Ангелдер уруусу Византиянын жогорку аристократиясына Сицилиянын адмиралы Константин Ангелдин аркасында кирген. Ал башкаруучу династия менен туугандашып, император Алексей I Комниндин кичүү кызы Феодорага үйлөнгөн. Исаак Кичи Азиядан чыккан аскер башчы Андроник Дука Ангел менен Ефросинья Кастамонитиссанын үй-бүлөсүндө төрөлгөн маалда Ангелдердин фамилиясы буга чейин эле зор таасирге ээ болуп калган. Бирок империянын туруктуулугу 1180-жылдын 24-сентябрында Мануил Комниндин өлүмү менен солкулдады. Тактыны анын жашы жете элек уулу Алексей II мурастап, анын башкаруусу эки партиянын катуу күрөшүнө айланды: Батышка ыктаган, жесир Мария Антиохийская башында турган «латындык» партия жана чет элдиктердин үстөмдүгүнө каршы чыккан «патриоттук» партия.
Бул башаламандыктан дымактуу Андроник Комнин пайдаланды. 1182-жылдын жазында ал аскерлерин Константинополго карай жылдырды. Белгилей кетчү нерсе, Исаактын атасы Андроник Ангел башында козголоңчуга каршы өкмөттүк аскерлерди жетектеген, бирок казынаны ысырап кылып, Харакстын жанында жеңилгенден кийин, алты уулу менен бирге болочок узурпатордун тарабына өтүп кеткен. Андроник Комнин аларды Инжилден алынган цитата менен тосуп алган: «Мына, Мен Өзүмдүн Периштемди Сенин алдыңдан жиберем...». Көп өтпөй борбор 1181-жылдын 2-майындагы Латын погромунан титиреп кетти: анда он миңдеген европалыктар кырылган, ал эми Андроник бийликти басып алып, Комниндер династиясын ырааттуу түрдө жок кыла баштаган. Мария Антиохийская муунтулуп өлтүрүлгөн, ал эми жаш Алексей II 1183-жылдын сентябрында жаанын кылына муунтулуп өлтүрүлгөн.
Башында Исаак Ангел тиран тарабынан коркунуч катары каралган эмес. Атүгүл Исаак Никеядагы көтөрүлүшкө катышканда да, Андроник анын энеси Ефросиньяны тирүү калкан катары колдонуп, аны дубал сүзгүчкө байлап койгон, бирок император Исаакты өтө майда фигура деп эсептеп, аны аман калтырган. Бардыгын 1185-жылдын күзүндө Сеф оракулунун пайгамбарлыгы өзгөрттү: анда кийинки башкаруучунун аты «И» тамгасынан башталып, ал 14-сентябрда такка отурат деп айтылган.
11-сентябрдын кечинде Андрониктин ишенимдүү кызматчысы Стефан Агиахристофорит алдын алуу үчүн Исаакты камакка алууну чечкен. Бирок айласы кеткен Ангел элчини кылыч менен өлтүрүп, Ыйык София соборуна жашынган. 12-сентябрдын таңына чейин анын айланасына Комниндин өлүм жазаларынан чарчаган эл чогулган. Эл Исаакты император деп жарыялаган. Андроник Чоң сарайда коргонууга аракет кылып, козголоңчуларды өзү жаа менен аткылаган, бирок качууга аргасыз болгон. Ал Кара деңизге качып кетүүгө аракет кылып жатканда кармалып, азаптуу өлүм жазасына тартылган: Исаак II ага колун кестирип, тиштерин кактырып, бир көзүн оюп салууну буйруган, андан кийин карапайым эл мурдагы императорду ипподромдо тытып өлтүргөн.
Жаңы базилевстин алгачкы кадамдары үмүт жараткан: ал беш византиялык армияны бириктирип, Алексей Врананын кол башчылыгы астында 1185-жылдын 7-ноябрында Димитрица салгылашында нормандарды талкалап, басып алынган Фессалоникини кайтарып алган. Бирок башка фронттордо ийгилик империядан жүз бурган. Исаак Комнин Кипрди басып алган, ал эми 1191-жылы Үчүнчү крест жортуулу маалында бул арал Ричард Арстан Жүрөктүн колуна өткөн, андан кийин тамплиерлерге жана Лузиньяндар династиясына берилген.
