
Лотардын аты тарыхый документтерде биринчи жолу 1088-жылы гана кездешет.
Анын тагдырындагы чыныгы бурулуш 1107-жылы болгон. Ошол жылы ал Нортхайм графы Генрихтин жана Брауншвейгдик Гертруданын кызы Рихенза Нортхаймскаяга үйлөнгөн.
Рихенза күчтүү Брунондор тукумунун мураскери болгон.
Бул нике, жаңы жерлерди сатып алуу жана мурасты акылдуу башкаруу менен айкалышып, Лотарга эбегейсиз байлык жана Биллунгдар менен Нортхаймдардын чоң ээликтерин алып келген.
Ошентип ал Саксониядагы эң таасирдүү магнаттардын бирине айланган.
Лотардын саясий көрөгөчтүгү эрте көрүнгөн.
1104-жылы башкаруучу династиянын ичинде чыккан катаал үй-бүлөлүк конфликт учурунда ал алысты көрө билген чечим кабыл алып, жаш Генрих Vнин өз атасы Генрих IVгө каршы көтөрүлүшүн колдогон.
Кампания ийгиликтүү аяктаган.
1105-жылдын 31-декабрында кары император тактан баш тартып, бир нече күндөн кийин анын уулу таажы кийген.
Берилгендиги үчүн сыйлык катары, 1106-жылы баласыз герцог Магнус Биллунг каза болгондо, жаңы монарх Лотарга Саксония герцогунун наамын жана эбегейсиз чоң ээликтерин берген.
Бирок жаңы алынган күч Лотардын амбициясын дагы көбүрөөк тутанткан.
Ал тил алчаак кызматчы болууну каалаган эмес.
Лотар Генрих Vнин авторитардык аракеттерине, өзгөчө жогорку ак сөөктөргө өзүм билемдик менен жаңы салыктарды салуу аракеттерине катуу нааразы болгон.
Көп өтпөй ал өсүп жаткан оппозициянын борборуна айланган.
1111-жылга карата Лотарь дээрлик көз карандысыз башкаруучудай иш алып барып, жаңы түзүлгөн Гольштейн графтыгын өз каалоосу менен граф Адольф Шауэнбургскийге берген.
Албетте, таажы мындай баш ийбестикке чыдай алган эмес.
1112-жылы Генрих V Лотарды герцогдук наамынан ажыратып, Саксонияны Оттон Балленштедтскийге берүү менен аны сындырууга аракет кылган.
Лотарь тактикалык ийкемдүүлүк көрсөткөн.
Ал убактылуу императорго баш ийип, Оттон падышанын каарына калгыча күткөн жана андан кийин өзүнүн макамын кайра кайтарып алган.
Бирок бул баш ийүү сырттан гана көрүнгөн көрүнүш эле.
1115-жылы Лотарь ачык көтөрүлүш чыгарып, саксон аскерлерин жетектеген жана Вельфесхольцтогу салгылашта императордун армиясын толугу менен талкалаган.
Ошондон тартып Генрих V Саксониянын үстүнөн жана анын салыктары боюнча иш жүзүндө көзөмөлүн жоготкон.
Өзүнүн көз карандысыздыгын дагы да ачык көрсөтүп, 1123-жылы Лотарь императорго түздөн-түз каршы чыккан.
Генрих V Мейсен маркасын граф Випрехт Гройчскийге бергенде, Лотарь күч колдонуп, ал жерге өзүнүн союздашы Конрад Веттиндин дайындалышына жетишкен.
Ал эми Лужица маркасын граф Альбрехт Медведге өткөрүп берген.
Салийлердин доору аяктап бараткан.
1125-жылы император Генрих V мураскер калтырбай каза болгон.
Майнц архиканцлери Адальберт жаңы падышаны шайлоо үчүн Майнцка княздарды чакырган.
Башкы фаворит герцог Фридрих II Гогенштауфен болгон.
