Келечектеги башкаруучунун төрөлүшү Фракия же Дакия жерлеринде болгон жана ал болочок порфира ээлерине мүнөздүү эмес жөнөкөйлүк менен курчалган эле. Тарыхчы Иоанн Малала анын бесстик тегин көрсөткөн, ал эми Константинополдун өзүндө Лев жаш кезинде жөнөкөй касапчы болгон деген уламыш узак убакыт жашап келген. Шаар тургундары андан кийин дагы көптөгөн ондогон жылдар бою борбордогу чакан дүкөнчөнү кызыгуу менен карашчу; ал жерде ал бир кезде өзүнүн ишенимдүү жубайы Верина менен бирге эт саткан дешчү. Дал ушул үчүн эл арасында ал Макелла — Касапчы деген лакап ат алган. Бирок тагдыр аны башка жол менен алып бараткан: Лев аскердик кызматка кирип, эрдик көрсөтүп, комес деген жогорку наамга чейин жетүүгө жетишкен.
457-жылы император Маркиан каза болгондо, империянын тагдыры алан тектүү күчтүү колбашчылардын — Аспар менен анын уулу Ардавурийдин колунда калды. Өздөрүнүн теги жана ариандык ишеними себептүү тактыга өздөрү отура албагандыктан, алар Левди такка чыгарууну чечишти. Алар карыган жоокер алардын колунда тил алчаак куурчак болуп калат деп ойлошкон. Ушунчалык төмөнкү тектен чыккан адамдын такка отуруусуна мыйзамдуулук берүү үчүн христиан дүйнөсүнүн тарыхын өзгөрткөн иш-аракет жасалды. 457-жылдын 7-февралында Лев I башына таажыны аскер башчы эмес, Константинополдун патриархы Анатолий кийгизген биринчи император болду. Ошол учурдан тартып бул диний такка отургузуу жөрөлгөсү милдеттүү салтка айланып, чиркөөнүн мамлекеттеги эң маанилүү ролун бекемдеди.
Бирок Аспардын күтүүлөрү акталган жок. Лев I өзүнүн колдоочусунун үмүтүнө каршы, көлөкөдө калууну каалаган эмес. Император өз бийлиги анын артында алан колбашчылары турганда туруксуз экенин түшүнүп, жаңы таяныч издей баштады. 463-жылы, Аспар менен ажырым айкын боло баштаганда, Лев исавр федераттарына — Кичи Азиянын катаал тоолуктарына кайрылды. Ал алардын лидери Тарасикодисса Русумвладеотту өзүнө жакындатып, ага грекче Зенон деген ысым берди жана союзду нике менен бекемдеп, кызы Ариаднаны ага турмушка узатты. Ошондой эле күйөө баласын императордук гвардиянын башчысы кылып дайындады.
Каршылык Ардавурий көзөмөлдү кайтарып алууга аракет кылып, исаврларды өз эркине баш ийдирүүнү ойлогондо эң жогорку чегине жетти. Заговор ачылып, Лев I чечкиндүү сокку урду: анын буйругу менен Аспар жана анын уулдары өлтүрүлдү. Бул кадам такты убактылуу бийлик ээлеринин бардык күчүнөн куткарганы менен, жаңы көйгөйлөрдү жаратты. Эл Зенонду жана анын урукташтарын жактырчу эмес, ал эми тышкы душмандар ички күрөштөн пайдаланууга шашылышты. Балкандар остготтордун кыйратуучу чабуулдарына дуушар болду, ал эми чек аралар кайрадан гунндардын соккуларынан титирей баштады.
Левдин тушунда империянын ички абалы да талаш-тартыштарды жаратты. Тарыхчы Малх Филадельфиялык катуу күбөлүк калтырган: ал императорду зор даңкка ээ болгон жана варварларга коркунуч туудурган адам катары, бирок ошол эле учурда өзүнүн букараларына ырайымсыз башкаруучу катары сүрөттөгөн. Лев I доносчулардын кеңири тармагын түзүп, шаарларга көтөрө алгыс салыктарды салган; ал дүйнөдөгү бардык алтынды өз казынасына топтоого умтулган. Бул каржылык басым провинцияларды мурдагы жыргалчылыгынан ажыратып, аларды алсыз кылган.
Левдин тышкы саясаты амбициялуу, бирок трагедиялуу болду. 467-жылы ал Антемийге Батыш Рим империясынын тактысына отурууга жардам берип, рим дүйнөсүнүн биримдигин калыбына келтирүүгө умтулду. Анын амбицияларынын туу чокусу 468-жылы вандалдарга каршы уюштурулган чоң экспедиция болушу керек эле. Бул эбегейсиз ишкана болгон: казына укмуштуудай чоң каражат бөлгөн — 130 000 фунт алтын жана 700 фунт күмүш. Бирок анын кайниси Василисктин өзүнө ашыкча ишенүүсү жана жөндөмсүз командачылыгынын айынан флот кыйратуучу жеңилүүгө учурады. Бул катастрофа империяны түз маанисинде кансыратып, Грециянын жээктерин Гейзерихтин вандалдарынын жооп иретиндеги чабуулдарына коргоосуз калтырды. Мындай абал аргасыз тынчтык келишимине кол коюлганга чейин уланды.
Жакынкы өлүмүн алдын ала сезген Лев I өзүнүн мураскору катары жашы жете элек небереси Лев IIни — Зенон менен Ариаднанын уулун жарыялады. Улуу жана карама-каршылыктуу императордун өмүрү 474-жылдын 18-январында үзүлдү. Ал 73 жашында дизентериядан каза болду. Башкаруусунун катуулугуна жана элге жүктөгөн каржылык оорчулугуна карабастан, Чиркөө император Лев Улууну исповедниктердин катарына кошуп даңазалап, анын эскерүү күнүн 20-январга, башкача айтканда 2-февралга белгилеген. Ал тарыхка византиялык скипетрди варвар колбашчыларынын колунан сууруп ала алган жана императордук бийликтин ыйык жөрөлгөсүнүн негиздерин түптөгөн башкаруучу катары кирди.
