Рожердин тарыхы анын улуу агаларынын көлөкөсүндө башталган. Ал Танкред де Готвилдин он экинчи уулу жана Фрессенда менен болгон экинчи никесинен төрөлгөн жетинчи баласы болгон. Анын улуу агалары — Вильгельм Темир Кол, Дрого жана Онфруа Түштүк Италиянын саясий картасын өзгөртүп жаткан мезгилде, Рожер апасы каза болгонго чейин Нормандияда жашаган. Ал 1057-жылы гана, 26 жашында, Мельфи шаарына келген.
Аны жаңы эле Апулиянын графы болгон улуу агасы Роберт Гвискар тосуп алган. Бирок башкаруучунун иниси болуу жеңил жашоону билдирген эмес. Рожердин карамагына болгону 60 рыцарь берилип, ал Калабрияга жөнөтүлгөн. Ал жерде Рожер өзүнө тиешелүү жерлерди түз маанисинде күрөшүп тартып алууга аргасыз болгон.
Ничефоро сепилине жайгашкан Рожер замандаштары, анын ичинде жылнаамачы Жоффрей Малатерра да эч кандай кооздобостон каракчылык деп атаган жашоо образын жүргүзгөн. Ал тоолуу өрөөндөргө чабуул жасап, жергиликтүү калкты талап-тоноп, кийинчерээк бүтүндөй Сицилияны титирете турган норманддардын ошол эле катаалдыгын көрсөткөн.
Рожер менен Гвискардын мамилеси татаал болгон: анда бир туугандык берилгендик менен катуу атаандаштык айкалышкан. Ошол эле 1057-жылы Рожер агасына Апулиядагы барондордун көтөрүлүшүн басууга жардам берип, Реджо шаарын узакка созулган курчоого алууга катышкан.
Жылнаамачылардын айтымында, Рожер «ишенимдүү аарыдай» аракет кылып, олжонун басымдуу бөлүгүн улуу агасына берип турган. Бирок Гвискар Рожердин жоокерлерине айлык төлөө үчүн акча берүүдөн баш тартканда, иниси өзүнүн мүнөзүн көрсөткөн. Каарданган Рожер Роберттен кетип, башка агасы — Принчипателик Вильгельмдин кызматына өткөн.
1058-жылдын башында Рожер Скалея сепилине ээ болгон. Бул чеп анын Гвискарга каршы партизандык согуш жүргүзгөн негизги таянычына айланган. Ал мезгил өтө оор болгон: Рожер түздөн-түз каракчылык менен күн көрүп, Амальфиде аттарды уурдап, жолдордо соодагерлерди талап-тоногон.
Бирок ошол эле жылдын жазында Калабрияда башталган ачарчылык жана Никастродогу жергиликтүү тургундардын массалык көтөрүлүшү бир туугандарды таарынычтарын унутууга мажбур кылган. Алар Калабрияны бөлүштүрүү боюнча келишим түзүшкөн: Скуиллаче менен Реджонун ортосундагы басып алынган жана келечекте басып алына турган бардык жерлерди тең бөлүүгө милдеттенишкен.
1060-жылга карата бир туугандардын биргелешкен аракеттеринин натыйжасында Калабриядагы византиялыктардын акыркы таянычтары — Россано, Джераче жана акыры Реджо шаарлары кулаган.
Реджону курчоо учурунда Рожер чеп дубалдарын талкалоочу машиналарды колдонуу менен өзүн жаңычыл аскер башчы катары көрсөткөн. Ошондой эле ал византиялык алп жоокер менен жекеме-жеке салгылашып, эрдиги менен айырмаланган. Калабрия толугу менен багындырылып, Рожер Милето шаарын өзүнүн резиденциясына айландырган.
Бирок бир туугандардын көз карашы эми кысыктын ары жагындагы бай жана табышмактуу Сицилияга бурулган. 1059-жылы эле норманддардын колдоосуна муктаж болгон Рим папасы Николай II Роберт Гвискарга Апулия менен Калабриянын гана эмес, Сицилиянын да герцогу деген титул берген. Ал кезде Сицилия эки кылымдан бери арабдардын бийлиги астында турган.