Бирок анын текебердиги ага каршы иштеген.
Замандаштары анын ашыкча өзүнө ишенүүсүн ambicione cecatus — «амбициядан сокур болуу» деп сүрөттөшкөн.
Мындан тышкары Фридрих княздардын монархты эркин тандоо укугун — libera electio — таануудан принципиалдуу түрдө баш тарткан.
Бул шайлоочуларды андан алыстаткан.
24-августта анын талапкерлиги четке кагылган.
Майнцтык Адальберт Лотардын талапкерлигин сунуштаган.
Ал идеалдуу талапкер болгон эмес.
Саксон герцогу элүү жаштан ашкан — XII кылым үчүн кыйла улгайган курак — жана анын уулдары болгон эмес.
Бул туруктуу династия түзүү мүмкүнчүлүгүнө шек жараткан.
Бирок дал ушул жагдай авторитардык Салийлер династиясынан чарчаган княздарга жаккан.
Алар өткөн башкарууну oppressio — «эзүү» мезгили деп аташкан.
Австриялык Леопольд III жана Карл Добрый сыяктуу башка талапкерлерден үстөм чыгып, Лотарь Германиянын падышасы болуп шайланган.
Бул шайлоо бийликтин катуу мураскерлик принцибинен алыстоону бекемдеген бурулуш учур болгон.
Империя менен папалыктын ортосундагы чексиз күрөштүн татаал жагдайларын анча терең билбеген Лотарь бир катар символикалык жеңилдиктерге барган.
Кийин Рим буларды таажынын Ыйык Такка көз карандылыгын тааныган кадамдар катары чечмелеген.
Анын башкаруусу Чехиядагы ички бийлик талаштарына аралашуудан башталган.
1125-жылы Богемия герцогу Владислав I каза болгон.
Так үчүн анын бир тууганы Собеслав I менен маркумдун жесири Бергдик Рихеза колдогон моравиялык талапкер Оттон Кара күрөшкөн.
Оттондон чоң каржылык колдоо алган Лотарь анын тарабын тандаган.
1126-жылдын февралында герман армиясы Богемияга басып кирген.
Бирок Хлумецтеги салгылашта Собеславдын аскерлеринен оор жеңилүүгө учураган.
Чехтер герман ак сөөктөрүнүн эң көрүнүктүү өкүлдөрүн, анын ичинде Альбрехт Медведди жана Тюрингиялык Людовик Iни туткунга алышкан.
Ошондо күтүүсүз окуя болгон.
Собеслав согуш талаасында толук жеңишке жеткенине карабастан, Лотардын лагерине өзү келип, момундук менен Богемияны империялык феод катары таанууну суранган.
Лотарь ырайымдуулук менен макул болгон.
Туткундар үйлөрүнө кайтарылып, тынчтык орногон.
Собеслав формалдуу түрдө жеңилген падышанын үстөмдүгүн таанып, анын ордуна талашсыз легитимдүүлүк жана чоң саясий бедел алган.
Бирок Германиянын ичинде андан да коркунучтуу өрт тутанган.
Саксония жана Баварияга таянган Супплинбургдар династиясы менен Салийлердин мураскерлери Гогенштауфендердин ортосундагы тирешүү жарандык согушка айланган.
Конфликттин негизги себеби эбегейсиз жер ээликтери болгон.
Лотарь талаштуу жерлер таажыга таандык жана Салийлердин тукуму үзүлгөндөн кийин мамлекетке кайтарылышы керек деп эсептеген.
Ал эми Фридрих II башында турган Гогенштауфендер булар алардын мыйзамдуу жеке мурасы деп ырасташкан.
Эски архивдерде жеке жана мамлекеттик мүлктүн кылымдар бою так бөлүнбөй келгендиги укуктук чечимди дээрлик мүмкүн эмес кылган.
1125-жылы эле конфликт ачык согушка айланган.
