Эгер Иэясунун башкаруусу негиз салуу доору болсо, ал эми Хидэтаданын доору бекемдөө мезгили болгон болсо, анда үчүнчү сёгун Токугава Иэмицунун доору япон мамлекетинин Эдо доорунун улуу тынчтыгы деп аталган формасында биротоло жана катуу «катып» калышынын мезгили болгон. Анын 1604-жылдын 12-августунда Эдо сепилинин Батыш короосунда башталган өмүр жолу жогорку бийликтин жаркыроосу менен гана эмес, анын катаал жана чечкиндүү мүнөзүн калыптандырган терең жеке драмалар менен да белгиленген. Токугава Хидэтаданын жана анын башкы аялы Адзаи Гонун экинчи уулу болгон Иэмицу таң калыштуусу, ата-энесинин мээриминен куру калган. Сёгун жубайларынын бүт сүйүүсү жана үмүтү анын иниси Таданаганы көздөй бурулуп турган, ал эми Иэмицу бийликтүү жана өзүнө чексиз берилген эмчек энеси Касуга-но-цубонэнун өзгөчө камкордугунда чоңойгон.
Иэмицунун келечектеги башкаруучу катары тагдыры кылыктын учунда турган. Анын улуу агасы Тёмару мезгилсиз каза болгондон кийин, Токугава кланында так мураскерлик боюнча ачык айтылбаган, бирок өтө курч талаш чыккан. Ата-энеси Таданаганы ачык эле көбүрөөк жактырышкан, жана тарыхтын нугун өзгөрткөн нерсе Касуга-но-цубонэнун чечкиндүү кийлигишүүсү болгон: ал жашыруун түрдө тукумдун патриархы — улуу Токугава Иэясуга барып келген. Улуулук салтын бекем карманган Иэясу Иэмицуну расмий мураскер деп жеке өзү жарыялап, ага өзүнүн бала кездеги ысымын — Такэтиёну берген. Бул таануу актысы Иэмицунун жан дүйнөсүндө чоң атасына карата чексиз урматты түбөлүккө орноткон жана кийин ал ошол урматты мамлекеттик диндин деңгээлине чейин көтөргөн. 1620-жылы эрезеге жетүү аземинен өтүп, Иэмицу деген ысымды кабыл алгандан кийин, ал Императордук сарайдан улуу мамлекеттик кеңешчи даражасын алып, бийлик тизгинин колго алууга даярданган.
1623-жылдын 23-августунда Иэмицу атасы менен бирге Киотого баргандан кийин расмий түрдө сёгун кызматына киришкен. Бирок анын мурункулары сыяктуу эле, башкаруусунун алгачкы жылдары «кош бийлик» мезгили менен белгиленген. Хидэтада тирүү болуп, дайдзё тэнно (тактан кеткен сёгун) титулун алып турган учурда, Иэмицу негизинен Канто аймагындагы социалдык маселелер жана формалдуу аскердик тартиптер менен алектенген. Ошол эле мезгилде, 1625-жылы, ал императордук кеңешчинин кызы Такацукаса Такако менен никеге турган. Бул никеден мураскер төрөлбөсө да, сёгундун жеке жашоосу абдан жыш болгон: сегиз токолу ага беш уул жана бир кыз төрөп берип, династиянын улануусун камсыз кылышкан.
Иэмицунун чыныгы башкаруусу 1632-жылдын 14-мартында, Хидэтада өлгөндөн кийин дароо башталган. Жапониянын толук укуктуу жалгыз ээси болгондон кийин, ал мүмкүн болуучу ар кандай оппозицияны жок кылууга дароо киришкен. Биринчи сокку анын өз иниси Таданагага тийген: Иэмицу анын кеңири жерлерин тартып алып, эч олку-солку болбостон аны сэппуку жасоого мажбур кылган, ошентип тукум ичиндеги атаандаштыктын көлөкөсүн биротоло жок кылган. Атасынын доорун эстеген улуу муундагы министрлердин таасирин алсыратуу үчүн, Иэмицу 1634-жылы кичүү аксакалдар (вакадосиёри) деген кызматты түзүп, ал орундарга өзүнө жеке берилген гвардия командирлерин дайындаган. Ошол эле жылы анын 300 миң аскердин башында Киотого болгон сапары бүтүндөй Жапонияга ачык белги болгон: эми Токугава бийлиги абсолюттук болуп калган.