Бул күмөндүү документтерге негизделген «келечекке салынган инвестиция» болгон. Ошентсе да ал норманддарга ыйык согуш жүргүзүүгө моралдык укук берген.
Сицилиянын өзү да бирдиктүү болгон эмес: арал үч эмирдин ортосундагы кагылышуулардан улам бөлүнүп-жарылып турган. Ыңгайлуу учур 1061-жылдын февралында жаралган. Өзүнүн кайын агасынан жеңилген эмир Ибн ат-Тимнах Калабрияга Рожердин алдына жеке өзү келип, жардам сураган. Анын ордуна норманддардын бийлигин таанууга убада берген. Бул басып кирүү үчүн эң ыңгайлуу шылтоо болгон.
1061-жылдын февралындагы алгачкы десанттык жортуул өтө тайманбас болгон. Рожер 160 рыцары менен аралдын түндүк жээгин бойлой жылып, Рометта менен Милаццону басып алган.
Бирок чыныгы чоң жеңиш ошол эле жылдын май айында Мессинанын алынышы болгон. Рожер негизги күчтөрдөн түштүгүрөөк жерге аскер түшүрүү аркылуу араб флотун алдап, шаарды дээрлик салгылашсыз ээлеген.
Мессина норманддардын аралдагы негизги аскердик таянычына айланган. Дал ушул жерде Рожер кафедралдык собордун пайдубалына алгачкы ташты койгон.
Бирок жеңишке жетүү жолу оңой болгон эмес. Ошол эле жылы Эннага жасалган жортуул тапшырманын канчалык татаал экенин көрсөткөн. Ачык талаадагы салгылашта 700 норманд жоокери Ибн аль-Хавастын болжол менен 15 миң адамдан турган аскерин талкалаганы айтылганына карабастан, бийик аскадагы алынгыс чеп арабдардын колунда кала берген.
Кыштын келиши норманддарды артка чегинүүгө мажбур кылган.
1062-жыл эң оор сыноолордун мезгилине айланган. Рожер Юдифь д’Эврё менен үйлөнүү тоюн белгилеп жаткан учурда, Калабрияда жер бөлүштүрүүгө байланыштуу Гвискар менен жаңы жаңжал чыккан.
Иш Милетонун курчоого алынышына жана Джерачедеги трагедиялуу да, күлкүлүү да окуяга чейин жеткен. Ал жерде Гвискар каарданган элдин колунан өлүп кала жаздаган, бирок инисинин кийлигишүүсү менен аман калган.
Бир туугандар кайрадан элдешип, Калабриянын жерлерин бири-бирине аралаш жайгашкан тилкелер түрүндө бөлүштүрүшкөн. Бул Рожерге бирдиктүү аймактык ээлик түзүүгө тоскоол болгон, бирок аралдагы согушту улантуу үчүн керектүү ресурстарды берген.
Ошол эле учурда Сицилиядагы Тройна шаарынын грек калкы көтөрүлүш чыгарган. Рожер, анын жаш жубайы Юдифь жана чакан гарнизону төрт ай бою цитаделдин ичинде курчоодо калган.
Бул кыш адам чыдагыс оор шарттарда өткөн. Норманддар бардык аттарын союп жешкен, ачарчылыктан кыйналып, эки адам бир плащты жамынып суукта үшүп жашашкан.
Бирок күзөт бекеттерин өзү текшерип турган Юдифтин темирдей тартиби жана Рожердин мас болгон араб күзөтчүлөрүнө каршы түн ичинде жасаган күтүүсүз чабуулу алардын шаарды кайрадан көзөмөлгө алышына мүмкүнчүлүк берген.
1063-жылы легендарлуу Черами салгылашы болгон. Сицилия менен Түндүк Африкадагы арабдардын бириккен армиясы норманддардын чакан кошуунуна каршы чыккан. Рожердин карамагында миңдеген душманга каршы болгону 136 рыцарь болгон.
Уламышка ылайык, салгылаштын эң оор учурунда асманда туу көтөрүп, ак боз ат минип турган Ыйык Георгий пайда болгон. Кудайдын колдоосуна болгон ишеним норманддардын күчүн он эселеп арттырып, араб армиясы толугу менен талкаланган.
Бул жеңиш Рожердин өзүнүн тарыхый миссиясына болгон ишенимин биротоло бекемдеген.