Регенсбургда княздардын уруксатын алган Лотарь короналык жерлерди күч менен кайтарып алууга аракет кылган.
Каршылыкка туш болгондо ал Фридрих IIни мыйзамдан тышкары деп жарыялап, ага империялык опала салган.
Анын бир тууганы Конрадды Франкония герцогдугунан ажыраткан.
Согуш өзгөрмө ийгилик менен жүргөн.
1127-жылы Лотардын армиясы Нюрнбергди ийгиликсиз курчаган.
Бул ийгиликтен шыктанган швабдар менен франкондуктар Конрадды антикороль деп жарыялашып, ал Конрад III деген ат менен чыккан.
1128-жылы Конрад Италияга таанылуу үчүн жөнөгөн.
Ал жерде Милан архиепискобу Ансельм V аны Италиянын падышасы катары таажы кийгизген.
Лотарь убакытты текке кетирген эмес.
Атаандашы жок учурда, 1129-жылы ал күчтүү сокку жасап, Гогенштауфендердин негизги чептери — Нюрнберг менен Шпайерди — басып алган.
Италияда олуттуу колдоо таба албаган Конрад 1130-жылы эч нерсеге жетишпей кайтып келген.
Бул Лотарга стратегиялык артыкчылык берген.
Ошол эле учурда Бургундияны душмандардын таасиринен сактоо үчүн падыша өзүнүн жакын өнөктөшү Конрад I Церингенскийди Бургундия княздыгынын башкаруучусу — rector Principatus Burgundiae — кылып дайындаган.
Каны боюнча саксон болгон Лотарь империянын түндүк-чыгыш чек араларына чоң көңүл бурган.
Дал анын чыгыш саясаты узак мөөнөттүү тарыхый кесепеттерге ээ болгон.
Ал герцог кезинде баштаган саясатты улантып, 1111-жылы Гольштейн менен Штормарнды Адольф Шауэнбургскийге өткөрүп берген.
Маанилүү кадамдардын бири Тюрингия ландграфтыгын кайра түзүү болгон.
Бул аймак король Хлотарь Iнин тушунда франктар тарабынан катуу басып алынгандан бери кыйроодо калган.
Калктын азайышынан жана баварлар, франкондуктар жана христиан динин кабыл алган славяндар тарабынан жай отурукташтырылгандан кийин бул жер күчтүү бийликке муктаж эле.
1129-жылы Винценбург графы Германды дайындашы ийгиликсиз болгон.
Бир жылдан кийин ал тынчтыкты бузганы үчүн кызматтан алынган.
Бирок 1131-жылы Людовиктин дайындалышы чоң ийгиликке айланып, бир кылымдан ашык башкарган күчтүү Людовингдер династиясынын башталышын түзгөн.
1134-жылы Бранденбург маркграфы болуп атактуу кол башчы Альбрехт Медвед дайындалган.
1136-жылы Конрад Великий Веттин Мейсен жана Лужица маркаларын өз колуна бириктирген.
Лотарь ошондой эле Римден Бремен жана Магдебург архиепископторунун ыйгарым укуктарын кеңейтүүгө жетишкен.
Анын дипломатиясы империянын чегинен да алыска жеткен.
1135-жылы Дания падышасы Эрик II империялык князь катары таанылган.
Польша, Чехия жана Венгриянын ортосундагы чыр-чатактарда Лотардын чебер ортомчулугу Польша башкаруучусу Болеслав III Кривоустыйдын Померания үчүн эски салыктарды төлөшүнө алып келген.
Померания жана Рюген аралы расмий түрдө Ыйык Рим империясынын феодуна айланган.
Чыгышта империялык бийлик бекемделип жаткан учурда, түштүктө — Римде — чоң чиркөө кризиси башталган.
1130-жылы Католик чиркөөсү бөлүнүп кеткен.
Кардиналдардын азчылыгы Иннокентий IIни папа кылып шайлаган.
