450 же 452-жылы Бедериана аттуу кичинекей айылда төрөлгөн бул жигит муктаждык менен келечектин жоктугунан улам болжол менен 470-жылы Константинополго жөө жөнөп кеткен. Анын жонуна асынганы болгону кургак нан менен ийгиликке болгон үмүт эле. Ошол мезгилде император Лев I ак сарай күзөтүнүн жаңы элиталык бөлүгүн — экскувиторлорду түзүп жаткан, ошондуктан келбеттүү жана өзгөчө дене күчүнө ээ Юстин бул кызматка эң ылайыктуу болгон. Анын карьерасы жай, бирок ишенимдүү өнүккөн: Зенондун доорун өткөргөндөн кийин, Анастасийдин тушунда ал дукс даражасында Исаврия согушунда (492–497-жж.) өзүн көрсөтүп, кийин Келердин жетекчилиги алдында кол башчы катары перстерге каршы согушкан. Анастасийдин башкаруусунун аягына карата Юстин буга чейин эле эмгеги сиңген ардагер катары кооптуу Виталиан көтөрүлүшүн басууда айырмаланып, акырында экскувиторлордун комити жана сенатор макамын бекем алган.
Тагдыр чечүүчү бурулуш 518-жылдын 8-июлунан 9-июлуна караган түнү болгон, ошол кезде сексен жаштагы Анастасий баласыз жана расмий мураскерсиз дүйнөдөн кайткан. Борбор калаа баш аламандыкка чөмүлгөн. Маркум императордун жээндери бир добуштан колдоого ээ болгон эмес, ал эми диний карама-каршылыктар кырдаалды ого бетер курчуткан. Эртеси күнү Ипподром жаңы августту дароо жарыялоону талап кылган күркүрөгөн элге толгон. Евнух Амантий өзүнүн адамы Феокритти өткөрүүгө аракет кылып, интрига токуп жатканда, жоокерлер менен сенаторлор ар кандай талапкерлердин арасында чайпалып турушкан. Бул тирешүүнүн кызуусунда офицерлердин бири Юстиндин эрдин да жарып жиберген, бирок акыры дал ошол анын фигурасы Сенат менен армияны тең канааттандырган мунаса талапкер болуп чыккан.
Салтанаттуу жана ошол эле учурда катаал аземде Юстин калкандын үстүндө туруп, ланциарийлер легионунун кол башчысы Годиланын колунан алтын чынжыр алган, андан соң патриарх Иоанн II анын башына таажы кийгизген. Бирок тынчтык убактылуу гана болгон. Болгону он күндөн кийин Юстинге (же Прокопий Кесарийский айткандай, анын дымактуу жээни Юстинианга) Амантийдин кутумун басууга туура келген. Ыктымал атаандаш Феокрит түрмөдө таш менен мыкаачылык менен жанчылып өлтүрүлгөн, ал эми кутумчулардын башчыларынын башы алынган. Бул кандуу тазалоо жаңы доордун башталышы болгон: анда бийликтин чыныгы рычагдары акырындык менен императордун асырап алган жээни Юстинианга өтө баштаган. Юстин аны жаш кезинде эле борборго чакырып, укук жана кудай таануу тармагында эң жакшы билим берген болчу.
Прокопий өзүнүн «Купуя тарыхында» Юстинди сабатсыз кары адам катары сүрөттөп, ал жарлыктарга кол коюу үчүн жыгач тактайдан кесилип жасалган атайын трафарет колдонгон деп жазган. Азыркы тарыхчылар муну ачык эле апыртуу деп эсептешкени менен, император калемге караганда кылычка көбүрөөк таянганы көрүнүп турат. Анын алгачкы кадамдарынын бири Анастасийдин тушунда сүргүнгө айдалган же кызматтан четтетилген жогорку даражалуу адамдарды — Аппионду, Филоксенди жана Диогенианды кайра кайтаруу болгон, бул мамлекеттик аппаратты турукташтырууга жардам берген. Бирок эң кооптуу фигура мурдагы душманы жана Балкандардагы таасирдүү лидер Виталиан бойдон калган. Юстин жалган элдешүү жолун тандап, аны 520-жылы консул кылып дайындаган, бирок көп өтпөй Виталиан ак сарайдын ичинде оюндар учурунда өлтүрүлгөн, ал эми анын туруктуу аскерлердин башчысы кызматы дароо Юстинианга өткөн. Ошол эле учурда империяны цирк фракциялары — «венеттер» менен «прасиндер» козгогон баш аламандыктар титиретип турган; бул козголоңдор Антиохияда ушунчалык күчөп кеткендиктен, бийлик жергиликтүү Олимпиада оюндарын токтотууга аргасыз болгон.