Крестоносецтер менен мамиле өзүнчө баш ооруга айланды. 1189-жылы Фридрих Барбароссанын армиясынын келиши Константинополдо дүрбөлөң жаратты. Макулдашууларга карабастан, Исаак II Саладин менен жашыруун союз түзгөн, бул немистер менен куралдуу кагылышууларга алып келген. Крестоносецтер Филиппополду басып алып, борборго чабуул коюу коркунучун жараткан соң гана Исаак аларды 1190-жылдын жазында Дарданелл аркылуу өткөрүүгө макул болгон.
Балкандарда Исаак IIнин башкаруусу Болгар падышалыгынын кайра жаралышы менен белгиленди. Бир туугандар Петр жана Иван Асендер 1186-жылы император аларга жер-мүлк берүүдөн текеберлик менен баш тарткандан кийин көтөрүлүш башташкан. Византия бир нече жортуул жасаган, бирок алар же убактылуу элдешүү менен, же 1190-жылдагыдай катастрофа менен аяктаган: анда Исаак өзү тоолордогу буктурмадан араң кутулган. Ошол эле учурда Стефан Неманянын жетекчилиги астында Сербия күчтөнүп жаткан; ал 1190-жылы Морава дарыясынын боюнда жеңилсе да, тынчтык келишими боюнча олуттуу аймактарды сактап кала алган.
Өлкөнүн ичинде Исаак чексиз козголоңдор менен күрөшкөн. Мурда тактыны нормандардан сактап калган кол башчы Алексей Врана 1186-жылы Константинополду курчоого алган, бирок Конрад Монферратский менен болгон жекеме-жеке салгылашта өлтүрүлгөн. Кийинчерээк өздөрүн керемет жолу менен аман калган Алексей II деп көрсөткөн жалган талапкерлер пайда болуп, сельжуктардын колдоосу менен чыгыш провинцияларын талап-тоногон.
Исаак IIнин ички саясаты Андрониктин катаал реформаларынан баш тартууга негизделген. Ал венециялык соодагерлердин артыкчылыктарын кайтарып берип, коррупцияны колдогон, иш жүзүндө мамлекеттик кызматтарды сатып жиберген. Сарайдын шаан-шөкөтү провинциялардын жакырчылыгы менен кескин карама-каршы турган. 1195-жылдын мартында, болгарларга каршы кезектеги жортуулга даярдык көрүлүп жаткан учурда, Исаак өзүнүн бир тууганы Алексейдин чыккынчылыгынын курмандыгы болду. 8-апрелде Кипселада аны кармап, көзүн сокур кылып, түрмөгө ыргытышкан.
Исаактын тарыхы ушуну менен бүттү окшойт эле, бирок анын уулу, болочок Алексей IV, Европага качып барып, Төртүнчү крест жортуулунун катышуучуларын Константинополго бурулууга көндүргөн. 1203-жылдын 19-июлунда, узурпатор Алексей III качып кеткенден кийин, сокур жана алсыз Исаак зындандан бошотулуп, кайрадан кошо башкаруучу деп жарыяланган. Бирок кубаныч узакка созулган жок. Шаар өрттөрдөн жана латындыктарга болгон карыздардан кыйраган абалга түшкөн. Элдин Ангелдерге болгон жек көрүүсү 1204-жылдын январында Алексей Дука Мурзуфлдун төңкөрүшүнө алып келди. Жаңы башкаруучунун буйругу менен муунтулуп өлтүрүлгөн уулунун өлүмү жөнүндө уккан Исаак II крестоносецтердин соккулары астында Константинополдун акыркы кулашына бир нече ай гана калганда көз жумган. Анын башкаруусу аристократиянын амбициялары менен тышкы душмандардын күчүнүн ортосунда кысылган империянын кыйроосуна трагедиялуу пролог болуп калды.