Бирок кийин көпчүлүк көчө баш аламандыктарынын шартында Анаклет IIни такка отургузган.
Анаклет Сицилия падышасы Рожер IIнин куралдуу колдоосуна таянып, Римде бийликти ээлеген.
Иннокентий Францияга качкан.
Ал жерде анын кызыкчылыктарын атактуу ойчул Бернар Клервоский кызуу коргогон.
Бернар Франция падышасы Людовик VI жана Англия падышасы Генрих Iди Иннокентийдин тарабына тарта алган.
Эки папа тең Лотарга элчилерин жөнөтүп, императордук таажыны убада кылышкан.
Гогенштауфендер менен согушуп жаткан герман падышасы алгач чечкинсиз болгон.
Бирок Бернар Клервоскийдин чечендиги аны Иннокентий IIнин тарабына өткөргөн.
Монарх, папа жана Бернардын жолугушуусу 1131-жылдын мартында Льежде өткөн.
Бул жерде Лотарь байыркы strator жөрөлгөсүн аткарган: папанын үзөңгүсүн кармап, момундук көрсөткөн.
Ал Анаклет менен сицилиялыктарды талкалоого убада берген.
Падыша инвеститура, башкача айтканда епископторду дайындоо укугун таажыга кайтарууну суранган.
Папа сылык түрдө баш тарткан.
Бирок Вормс конкордаты берген бардык укуктарды тастыктаган.
1131-жылдын 29-мартында Иннокентий Лотарды салтанаттуу түрдө римдиктердин падышасы катары таажы кийгизген.
Италияга жортуул оор болгон.
Лотардын армиясы чакан эле, анткени негизги күчтөр Германияда Гогенштауфендерди кармап турган.
Козголоңчу Миланды курчоо ийгиликсиз болгон.
Бирок падыша Римди көздөй жылууну уланткан.
Ыйык Пётр базиликасын Анаклеттин аскерлери ээлеп тургандыктан, көптөн күткөн императордук таажы кийүү 1133-жылдын 4-июнунда Латеран базиликасында өткөн.
Лотарь өтө кылдат дипломатия жүргүзгөн.
Ал светтик бийлик руханий бийликтен келип чыгат деген папалык булланы текеберлик менен этибарга алган эмес.
Ошол эле учурда Түндүк Италиядагы Тосканадык Матильданын чоң мурастык жерлерине Римдин укуктарын дипломатиялык түрдө таанып, аларды өзүнө феод катары сактап калган.
1135-жылга карата Лотарь империянын түндүгүндөгү Гогенштауфендердин каршылыгын биротоло сындырган.
Бул жерде анын күйөө баласы Генрих Гордый чоң роль ойногон.
Атасы Генрих Кара каза болгондон кийин ал Бавария герцогдугун мурастаган.
Бамбергдеги салтанаттуу рейхстагда Гогенштауфен бир туугандар ырайымдуулук менен кечирилген.
Аларга титулдары жана жерлери кайтарылып берилген.
Конрад антикороль наамынан биротоло баш тарткан.
Империяда он жылдык жалпы тынчтык — constitutio pacis — жарыяланган.
Элдешкен бир туугандар падышанын кийинки аскердик кампаниясына катышууга да макул болушкан.
Германиянын талашсыз башкаруучусуна айланган Лотарь 1136-жылы чоң армия чогултуп, Италияга экинчи жортуулун баштаган.
Буга папа Иннокентий IIнин жана Сицилия падышасы Рожер IIни талкалоону каалаган Византия императору Иоанн II Комниндин өтүнүчтөрү түрткү болгон.
Армия эки чоң колонна менен жүргөн.
Бирөөнү ак чачтуу император өзү, экинчисин күйөө баласы Генрих Гордый жетектеген.
Тронто дарыясынын жээгинде Лорителло графы Вильгельм Лотарга вассалдык ант берип, Термоли шаарын өткөрүп берген.