1064-жылы Палермону басып алуу аракети ийгиликсиз аяктаган. Ал кезде рыцарларды душмандар эмес, тарантулдардын чагуусу алсыраткан. Мындан кийин Рожер душмандын күчүн акырындык менен түгөтүү тактикасына өткөн.
1068-жылы Мисилмери салгылашында норманддар тунистик ханзаада Аюбдун саны жагынан артыкчылыкка ээ аскерлерин кайрадан талкалашкан.
Палермонун тургундарынын согуштук маанайын түшүрүү үчүн Рожер колго түшүрүлгөн почта көгүчкөндөрүн пайдаланган. Ал алардын буттарына канга боёлгон кездеменин үзүндүлөрүн байлап, кайра учуруп жиберген. Бул үрөй учурган кабар шаар тургундарына эми эч жактан жардам күтүүгө болбой турганын билдирген.
Чечүүчү учур 1071–1072-жылдары келген. Византиянын Бари шаарын басып алгандан кийин Роберт Гвискар акыры флотунун жана армиясынын бардык күчтөрүн Сицилияга багыттоого мүмкүнчүлүк алган.
Жер Ортолук деңизинин эң бай шаарларынын бири, «Алтын раковинасы» деп аталган Палермо кургактыктан да, деңизден да курчоого алынган.
Курчоо беш айга созулган. Ачарчылык шаардын коргоочуларынын күчүн алсырата баштаган.
1072-жылдын 5-январында чечүүчү чабуул башталган. Рожер Аль-Касрга — шаардын борборундагы бекемделген кварталга чабуул жасап жаткан учурда, Гвискардын жоокерлери Аль-Халесанын — деңиз жээгиндеги райондун дубалдарына жашыруун көтөрүлүшкөн.
Кечке жуук шаар дарбазалары ачылган. 1072-жылдын 6-январында, Богоявление майрамында, Рожер менен Роберт шаарга салтанаттуу түрдө киришкен.
Ошол доор үчүн шаардын багынып берүү шарттары таң каларлык жумшак болгон. Мусулмандарга жаңы бийликке берилгендик көрсөтүүнүн ордуна дин тутуу эркиндиги жана өз мыйзамдарын сактоо укугу кепилденген.
Жума мечити кайрадан Кудай Энесинин Успение соборуна айландырылган. Ал жерде грек архиепискобу Никодим бир нече кылымдан берки алгачкы литургияны өткөргөн.
Палермодо бир туугандар бийликти биротоло бөлүштүрүшкөн. Жогорку сюзерен катары Гвискар стратегиялык маанилүү жерлерди — Палермону жана Мессинанын жарымын өзүнө калтырган. Ал эми Рожерге расмий түрдө Сицилиянын Улуу графы деген титул берилген.
Ошондон тартып аралды басып алуу Рожердин жеке милдетине айланган. Ошентип, бир кезде жери жок рыцарь болгон Рожер жаңы мамлекеттин мыйзамдуу жана кубаттуу башкаруучусуна айланган.
1072-жылы Палермонун алынышы зор жеңиш болгон, бирок согуштун аякташын билдирген эмес. Таң калыштуусу, Сицилиянын калган бөлүгүн багындыруу дагы 18 жылга созулган.
Мунун себеби аскердик күчтөрдүн ортосундагы эбегейсиз чоң айырмачылыкта болгон. Рожердин армиясында дагы эле бир нече жүз гана рыцарь бар эле. Алар аралдагы көп сандаган араб калкынын арасында өтө азчылыкты түзүшкөн.
Муну түшүнгөн Рожер этият стратегияга өткөн. Ал тез жана так багытталган чабуулдарды кылдат дипломатия менен айкалыштырган. Араб эмирлерин өз тарабына тартып, алардын жергиликтүү бийлигин сактап калууга же Калабриядан феоддук жер ээликтерин берүүгө аракет кылган. Ири аскердик жортуулдарды жеңишке толук ишенген учурда гана баштаган.
Бирок мындай этияттыкка карабастан, норманддар оор жоготуулардан кутула алышкан эмес.
