Улуу Лев IIIтүн уулу Константин V Византия тарыхына эң карама-каршылыктуу инсандардын бири катары кирген. Өзүнүн жоокерлери үчүн ал жеңилгис баатыр жана «жаңы Моисей» болсо, диний каршылаштары үчүн — «денеге кирген Антихрист» болгон. Тарых аны мазактоочу Копроним («Тезекчи») жана Каваллин («Бээчи») деген ылакап аттар менен сактап калган; бул аттарды иконага сыйынууну жактаган монахтар анын элесин каралоо үчүн ойлоп табышкан.
Бирок орто кылымдык «кара пиардын» көшөгөсүнүн артында империяны ыдыроодон сактап калбастан, бардык фронттордо чечкиндүү чабуулга өткөн энергиялуу башкаруучунун образы жашырылган.
Константин өзүнүн жалгыз башкаруусун жарандык согуш менен баштаган. 741-жылы анын күйөө баласы Артавазд Константинополду басып алып, өзүн иконага сыйынууну жактаган император деп жарыялаган. Константин болсо Азиядагы легиондордун ишенимдүүлүгүн сактап калып, бир жылдан кийин узурпаторду талкалаган.
Кызыгы, василевс ошол доор үчүн сейрек кездешкен жумшактыкты көрсөткөн: массалык өлүм жазаларын уюштуруунун ордуна, ал көтөрүлүштү колдогон патриарх Анастасийди эшекке тескери отургузуп, ипподром аркылуу элдин шылдыңы астында алып өтүүнү буйруган. Андан кийин кордолгон иерарх кайрадан өз кафедрасына кайтарылган.
Мындан ары ири аскер башчылардын сепаратизмин токтотуу үчүн Константин күчтүү Опсикий фемасын үч бөлүккө бөлгөн, натыйжада кичирээк жана башкарууга ыңгайлуу округдар түзүлгөн: Опсикий, Вукелларийлер жана Оптиматтар.
Эгер анын атасы Лев III борборду курчоодон сактап калган болсо, Константин V өзү Тавр тоолорун ашып өтүп, душмандарга каршы чабуулга чыккан.
745-жылы византиялыктар арабдардан Германикияны кайра тартып алышкан.
746-жылы Кипр менен Крит жээктеринде араб флоту талкаланган.
751-жылы армия Евфратка жетип, негизги чептер — Мелитена менен Самосатаны кыйраткан.
Анын ийгиликтери ушунчалык чоң болгондуктан, халиф ал-Мансур византиялык чабуулдардан коркуп, Халифаттын борборун Дамасктан өлкөнүн ичкери жагындагы Багдадга көчүрүүнү туура көргөн.
754-жылы Константин иконаларды расмий түрдө тыюу салган соборду чакырган. Анын теологиясы атасыныкынан да радикалдуураак болгон: ал сүрөттөрдү гана эмес, ыйыктарды, ал тургай Бүбү Марияны урматтоого да каршы чыккан.
Негизги сокку монахтарга багытталган, император аларды жек көрүү менен «караңгылыкты көтөрүп жүрүүчүлөр» деп атаган. Монастырлар казармага айландырылып, алардын жерлери конфискацияланган, ал эми кечилдер менен кечил аялдарга тандоо коюлган: же никеге туруп дүйнөлүк кийим кийүү, же кыйноо менен өлүм.
765-жылы ал ипподромдо «шерменделик жүрүшүн» уюштуруп, монахтар менен кечил аялдарды шаар тургундарынын түкүрүгү астында кол кармашып жуп болуп басууга мажбур кылган. Ошого карабастан, жөнөкөй карапайым эл иконага сыйынганы үчүн дээрлик куугунтукка алынган эмес — согуш так эле монахтык катмарга каршы, саясий оппозиция катары жүргүзүлгөн.
Константин Болгар хандыгына каршы укмуштуудай тогуз жортуул жүргүзгөн. Ал десанттык операциялардын жана психологиялык согуштун чыныгы устаты болгон.
763-жылы Анхиало жанында чечүүчү жеңишке жетишилип, андан кийин борбордо зор салтанаттуу триумф өткөрүлгөн.
Аскердик генийине карабастан, дипломатияда Константин бир жолу катуу жаңылган. Болгар ханы Телериг амалкөйлүк менен императордон Болгариядагы бардык византиялык тыңчылардын тизмесин алдырып, андан кийин алардын баарын дароо өлтүрткөн. Айтымдарга караганда, Константин ушунчалык катуу алданганын түшүнгөндө, каарынан агарган чачын өзү жулуп жиберген.
Константин Чыгышта жана Түндүктө согушуп жүргөн маалда, Византия Италияны биротоло жогото берген. Василевсти еретик жана тиран катары көргөн папалар кызматка киришүү үчүн эми анын макулдугун сурабай калышкан. 751-жылы Равенна лангобарддардын соккусунан кулаган, ал эми папа Стефан II өзүнө жаңы коргоочуну франк падышасы Кыска Пипиндин жүзүнөн тапкан. Бул окуя кийин Карл Улуунун Батыш Империясын түзүүгө алып келе турган Рим менен Франктардын союзунун башталышы болгон.
Константин V 775-жылдын 14-сентябрында болгарларга каршы кезектеги жортуулу учурунда каза болгон. Ал артында каржылык жактан туруктуу, күчтүү армиясы бар, бирок коомдун ичинде терең бөлүнүп кеткен империяны калтырган.
Анын «Тезекчи» деген ылакап аты кылымдарды басып өткөн, бирок армияны жана фемалардын административдик бөлүнүшүн реформалоосу Византиянын дагы көп кылымдар бою жашап турушуна негиз болгон пайдубалды түзгөн.
