484-жылдын декабрында король Хунерихтин караңгы жана канга малынган зомбулук доору аяктаганда, ички террордон алсырап бүткөн Вандал королдугу жаңы башкаруучуну күтүп калды. Бул жолу Карфагендеги тактыга Гунтамунд — Гентондун (Гензондун) уулу жана державанын улуу негиздөөчүсү Гейзерихтин өз небереси отурду. Анын такка келиши тагдырдын өзгөчө тамашасы жана мурунку башкаруучунун параноидалдык ырайымсыздыгынын түздөн-түз натыйжасы болду.
Маркум Хунерих көп жыл бою Гейзерих орноткон такты мурастоонун ыйык мыйзамын — сеньоратты бузууга аракет кылган. Бул тартипке ылайык, бийлик падышалык тукумдагы эң улуу эркек өкүлгө өтүшү керек эле. Хунерих өз уулуна таажыга жол ачуу үчүн туугандарын ырайымсыз түрдө жок кылып же түшүмсүз чөлдөргө сүргүнгө айдап турган.
Бирок тагдыр башкача чечти. Тиран өлгөн учурда анын уулу карама-каршылыктардан улам ыдырап жаткан мамлекетте бийликти кармап калууга өтө жаш жана алсыз болуп чыкты. Ал эми Гейзерихтин башка күчтүү урпактары Хунерихтин репрессияларында жок кылынган эле. Натыйжада Хунерих өзү ушунчалык айласыздык менен жок кылууга аракеттенген дал ошол улуулук мыйзамына ылайык, таажы аман калган Гунтамундга мыйзамдуу түрдө өттү.
Бийликти колго алган жаңы король мамлекетин туңгуюктун четинде турган абалда тапты. Королдукту толук ыдыроодон сактап калуу үчүн Гунтамунд саясий багытты кескин өзгөртүп, атасы менен агасынын фанатизмге негизделген мурасынан баш тартууга аргасыз болду.
Ал мамлекет бир учурда эки фронтто — тышкы душмандарга жана өзүнүн жарандарына каршы — согушту көтөрө албай турганын түшүндү. Ошондуктан болжол менен 486-жылы Гунтамунд вандал монархы үчүн буга чейин болуп көрбөгөн кадамга барды: ал кыйноолордон чарчаган никейлик христиандардын, башкача айтканда ортодокс-католиктердин ишенимине ээ болууга аракет кылды.
Ариан динин туткан король Хунерихтин тушунда сүргүнгө айдалып, майып кылынган ортодокс епископторуна сүргүндөгү жерлерин таштап, өз епархияларына кайтып келүүгө расмий уруксат берди. Бул элдешүү саясаты 494-жылы да улантылып, Гунтамунд ортодокс чиркөөсүнүн мүлктүк укуктарын толугу менен калыбына келтирүүгө жана мурда конфискацияланган ээликтерин кайтарып берүүгө буйрук чыгарды.
Диний саясаттагы бул таң калыштуу өзгөрүү — массалык өрттөөлөр менен кыйноолордон салыштырмалуу динге сабырдуулукка өтүү — королдун капыстан мээримдүү болуп калганынан эмес, көбүнчө катаал саясий прагматизмден келип чыккан.
Вандал мамлекети бербер урууларынын улам күчөгөн тышкы кысымынан муунуп жаткан. Гунтамундга түштүк чек араларды коргоого күч бошотуу үчүн өлкөнүн ичиндеги тынчтык жана римдик-африкалык калктын берилгендиги өтө зарыл болгон.
Ал эми түштүктөгү кырдаал чындап эле каргашалуу абалда эле. Бербер-мавритан урууларынын — маврусиялыктардын — чабуулдары жөн гана күчөбөстөн, системалуу мүнөзгө ээ боло баштады. Бир кезде Гейзерихке жалданма аскер катары кызмат кылган бул уруулар эми мурдагы кожоюндарынын алсыздыгын түшүнүп калышты.
Вандалдарды акырындап сүрүп чыгарып, берберлер Түндүк Африканын аймагында өздөрүнүн көз карандысыз мамлекеттик түзүлүштөрүн кура башташты. Натыйжада королдук кеңири аймактарынан биротоло ажырап жатты.
Белгилүү византиялык тарыхчы Прокопий Кесариялык өз эмгектеринде Гунтамунд бир нече жолу аскерлерди өзү баштап жортуулга чыгып, маврусиялыктарды баш ийдирүүгө аракет кылып жан аябай салгылашканын белгилеген. Бирок тоолуу аймактарда жүргөн бул алсыратуучу согуштарда вандалдардын кандайдыр бир ири жеңиштери же стратегиялык ийгиликтери тууралуу тарыхта маалымат дээрлик жок.
Королдук акырындап, бирок токтобостон Африкадагы провинцияларына болгон көзөмөлүн жоготуп жатты.
Эл аралык аренадагы абал да мындан жакшы эмес болчу. Вандалдар чоң геосаясий оюнга аралашууга аракет кылышканы менен, толук ийгиликсиздикке учурашты.
Улуу Гейзерих өзүнүн кубаттуу мезгилинде бай Сицилия аралын Италиянын башкаруучусу Одоакрга өткөрүп берип, анын ордуна жыл сайын ири өлчөмдө алым алып турган. Бул келишим вандалдарга туруктуу киреше гана эмес, Италиянын иштерине таасир этүү мүмкүнчүлүгүн да берип келген.
Бирок 490-жылы Европанын саясий картасы кайрадан титиреди. Теодорих Улуу башында турган остготтор Италияга басып кирип, Одоакрдын аскерлерин катуу жеңилүүгө учуратты.
Карфагенде Италиядагы башаламандык мурдагы улуулукту кайра кайтарып алууга мыкты мүмкүнчүлүк деп эсептелди. Вандалдар Сицилия боюнча мурунку келишим юридикалык күчүн жоготту деп чечип, Одоакр менен Теодорихтин ортосундагы айыгышкан согуштан пайдаланып, стратегиялык жактан маанилүү аралды кайрадан күч менен басып алууга аракет кылышты.
Бирок жеңилбес вандал флотунун доору артта калган эле. Гунтамунддун аракети толугу менен ийгиликсиз аяктады. Согуштарда бышкан остготтор вандалдардын десантын оңой эле артка сүрүп гана тим болбостон, 491-жылы бүтүндөй Сицилияны толук жана талашсыз ээлеп алышты.
Бул аскердик ийгиликсиздик өтө оор экономикалык кесепеттерди да алып келди. Вандал королдугу Сицилия аралынан гана эмес, Карфагендин казынасын жыл сайын толуктап турган ошол бай алымдан да биротоло ажырады.
Одоакрдын сүрөтү түшүрүлгөн тыйын.
Гунтамунддун доору варвардык империя үчүн күн батыш мезгилине айланды. Бул бүтпөгөн коргонуу согуштарынын, аймактарды жоготуунун жана аргасыз компромисстердин доору болчу.
Он бир жарым оор жыл бою тактыда отуруп, улуу чоң атасынын ыдырап бара жаткан мурасын сактап калууга аракет кылган Гунтамунд королдукка мурдагы даңкын кайра кайтара алган жок.
Ал 496-жылы оор дарттан каза болуп, өзүнөн кийинки башкаруучуга бардык тарабынан күч алып келе жаткан душмандар курчап турган, улам алсырап бара жаткан мамлекетти калтырды.