1072-жылдын жайында норманд армиясы чоң жоготууга учураган: Рожердин тайманбас жээни Серло Отвиль арабдардын буктурмасына түшүп, баатырларча курман болгон.
1076-жылы Рожер аралда жок кезде анын күйөө баласы, Джерсилик Гуго, өз алдынча Катаниядан Сиракузага каршы жортуул уюштурган. Бирок ал жергиликтүү эмир тарабынан толугу менен талкаланган.
Ал эми 1081-жылы ошол эле Сиракузанын эмири чыккынчылыктан пайдаланып, Катанияны басып алган.
Кырдаалды Рожердин никесиз төрөлгөн уулу Жордан жана кол башчылар Роберт де Сурдевиль менен Элиас Картоменсистин чечкиндүү аракеттери гана сактап калган. Алар шаарды душмандын колунан кайра тартып алууга жетишкен.
Ар бир жаңы ийгилик Рожерден укмуштуудай тапкычтыкты талап кылган.
1075-жылы тунистик каракчылар Мацарадагы цитаделди курчоого алышкан. Улуу граф түн жамынып, өз кошууну менен жашыруун түрдө чепке кирген. Таң атканда ал душманга ушунчалык катуу чабуул жасагандыктан, каракчылардын аз гана бөлүгү кемелерине жетип, качып кутула алган.
Бул жеңиш бүгүнкү күнгө чейин Мацарадагы собордун кире беришиндеги кооздукта чагылдырылып келет.
1077-жылдын май айында Рожер Трапанини курчоого алган. Курчоо узакка созулушу мүмкүн эле, бирок анын уулу Жордандын тайманбас аскердик амалы баарын чечкен.
Түн ичинде Жордан жүз рыцары менен шаар тургундары малын жайган жарым аралга түшкөн. Таң атканда ал күзөтчүлөрдү кырып, бардык малды айдап кеткен.
Азык-түлүксүз калган Трапани багынып берүүгө аргасыз болгон. Көп өтпөй алынгыс чеп деп эсептелген Эриче да багынган.
Өздөрүнүн ийгилигине таң калган норманддар бул жеңишти аңчылардын колдоочусу болгон Ыйык Юлиандын кудайлык кийлигишүүсү менен байланыштырышкан. Анын урматына Эриче шаары 1934-жылга чейин Монте-Сан-Джулиано деген ат менен белгилүү болгон.
1078-жылы кезек Таорминага келген. Бул чеп бир кезде арабдарга да эң узак каршылык көрсөткөн, 902-жылга чейин Византиянын колунда калган.
Рожер шаарды түздөн-түз чабуул менен алуу үчүн кан төгүүнү каалаган эмес. Анын ордуна шаардын айланасына 22 сепилден турган коргонуу шакегин курдуруп, бардык байланыш жана камсыздоо жолдорун толугу менен үзгөн. Ошондой эле Тунис флотунун шаар булуңуна киришине бөгөт койгон.
Курчоонун оор шарттарына чыдай албаган Таорминанын эмири акыры багынып берген.
Рожердин аралдагы эң коркунучтуу жана өжөр душманы Сиракуза менен Нотонун эмири Бенарвет (кыязы, Ибн аль-Варди) болгон.
1085-жылы ал морт тынчтык келишимин бузуп, өзүнүн флоту менен Калабриядагы Никотера шаарына кол салган. Бенарветтин аскерлери аялдар монастырын талап-тоноп, кечил аялдарды кулчулукка алып кетишкен.
Бул окуя Рожердин катуу каарын келтирген.
Ал Сиракузаны кургактыктан курчоого алган. Кургактагы армияны Жордан башкарган, ал эми Рожер өзү флотту жетектеп, Бенарветке каршы деңизге чыккан.
Деңиз салгылашында норманддардын арбалетчилери душманга ок жаадырып, араб жаачыларын алардын жебелери жетпеген аралыктан атып жок кылышкан.
Айласы кеткен Бенарвет Рожердин башкы кемесине абордаж жасап, аны басып алууга аракет кылган. Бирок оор жаракат алып, сууга кулап түшүп, чөгүп кеткен.
Башчысынан ажыраган араб флоту толугу менен талкаланган. Сиракузаны курчоо 1085-жылдын (же 1086-жылдын) майынан сентябрына чейин созулган. Акыры шаар багынып берип, эмирдин үй-бүлөсү Нотого качып кеткен.
