Келечектеги императордун түпкү теги уламыштар менен бири-бирине карама-каршы күбөлүктөрдүн туманына оролуп кеткен. Лев патриций Бардастын уулу болгон, жана «Оксфордский словарь Византии» аны так эле армян тектүү деп көрсөтөт. Бирок тарыхчылар, айрыкча Энтони Калделлис, кыйла татаал сүрөттү белгилешет: ошол доордун булактарында анын теги армяндык, ассириялык, атүгүл «амалекиттик» башталыштардын өзгөчө аралашмасы катары сүрөттөлөт. Акыркысы, библиялык этноним болгондуктан, IX кылымдын контекстинде этникалык эмес, көбүрөөк символдук мааниге ээ болушу мүмкүн эле. Ошентсе да аны бийликтин чокусуна алып чыккан нерсе тектүүлүк эмес, дал анын аскердик таланты болгон.
Лев өзүнүн карьерасын көрүнүктүү кол башчы катары баштап, Никифор I менен Михаил I Рангавеге ишенимдүү кызмат кылган. Анын таасири мурунку башкаруучуларынын ийгиликсиздиктери көбөйгөн сайын өсө берген. Тагдыр чечүүчү учур 813-жылдын жайында болгон Версиникия жанындагы салгылаш болгон. Болгар ханы Крумдан кыйраткыч жеңилүү алгандан кийин, душман Константинополдун дубалдарынын алдына чейин келип калган учурда, Михаил I мамлекетти коргой албасы айкын болуп калган. 813-жылдын 11-июлунда борборду басып алуу коркунучу жана жалпы баш аламандык шартында Лев император деп жарыяланган. Жылнаамаларда ал башында таажыдан баш тарткан деп айтылганы менен, кырдаал жана армиянын басымы ага башка жол калтырган эмес.
Лев Vтин башкаруусу эң оор сыноо — хан Крумдун аскерлери тарабынан Константинополдун курчалышы — менен башталган. Жеңиштерге мас болгон болгарлар «Царьградды» бат эле алабыз деп үмүттөнүшкөн, бирок күчтүү чеп дубалдары жана көчмөндөрдө кесипкөй курчоо техникасынын жоктугу шаарды сактап калган. Дал ушул маалда Лев өзүн амалкөй жана ырайымсыз саясатчы катары көрсөткөн. Сүйлөшүүлөр учурунда ал Крумду өлтүрүүгө тайманбас аракет жасаган. Бирок бул кол салуу ишке ашпай калган: хан керемет менен аман калып, өч алуу каарына чулганып, борбордун айланасын өрттөп жиберген. Көп сандаган жай тургундар өлтүрүлгөн же туткунга айдалган, ал эми Крум түндүккө чегинип баратып, Адрианополду чабуул менен басып алган.
Лев Vтин жообу дароо жана чукул болгон. Ошол эле 813-жылдын күзүндө император Болгариянын аймагына өзү басып кирген. Месембрия жанындагы чечүүчү салгылашта анын аскерлери болгарларга оор сокку урушкан. Ошол доордогу жылнаамалар бул согуштун таш боордугу тууралуу караңгы күбөлүктөрдү сактап калган: византиялыктар душман элдин келечегин алсыратуу үчүн көптөгөн болгар балдарын кырып салышкан. Крум Константинополго карата дагы да чоң жортуул даярдай баштаган, бирок тарых башкача чечкен — 814-жылдын 13-апрелинде коркунучтуу хан күтүүсүздөн көз жумган. Бул империяга өтө зарыл болгон тыныгуу берген, жана 815/816-жылдын кышында Лев анын мураскери хан Омуртаг менен «Отуз жылдык тынчтыкты» түзүп, чек араларды Тервел хандын доорундагы абалга кайтарган.