Иэмицунун борборлоштуруучу саясаты аймактык өкүмдарларга — даймёлорго карата аёосуз болгон. 1632–1636-жылдары ал берилгендиги шектүү саналган «тодзама-даймёлордун» (сырткы төрөлөрдүн) жерлерин тартып алуу боюнча бир катар жазалоочу чараларды жүргүзгөн. Кумамото сепилинен ажыратылган Като Тадахиронун чуулгандуу иши бүтүндөй өлкө үчүн сабак болгон. 1635-жылы Иэмицу «Аскер үйлөрүнүн мыйзамын» ого бетер катаалдаштырып, санкин котай системасын киргизген — бул даймёлордун Эдого милдеттүү түрдө мезгил-мезгили менен келип турушун талап кылган тартип эле. Бул система төрөлөрдү сёгундун борборунда салтанаттуу резиденцияларды кармоого жана үй-бүлөлөрүн ошол жакта барымтадай калтырууга мажбурлап, чындыгында аймактык бюджеттерди алсыратып, көтөрүлүш жасоо мүмкүнчүлүгүн алдын ала жок кылган.
Дал Иэмицунун тушунда Жапония тышкы дүйнөгө эшигин биротоло жаап, сакоку дооруна кирген. Өлкөнү колониялык таасирден жана христианчылыктын «зыяндуу» таасиринен коргоого умтулган сёгун арал мамлекетин алынгыс чепке айландырган. 1633-жылдан тартып жапондорго чет өлкөдөн кайтып келүүгө тыюу салынган, ал эми 1635-жылга чейин бардык букараларга өлкөдөн чыгууга өлүм коркунучу алдында тыюу киргизилген. Чечүүчү кадам 1639-жылы Португалия менен мамиле үзүлгөндөн кийин жасалган. Европага болгон жалгыз «кичинекей терезе» Нагасакидеги жасалма Дэдзима аралы бойдон калып, ал жерде голландиялыктарга гана өтө катуу көзөмөл астында соода кылууга уруксат берилген.
Динге карата ички саясат да ошондой эле катаал болгон. Христианчылык мыйзамдан тышкары деп жарыяланып, анын жолдоочулары өтө ырайымсыз куугунтукка кабылган. Бул каршылыктын туу чокусу 1637-жылдагы күчтүү Симабара көтөрүлүшү болгон, ал басылып калганына карабастан, Иэмицуну ыкмаларын бир аз жумшартууга мажбур кылган. 1641–1642-жылдардагы улуу ачарчылык жана социалдык жарылуу коркунучу өкмөттү жөн гана репрессиядан дыйкандардын турмушун турукташтырууга багытталган аракеттерге өтүүгө аргасыз кылган. 1649-жылкы жарлык айыл үчүн өзүнчө моралдык кодекске айланып, эмгекчилдикти жана үнөмчүлдүктү талап кылып, ысырапкорлукка, атүгүл тамеки чегүүгө чейин тыюу салган.
Токугава Иэмицу 1651-жылдын 8-июнунда, 46 жашында, Эдо сепилинин башкы короосунда дүйнөдөн кайткан. Анын керээзи чоң атасына болгон акыркы берилгендик актысы болгон: ал өзүн Иэясунун мавзолейинин жанына, Никкого коюуну өтүнгөн. Анын күмбөзү — Тайю мавзолейи — бүгүнкү күндө да өзүнүн көркү менен таң калтырып, эки кылымдан ашык убакытка япон коомунун түзүлүшүн биротоло бекемдеген адамдын амбицияларын чагылдырып турат.
Каардуу автократ деген элесине карабастан, Иэмицу татаал жана ичинен көп азап тарткан адам болгон. Анын тез-тез оорушу, айрыкча өмүрүнүн акыркы он жылдыктарында, өлкөнү иш жүзүндө башкаруунун акырындап аксакалдар кеңешинин, тактап айтканда Мацудайра Нобуцуна жетектеген кеңештин колуна өтүшүнө алып келген. Тарыхый уламыштар аны дайыма өзүнүн ички жиндери менен күрөшүп жүргөн башкаруучу катары сүрөттөйт; ал сооронучту куш салууда, согуш өнөрүндө жана даанышман кечил Такуан Сохо менен болгон маектерде гана тапкан. Замандаштары кээде аны улуу ата-бабаларынын оорукчан көлөкөсү катары гана көрүшкөнү менен, дал анын «темир колу» Жапонияга тышкы дүйнөдөн обочолонгон шартта ички туруктуулуктун жана маданий гүлдөөнүн өзгөчө доорун камсыз кылган административдик машинаны жараткан.