Бул мезгилге карата түштүктөгү айрым аймактар жана бардык тарабынан обочолонуп калган Энна эмирлиги гана көз карандысыз бойдон калган.
1086-жылдын 25-июлунда Рожер Агриджентону басып алып, Эннанын эмири Ибн Хамуддун үй-бүлөсүн туткунга алган.
1087-жылдын башында Рожер Эннанын өзүнө жакындаган. Ал жерде Ибн Хамуд менен жашыруун жолугушуу болгон.
Эмир шаарды өткөрүп берүүгө, атүгүл христиан динин кабыл алууга да даяр болгон. Бирок ал өз уруулаштарынын өч алуусунан өлө корккон.
Ошондо эки башкаруучу өтө айлакер дипломатиялык оюн уюштурушкан.
План боюнча, Ибн Хамуд жортуулга чыккансып, «кокусунан» норманддардын эбегейсиз чоң армиясына жолугуп калып, «аргасыздан» туткунга түшкөн.
Бул тууралуу уккан Эннанын гарнизону салгылашсыз эле куралын таштаган.
Ибн Хамуд христиан динин кабыл алып, чөмүлтүлгөн. Ал Калабриядан бай жерлерге ээ болуп, аралдан чоң урмат-сый менен чыгып кеткен.
Каршылык көрсөтүүнүн акыркы очоктору да акырындап жоюла баштаган. 1088-жылы Бутера кулаган, ал эми 1090-жылдын февралында Нотонун тургундары өз ыктыяры менен багынып беришкен.
Деңиз жолдорун каракчылардан биротоло коргоо үчүн Рожер 1091-жылы Мальта менен Гозого каршы аскердик экспедицияны жетектеген.
Аралдар багынып берип, бирок өз алдынча башкаруу укугун жана мыйзамдарын сактап калышкан. Рожер Мальтанын эски борбору Мдинада кафедралдык собордун пайдубалын түптөгөн.
Ошентип, Сицилияны басып алуу толугу менен аяктаган.
Рим папасы Николай IIнин чечимине ылайык, Түштүк Италиянын жогорку сюзерени расмий түрдө Апулиянын, Калабриянын жана Сицилиянын герцогу деген титулду алып жүргөн.
Алгач бул титул Роберт Гвискарга таандык болгон. Рожер бардык жылдар бою анын ишенимдүү вассалы бойдон калган. Ал Гвискар менен Калабрияны жана Сицилиянын түндүк-чыгыш бөлүгүн тең бөлүшүп башкарган, ал эми Палермону толугу менен улуу агасынын карамагында калтырган.
Бирок Роберт Гвискар каза болгондон кийин саясий кырдаал кескин өзгөргөн.
Гвискардын мураскери Рожер I Борса атасындай чечкиндүү жана жөндөмдүү болгон эмес. Ал дароо эле өзүнүн аталаш агасы Боэмунд Тарентскийдин бийликке болгон дооматтарына туш болгон.
1085-жылдын сентябрында Сицилиялык Рожер расмий түрдө жээни Борсага берилгендик антын берген. Бирок муну эч кандай акысыз жасаган эмес.
Берилгендигинин ордуна Улуу граф мурда Гвискар менен бирге бөлүшүп башкарган Калабриядагы бардык сепилдерди жеке ээлигине алган.
Боэмунд Капуянын князы Жордан I менен союз түзүп, Борсага каршы согуш баштаганда жана Ория, Таранто менен Отранто шаарларын басып алганда, дал Сицилиялык Рожер жогорку арачы катары чыккан.
Ал бир туугандарды элдештирип, Боэмунд үчүн көз карандысыз Таранто княздыгынын түзүлүшүн иш жүзүндө мыйзамдаштырган.
1087-жылы согуш кайрадан тутанган. Боэмунд Козенцаны басып алган.
Сицилиялык Рожер дагы бир жолу аскерлерин алып келип, Боэмундду сүрүп чыгарган жана жээндерин сүйлөшүү үстөлүнө отурууга мажбур кылган.
