Иоанн V император Андроник III Палеологдун жана Анна Савойскаянын үй-бүлөсүндө төрөлгөн. Ал алардын улуу уулу жана тактынын мыйзамдуу мураскери болгон. Бирок анын мамлекеттик иштерге аралашуусу атасынын эрте өлүмү менен караңгыланган. Ал али жаш кезинде эле саясий куюндун борборунда калды. Чыныгы бийлик анын энеси Аннанын, патриарх Иоанн XIV Калеканын жана күчтүү мегадука Алексей Апокавктын колунда топтолгон эле. Бул элиталардын атаандашуусу кыйратуучу жарандык согушка — 1341–1347-жылдардагы согушка — айланып, империянын ресурстарын дал тышкы коркунуч өтө курч болуп турган учурда түгөтүп салган.
Жаңжал узак убакытка сарайдагы күчтөрдүн жайгашуусун аныктаган компромисс менен аяктаган: жеңишке Иоанн VI Кантакузин жетип, ал император-соправитель катары таанылган. Бул союзду бекемдөө жана өз абалын мыйзамдаштыруу үчүн Кантакузин жаш Иоанн Vге өз кызы Еленаны турмушка берген. Ошентип, ал ага саясий өнөктөш гана эмес, кайнатасы да болуп калган. Алардын биргелешкен башкаруу мезгили 1347-жылдан 1354-жылга чейин созулган. Бул жылдары эки император ак сөөктөрдүн амбициялары менен сырттан күчөгөн басымдын ортосунда айла издеп, тең салмак сактоого аракет кылышкан.
Бурулуш 1355-жылы болгон. Дал ошол жылы Иоанн V Палеолог Кантакузинди четтетип, акыры жалгыз башкаруучу болуп калган. Бирок тынчтык орногон жок. 1354-жылы эле Матфей Кантакузин өз атасынын соправители жана мураскери деп жарыяланган болчу. Ал такка болгон укуктарынан баш тартууга ниеттенген эмес. Иоанн өз бийлигин биротоло бекемдегенге чейин Матфей менен үч жылдай алсыратуучу күрөш жүргүзүүгө мажбур болгон. Ушул эле мезгилде ал Кантакузиндин кичүү уулу Мануилдин каршылыгын сындырууга аракет кылган. Мануил Мореяда деспот катары бийлик жүргүзчү. Бирок бул кампания Иоанн үчүн ийгиликсиз аяктаган — анын армиясы жеңилип, Морея Кантакузиндер тукумунун көзөмөлүндө калган.
Византиянын ичинде так үчүн күрөш жүрүп жатканда, осмондор Балкан жарым аралын акырындык менен өз вотчинасына айлантып жатышкан. Аймактык жоготуулар бири-биринин артынан уланып турган: 1357-жылы стратегиялык маанилүү Галлиполи кулаган, 1361-жылы осмондор Адрианополду басып алып, аны Европадагы жаңы борборуна айлантышкан. 1368-жылга карата султан Мурад Iге Нисса — императорлордун шаар сыртындагы резиденциясы — баш ийген. Бул Константинополдун иш жүзүндө курчоого алынганын билдирген.
Айласы түгөнгөн абалда калган Иоанн V мурда болуп көрбөгөн кадамга барган. Христиан Батышынан аскердик жардам алуу үмүтү менен ал Римге жөнөгөн. Ал жерде, Ыйык Пётр соборунун күмбөздөрүнүн алдында, католик динин салтанаттуу түрдө кабыл алып, латын ырасымы боюнча ишенимин билдирген. Бирок бул руханий жана саясий курмандык текке кеткен: европалык монархтар крест жортуулун уюштурууга шашылышкан эмес. Императордун басынуусу муну менен эле бүтпөгөн. 1369-жылы кайтып келе жаткан жолунда ал Венецияда кадимки карызкор катары кармалган — республика бийлиги Константинополдон анын ири жеке карыздарын төлөө үчүн каражат жөнөтүлмөйүнчө аны коё бербей турганын билдирген.
Батыш дипломатиясынын кыйрашы Иоаннду жеңүүчү менен тынчтык издөөгө мажбур кылган. 1373-жылы ал расмий түрдө өзүн түрк султанынын данчысы жана вассалы деп тааныган, баш ийүүнүн уяттуу шарттарына макул болгон. Бирок мындай макам да коопсуздукка кепилдик берген эмес. 1386-жылы түрктөр Фессалоникини басып алышкан. Ал эми мындан он жыл мурда, 1376-жылы, осмондор императордун өз уулу Андроник IVтүн көтөрүлүшүн колдошкон. Уулу атасын тактан кулатып, Иоанн V башка уулдары менен кошо түрмөгө ташталган.
Үч жылдан кийин, 1379-жылы, Иоанн эркиндикке чыгып, тактысын кайтарып алууга жетишкен. Бирок мунун баасы өтө оор болгон. Ал түрктөргө мурдагыдан да чоң жылдык салык төлөөгө милдеттенген. Андан да оор шарт — осмон сарайында 12 миң адамдан турган көмөкчү аскердик отряд кармоо эле. Султан бул отрядды өзүнүн жортуулдарында колдоно алмак.
Иоанн Vнин акыркы күндөрү басынууларга толгон. Өзгөчө ырайымсыздыгы менен айырмаланган жаңы султан Баязид I императордон Константинополдун айланасында кура баштаган жаңы чептерди, айрыкча Алтын дарбазанын жанындагы бекемдөөлөрдү, бузуп салууну талап кылган. Султан толук масштабдуу согуш баштайм деп гана эмес, тактынын мураскери Мануилди да сокур кылам деп коркуткан. Мануил ошол кезде түрктөрдүн колунда барымтада турган. Жылдар бою жеңилүүлөрдөн жана уулу үчүн коркуудан сынган Иоанн өз шаарынын чеп курулуштарын өз колу менен бузууга буйрук берүүгө мажбур болгон. Бул уяттуу талап аткарылгандан бир нече күн өткөн соң, 1391-жылы император каза болгон. Ал артында өзүнүн көлөкөсүнө айланган, өлүм алдында турган империяны калтырган.