1137-жылы Бари шаарында бириккен герман аскерлери түштүккө карай жылган.
Сицилиялык Рожер коркуп, тынчтык сунуштаган.
Ал Апулияны уулдарынын бирине империялык феод катары алууга жана экинчи уулун барымтага берүүгө даяр болгон.
Бирок өч алууну каалаган папанын басымы менен Лотарь бул пайдалуу шарттарды четке каккан.
Бул анын чоң катасы болгон.
Түштүктүн ысык күнүндө чарчаган герман рыцарлары көтөрүлүш чыгарышкан.
Лотардын Сицилияны толугу менен басып алуу кыялы кыйраган.
Ал Рожерден Капуя менен Апулияны гана тартып алууга жетишкен.
Ачууланган папа Апулияны Чиркөөнүн бийлигине өткөрүүнү талап кылган.
Акыры тараптар компромисске келип, герцогдукту Райнульф Алифанскийге биргелешип беришкен.
1137-жылдын августунан октябрына чейин император Салернодо эс алып, ал жерде өзүнүн жез тыйындарын — follari — чыгарган.
Үйгө кайтуу жолу император үчүн акыркы сапар болуп калган.
Өлүмү жакындап калганын сезген Лотарь күйөө баласы Генрих Гордыйга Тоскана маркграфтыгын, Саксония герцогдугун жана эң башкысы — императордук регалияларды өткөрүп берген.
Тарыхчылар бүгүнкү күнгө чейин бул түздөн-түз мураскерди көрсөтүү беле же жөн гана ыйык реликвияларды сактап калуу үчүн жасалган чара беле деп талашып келишет.
1137-жылдын 3-декабрында Лотарь II Брайтенванг деген жерде каза болгон.
Монархтын сөөгүн мекенине жеткирүү үчүн сарай кызматкерлери караңгы, бирок ошол шартта зарыл болгон mos Teutonicus ыкмасын колдонушкан.
Дене эттен сөөктү бөлүү үчүн казандарда кайнатылган.
Улуу башкаруучунун калдыктары Кёнигслуттердеги Ыйык Пётр жана Павел коллегиалдык чиркөөсүнө коюлган.
Бул залкар императордук собордун биринчи ташын Лотарь өзү 1135-жылы койгон.
Бир айдан кийин папа Анаклет IIнин өлүмү Чиркөөнүн бөлүнүүсүнө чекит койгон.
Лотарь IIнин башкаруусу Салийлер менен Гогенштауфендердин доорлорунун ортосундагы кыска тыныгуу гана болгон эмес.
Бул империяны күчтүү жана суверендүү башкаруунун өзүнчө бир доору болгон.
Айтмакчы, 1620-жылы императордун мүрзөсү ачылганда анын ичинен кылыч жана символикалык держава да табылган.
Лотарь таажыны Вельфтер династиясына өткөрүп берүү максатындагы ири саясий долбоор түзгөн.
Рихенза менен никесинен анын жалгыз кызы — Гертруда калган.
Ал 1115-жылдын 18-апрелинде төрөлгөн.
1127-жылдын майында атасы аны Бавариялык Генрих Гордыйга турмушка берген.
Алардын уулу кийин атактуу Генрих Арстан болгон.
Бирок Лотардын кыялдары ишке ашкан эмес.
Анын өлүмүнөн бир нече ай өткөндөн кийин, 1138-жылдын 7-мартында Кобленцте Гогенштауфендер жылнаамачылар «мамлекеттик төңкөрүш» деп атаган окуяны ишке ашырышкан.
Конрад III падыша болуп шайланган.
Ишенимдүү Генрих Гордый кайын атасынын эзелки душманына баш ийүүдөн баш тартканда, жаңы падыша аны бардык ээликтеринен ырайымсыз түрдө ажыраткан.
Европанын саясий асманында кометадай жарк эткен Супплинбургдар династиясы ушуну менен биротоло тарыхта калган.