Тышкы коопсуздукту камсыз кылгандан кийин, Лев V ички иштерге көңүл буруп, иконоборчулук саясатын кайра жандандырууну чечкен. Ал муну тартипти бекемдөөнүн жана, анын пикири боюнча, империя буркандарга сыйынуу үчүн жоготуп алган Кудайдын ырайымын кайра кайтаруунун жолу катары көргөн. 814-жылы ал билимдүү диниятчы Иоаннга — өзүнүн өзгөчө билимдүүлүгү үчүн Грамматик деген атка ээ болгон — иконаларга тыюу салуунун диний негиздемесин даярдоону тапшырган.
Бул чечим катуу каршылык жараткан. Патриарх Никифор императорду акылга чакырууга аракет кылган, бирок Лев тайманбас бойдон калган. Андан да катаал позицияны сүргүндөн кайтып келген Феодор Студит ээлеген. Анын василевске айткан сөздөрү Чиркөөнүн падышалык бийликтен көз карандысыздыгы үчүн күрөштүн символуна айланган
«Чиркөөнүн тынчтыгын бузба; Кудай чиркөөдө бирөөлөрдү апостол, башкаларды — пастырь жана окутуучу кылып койгон, бирок падышалар тууралуу айткан эмес; чиркөөнү пастырлар менен окутуучуларга калтыр».
Лев V бул эскертүүлөрдү тоготкон эмес. 815-жылы ал Никифорду кызматтан алып, жергиликтүү чиркөө соборун чакырган. VII Бүткүл дүйнөлүк собордун чечимдери жокко чыгарылып, империя 754-жылдагы Иериядагы иконоборчулук соборунун догмаларына кайра кайтарылган. Иконаларды урматтоо формалдуу түрдө ереcь эмес, катачылык деп аталды, бирок иш жүзүндө көркөм өнөргө каршы террор башталган. Ыйыктардын ар кандай сүрөттөрүн жазасыз жок кылууга уруксат берген эдикт чыгарылган. Византия сүрөт өнөрүнүн шедеврлери болгон иконалар балта менен талкаланып, шаар аянттарында өрттөлүп, тарыхтан түбөлүккө жок болуп кеткен.
Лев Vтин башкаруусунун аягы да анын башталышындай эле катаал болгон. Башкы коркунуч анын эң жакын чөйрөсүнүн ичинен жетилген. 820-жылдын декабрында императордун мурдагы санаалашы Михаил Травл (Амориялык) тайманбас сөздөрү жана кутумга катышканы үчүн ашкереленген. Лев дароо аны өрттөп өлтүрүү жазасына өкүм кылган. Өлүм жазасы айдын аягына белгиленген, бирок кокустук кийлигишкен. Императрица Феодосия такыбалыктан улам күйөөсүн Рождество майрамын киши өлтүрүү менен булгабоого көндүрүп, өкүмдү кийинкиге калтырган.
Бул ырайымдуулук өлүмгө алып келген жаңылыштык болуп чыккан. 820-жылдын 25-декабрында, Ыйык София соборундагы салтанаттуу Рождество кызматында, дин кызматчылардын кийимин кийген кутумчулар императорго кол салышкан. Лев курмандык чалынуучу жайдан кармап алган оор айкаш менен өзүн коргоого аракет кылган, бирок кылычтын соккулары астында курман болгон. «Продолжатель Феофана» боюнча, дал ошол учурда император өмүр бою корккон сивилла китебиндеги табышмактуу пайгамбарлык аткарылган.
Лев Vтин өлүмү анын үй-бүлөсүнүн азабынын аягы болгон эмес. Анын сөөгү коомдук ажатканага ыргытылган, андан кийин качырга жүктөлүп, императрица менен балдары турган гаваньга жеткирилген. Феодосия төрт уулу менен Принцев аралдарына сүргүнгө айдалган. Анын тукумунун такка болгон доосун биротоло токтотуу үчүн уулдарынын баары кастрацияланган. Бул жаза ушунчалык ашкере ырайымсыздык менен аткарылгандыктан, балдардын бири ошол жерден эле каза болгон. Ошентип «Лев-армяниндин» доору аяктаган — ал артында күчтүү башкаруучунун, катаал жоокердин жана иконаларды жок кылуучунун элесин калтырган.
