1643-жылдын сентябрында хан Абахай каза болуп, анын беш жаштагы уулу Фулинь Манчжуриянын тактысына чыккан. Анын башкаруу девизи Шуньчжи деп аталган. Бирок чыныгы бийлик анын туугандары княздар Доргонь менен Цзиргаландын колунда болгон. Экөөнүн ичинен таланттуу аскер башчы Доргонь тез эле бийликтин бардык рычагдарын өзүнө топтоп, 1644-жылы атаандашын кызматтан четтетип, мамлекетти жалгыз өзү башкарган.
Ошол маалда Кытайда дыйкандардын чоң көтөрүлүшү уланып жаткан. Анын жетекчиси Ли Цзычэн 1644-жылы Пекинди басып алып, жаңы династияны Да Шунь деп жарыялаган. Ага каршы туруштук бере ала турган жалгыз күч Улуу дубалды маньчжурлардан коргоп турган кытай кол башчысы У Саньгуй жетектеген «Чыгыш армиясы» болгон. У Саньгуй бул абалды өз пайдасына пайдаланууга аракет кылган: эгер ал көтөрүлүшчүлөрдү жеңсе, жаш Мин императорунун регенти болуу мүмкүнчүлүгүнө ээ болмок. Бул үчүн ага маньчжурлардын жардамы керек эле.
Доргонь бул сунушту дароо кабыл алып, 1644-жылдын 27-майында Улуу дубалдын жанында чечүүчү салгылаш болгон. Доргонь У Саньгуйга адегенде өз аскерлерин согушка киргизүүнү буйруган, алар көтөрүлүшчүлөрдүн негизги күчтөрүн чарчатып, фронтту кармап турушкан. Салгылаштын чечүүчү учурунда Доргонь жаңы, эс алуудагы маньчжур атчан аскерлерин урушка киргизген. Алар тез маневр менен көтөрүлүшчүлөрдүн канатын айланып өтүп, катуу сокку урган. Натыйжада чарчаган дыйкандардын армиясы талкаланып, башаламан чегинген.
Согуштан кийин Доргонь У Саньгуйга Ли Цзычэндин качып бара жаткан аскерлерин кууп жетүүнү буйруган, ал эми өзү 1644-жылдын 6-июнунда эч кандай каршылыксыз Пекинге кирип, Тыюу салынган шаарды (Запретный город) ээлеп алган. Маньчжур аскерлери тез эле борбор шаарды көзөмөлүнө алып, кытай тургундарын ички шаардан көчүрүп, жаңы тартип орноткон. Шаардын бардык тургундарына баштарын кырдырып, төбөсүндө өрүлгөн косу калтыруу буйрулган бул жаңы Цин династиясына баш ийүүнүн белгиси болгон. Пекин жаңы империянын расмий борбору деп жарыяланган.
Көп өтпөй, 1644-жылдын 30-октябрында, жаш Фулинь Пекинге салтанаттуу түрдө алып келинип, экинчи жолу император деп жарыяланган. Ошентип, Кытайдагы Мин династиясынын тактысы расмий түрдө жоюлуп, анын ордуна Цин империясы орногон.
Доргонь кытайлык аристократияны өз тарабына тартуу үчүн акылдуу саясат жүргүзгөн. Ал Мин династиясынын мурдагы чиновниктерине кызмат жана наамдар убада кылган, жаңы бийликти тааныгандарга жер-мүлкүн сактап калууга жана соода ишин улантууга уруксат берген. Кедей дыйкандарга салыктарды азайтуу тууралуу убада берилген. Маньчжурлар өздөрүн конфуцийчиликти коргоочулар катары көрсөткөн, бул аларга окумуштуулар менен бай жер ээлеринин ишенимин алуу мүмкүнчүлүгүн берген. Мындай саясаттын аркасында Цин империясы Түндүк Кытайды дээрлик кан төгүүсүз ээлеп алган. Кытайдын жергиликтүү байлары жана помещиктик кошуундар маньчжурларга көтөрүлүшчүлөргө каршы жардам берген.
Янцзы дарыясынын түштүгүндөгү аймактардын басып алынышы кыйыныраак жүргөн, бирок 1647-жылга карата Кытайдын негизги бөлүгү Цин бийлигине өткөн. Бирок 1648–1649-жылдары жаңы ири көтөрүлүш чыгып, ага буга чейин маньчжурлар тарапка өткөн кытай полководецтери да кошулган. Цин бийлиги убактылуу бир нече провинциялардан ажыраган.
Бул кризистүү абалда Доргонь чечкиндүү чараларды көргөн. Ал түндүктөгү каршылыктарды басып, андан соң аскерлерин түштүккө жөнөткөн. 1650-жылы Мин династиясынын акыркы очоктору кыйраган, бирок согуштар дагы уланып турган. Ошол эле жылы Доргонь күтүүсүздөн каза болуп, согуштук аракеттер убактылуу токтогон.
Бирок 1652-жылы көтөрүлүшчүлөр кайра контрчабуулга өтүшкөн. Бир нече жыл бою Цин аскерлери алардын жакшы уюшкан армияларын жеңе албай, чоң жоготууларга учурашкан. Болгону 1655-жылы маньчжурлар чечүүчү жеңишке жетишип, каршылык очокторун толук талкалашкан. Бирок бул жеңиш кымбатка түшкөн: шаарлар талкаланып, айылдар бош калган, эгин талаалары иштетилбей калган.
Ошол эле мезгилде түндүктө жаңы коркунуч пайда болгон Амур дарыясынын өрөөнүнө орус казактары кире башташкан. Алар буга чейин маньчжурларга алым төлөп турган жергиликтүү уруулардын үстүнөн өз бийлигин орното башташкан. Бул кагылышууга алып келген. 1652-жылы маньчжур аскерлери Ерофей Хабаровдун кошуунун кол салуу менен талкалашкан, ал эми 1658-жылы алардын флоту Онуфрий Степанов-Кузнец жетектеген отрядды жеңип, орустарды Амурдун орто бөлүгүнөн сүрүп чыгарган.
1654-жылы Пекинге Фёдор Байков баштаган орус элчилиги келген. Бирок Байков император алдында жерге жыгылып таазим кылуу (коутоу) ырымын аткаруудан баш тарткан. Бул Цин сарайын катуу ызаланткан, жана 1658-жылы элчилик жыйынтыксыз кайтып, Цин аскерлери орус форпостторуна чабуул жасап, казактарды артка чегинүүгө мажбур кылган.
Фулиньдин акыркы жылдарында сарайда евнухтардын күчтүү кликасы бийликке ээ болгон. Алардын саны беш миңден ашып, мамлекеттин негизги кызматтарын ээлеп алышкан. 1661-жылы, Фулинь каза болор алдында, анын ордуна жети жаштагы уулу Сюанье император деп жарыяланган. Өлүм алдында Фулинь төрт кишиден турган регенттик кеңеш түзүп, анын башына князь Обойду койгон. Регенттер дароо евнухтардын тобун талкалап, алардын башчысын өлүм жазасына тарткан жана сарайдагы тартипти калыбына келтирген.
Ошентип, балалык курагында эле император болгон Шуньчжи династиясынын биринчи падышасы катары жаңы бийликтин орношу жана Цин империясынын Кытайды толук ээлешинин символуна айланган.