Козенца Боэмундга берилген. Кийинчерээк ал бул шаарды Бариге алмаштырган. Ал эми Сицилиялык Рожер көрсөткөн жардамынын ордуна Палермонун экинчи жарымын талап кылып, ага ээ болгон.
Боэмунддун Биринчи крест жортуулуна кетиши аймактагы кырдаалды тынчтандырган. Бирок расмий герцог Борсанын кадыр-баркы биротоло солгундаган.
Рожердин саясий таасири 1098-жылы туу чокусуна жеткен. Ошол жылы сүргүнгө айдалган Капуянын князы Ричард II андан жардам сурап кайрылган.
Эки Рожер — Борса жана Сицилиялык Рожер — өз армияларын Капуянын дубалдарына алып келишкен.
Кырк күндүк курчоодон кийин шаар кулаган. Ричардга тактысы кайтарылып берилген, бирок ал Апулия герцогунун вассалы катары бийлик жүргүзүүгө тийиш болгон.
Өмүрүнүн акырында Сицилиянын Улуу графы расмий түрдө өз жээнинин вассалы бойдон калганы менен, иш жүзүндө бүткүл норманддык Түштүктүн абсолюттук лидери, анын тагдырын чечкен эң кубаттуу башкаруучусу болуп калган.
Рожердин чыныгы улуулугу согуш талаасында эмес, басып алынган өлкөнү башкарууда көрүнгөн.
Сицилиядагы норманддар православ гректердин жана мусулман арабдардын эбегейсиз көп калкынын арасында өтө азчылыкты түзүшкөн.
Аралды кылычтын күчү менен гана кармап туруу мүмкүн эмес экенин түшүнгөн Рожер Орто кылымдар үчүн болуп көрбөгөндөй улуттук жана диний сабырдуулук саясатын жүргүзүүгө басым жасаган.
Мамлекетте үч тил — латын, грек жана араб тилдери колдонулган.
Графтын бийлигин тааныган жергиликтүү мусулман эмирлер менен каиддер өз кызматтарын сактап калышкан.
Арабдар салыктарды чогултуп, бажы иштерин жүргүзүшкөн жана эң таң калыштуусу, норманд армиясында да массалык түрдө кызмат өтөшкөн. Алардын кошуундары атүгүл 1098-жылы Капуяны курчоого алууга катышкан.
Рожер диний кастыкты күчөтпөө максатында католик миссионерлерине мусулмандардын арасында дин таратууга катуу тыюу салган.
Мечиттер кол тийгис бойдон калган. Буга арабдар келгенге чейин христиан чиркөөлөрү болгон мечиттер гана кирген эмес.
Ушундай саясаттын натыйжасында арабдар жаңы бийликти кабыл алышып, Сицилияда уникалдуу араб-норманд архитектуралык жана маданий стилинин гүлдөп-өнүгүшүнө салым кошушкан.
Чинизи менен Ятодогу эки жергиликтүү көтөрүлүш да диний кастыктан эмес, чиновниктердин өзүм билемдигинен улам чыккан.
Рожер гректерге да ушундай эле аяр мамиле кылган.
Материкте норманддар византиялык диний жөрөлгөлөрдү катаал түрдө жоюп жаткан учурда, Сицилияда Рожер өз каражатына 21 василиандык (грек) монастырын курдурган. Аларга Калабриядан кечилдерди көчүрүп келген.
Салыштыруу үчүн, ал болгону 11 бенедиктиндик (латын) монастырын негиздеген.
Гректер латын епископторуна формалдуу түрдө баш ийүү шарты менен өздөрүнүн диний каада-салттары боюнча эркин сыйына алышкан.
Палермодо грек коомчулугунун башчысы сыймыктануу менен арабдардын шаан-шөкөттүү «эмирлердин эмири» деген титулун алып жүргөн.
Рожер бошогон епископтук кызматтарга акырындык менен католиктерди дайындаганы менен, гректердин диний жөрөлгөлөрдү өткөрүү эркиндиги XII кылым бою толугу менен сакталган.
Катания латын епискобуна өткөн акыркы грек епархиясы болуп, бул өзгөрүү 1103-жылы гана болгон.
Өзүнүн вассалдарына карата Рожер «баркыт мээлей кийген темир муштум» саясатын жүргүзгөн.