Юстин Iнин диний саясаты Анастасийдин багытынан кескин бурулуш болгон. 518-жылдын 15-июлунда Константинополдогу эл Халкидон соборунун канондоруна кайтууну талап кылган, жана беш күн өтпөй өткөн жергиликтүү собордо монофизиттик ишеним иш жүзүндө кылмыштуу көрүнүшкө айланган. Антихалкидончулардын атактуу лидери Севир Антиохийский Египетке качууга аргасыз болгон.
Императордук сарайдын башкы максаты Рим менен элдешүү жана Акакийдик схизманы токтотуу болгон. 518-жылдын 1-августунда Юстин папа Гормиздге кат жөнөткөн, ал эми 519-жылдын жазында папанын легаттары салтанат менен Константинополго кирип келишкен. 28-мартта тарыхый Libellus Hormisdae документине кол коюлуп, ага ылайык чыгыш епископтору Римдин беделин таанып, еретиктердин аттары диптихтерден өчүрүлгөн. Бирок чиркөөдөгү тынчтыкты Кичи Скифиядан келген «скиф монахтары» бузган. Иоанн Максенций баштаган бул топ теопасхисттик формуланы — «Үчтүктүн бир жүзү денеде азап тартты» — алдыга сүргөн. Юстин менен Юстиниан башында бул маселе боюнча олку-солку болушкан, бирок кийин Юстиниан саясий пайдасын көрүп, бул формуланы колдой баштаган. Ал муну касташкан диний топтордун ортосунда көпүрө кылып пайдаланууну көздөгөн, бирок папа Гормизд узак убакыт бою ар кандай жаңычылдыкты кабыл алуудан баш тартып келген.
Тышкы саясатта Юстин империянын чегинен алыс жерлерде да христианчылыктын коргоочусу катары аракеттенген. 525-жылы ал азыркы Йемендеги иудей Химьярит падышалыгына каршы христиандык Аксум падышачылыгына (Эфиопияга) жардам берүү үчүн ири аскердик экспедиция уюштурган. Химьярит падышасы Зу-Нувас Наджрандагы христиандарды катуу куугунтуктап жаткан, ошондуктан Юстин 70 кемеден турган флотту жана Юстиниандын жетекчилигиндеги контингентти берип, аксумдуктарга Химьярды талкалоого жардам берген. Бул кадам бир тууган ишенимдегилерди коргоо менен гана чектелбестен, Византияга Индияга кеткен эң маанилүү соода жолдорун көзөмөлдөөгө мүмкүндүк берген.
Түндүктө император Теодорих Улуу башкарган Остгот падышалыгы менен кылдат тең салмакты сактап турган. 519-жылы Теодорихтин күйөө баласы Эвтарих консул болуп дайындалган, ал тургай байланыштарды бекемдөө үчүн Юстин аны формалдуу түрдө асырап да алган. Бирок Юстиндин башкаруусунун аягында, 526-жылы, Теодорихтин Равеннада өлүшү менен мураскерлик кризиси башталган. Константинополго келген готтордун элчилиги императорду өмүрүнүн акыркы күндөрүндө көргөн. 527-жылдын жазында, акыры жакындап калганын сезген Юстин Юстинианды расмий түрдө өзүнүн тең башкаруучусу деп жарыялаган. 527-жылдын 1-августунда улуу «дыйкан император» дүйнөдөн кайтып, мураскерине бекемделген, каржылык жактан туруктуу жана диний жактан бириккен империяны калтырган. Бул империя эми Юстиниан доорунун улуу иштерине даяр болчу.