Ал барондордун колунда эбегейсиз чоң жер ээликтеринин топтолушуна жол берген эмес жана татаал феодалдык баскычтуу системанын түзүлүшүнө бөгөт койгон.
Бүткүл башкаруу мезгилинде ал болгону эки көтөрүлүшкө туш болгон.
Биринчи көтөрүлүштү 1082-жылы Серло Отвилдин жесирине үйлөнгөн Ингельмарий баштаган. Козголоң тез арада басылып, Ингельмарий сүргүнгө айдалган, ал эми жерлер анын аялынын карамагында калган.
Экинчи көтөрүлүш 1083-жылы Рожердин жүрөгүнө эң оор сокку урган. Бул жолу анын сүйүктүү уулу Жордан козголоң чыгарган.
Атасынын жоктугунан пайдаланган Жордан Мистретта менен Сан-Марко-д’Алунциону басып алган.
Улуу граф дароо кайтып келген. Бүтүндөй аралга сабак болсун деген максатта Рожер Жордандын он эки кеңешчисинин көзүн сокур кылууга буйрук берген.
Өз уулун түрмөгө каматкан. Кийинчерээк аны кечиргени менен, ишениминен биротоло ажыраткан.
Түштүктү көзөмөлдөп турган Рожер Ыйык Тактын негизги өнөктөшүнө айланган.
1088-жылы Римге кирүүгө мүмкүнчүлүгү болбогон папа Урбан II аскердик жардам сурап Рожердин Тройнадагы резиденциясына жеке өзү келген.
Бул жолугушуунун натыйжасында графка Сицилиядагы чиркөөнү башкаруу боюнча мурда болуп көрбөгөндөй кеңири ыйгарым укуктар расмий эмес түрдө берилген.
Бирок 1097-жылы папа чоң ката кетирген.
Ал граф менен кеңешпестен, Тройнанын епискобу Робертти Сицилиядагы өзүнүн папалык легаты кылып дайындаган.
Рожердин жообу бүтүндөй Европаны таң калтырган — ал Рим папасынын легатын камакка алууга буйрук берген.
Жаңжалды 1098-жылы Капуянын белгилүү курчоосу учурунда гана жөнгө салууга мүмкүн болгон.
Урбан II Рожердин аскердик лагерине келип, 1098-жылдын 5-июлунда тарыхый папалык булланы — «Сицилиялык легация» деп аталган документти жарыялаган.
Бул документке ылайык, Рим папасы графтын макулдугусуз Сицилияга эч качан папалык легаттарды дайындабоого милдеттенген.
Мындан тышкары, Рожердин өзүнө жана анын мураскерлерине папалык легаттардын ыйгарым укуктары берилген.
Алар өз жерлериндеги чиркөө маселелерин өз алдынча чечүү жана сицилиялык епископтордун кайсынысы чиркөө жыйындарына катышарын аныктоо укугуна ээ болушкан.
Бул норманд башкаруучуларына улуттук чиркөөнүн үстүнөн Ыйык Рим империясынын императорлору да кыялдана албаган деңгээлдеги бийлик берген.
Бул уникалдуу артыкчылыкты кийинчерээк папалар Гонорий II (1128), Иннокентий II (1139) жана Адриан IV (1156) да тастыкташкан.
1192-жылы гана король Танкред өзүнүн таажыга болгон укугун папа Целестин III таанып бериши үчүн бул артыкчылыктан баш тарткан.
Сицилиянын Улуу графы Рожер I 1101-жылдын 22-июнунда Милетодогу резиденциясында дүйнөдөн кайткан.
Анын сөөгү Ыйык Үч Бирдик монастырынын чиркөөсүнө коюлган.
Кылымдар өткөндөн кийин, 1783-жылдагы жер титирөө бул ибадаткананы кыйраткан. Бирок улуу норманд башкаруучусунун сакталып калган саркофагы бүгүнкү күндө Неаполдун Археологиялык музейинде жайгашкан.
Тактыны анын үчүнчү никесинен төрөлгөн тун уулу Симон мурастап алган.
Симон 1105-жылы каза болгондо, бийлик кичүү уулу Рожер IIге өткөн. Анын тагдырына Сицилиянын биринчи королу болуу жазылган эле.
