Жаш Георгийдин саясий жана аскердик жолдогу алгачкы сыноолору XV кылымдын башындагы ири геосаясий кырсыктардын шартында өткөн. Өзүнүн агасынын ордундагы тууганы Стефан Лазаревич менен бирге ал оор вассалдык милдетин аткарууга, Осмон империясынын султаны Баязид Iнин туусунун алдында салгылашууга аргасыз болгон. Бул мажбурланган союз эмир Тимурдун (Тамерландын) жеңилбес кошуундары менен болгон эбегейсиз кагылышууда чоң сыноодон өткөн. Мындай масштабдагы салгылашууларга катышуу Георгийди кол башчы катары чыңдап гана тим болбостон, анын ичинде терең саясий дымактарды да ойготкон.
Баязиддин кыйрашынан кийин мекенине кайтып келген Георгий учурдагы бийликтин алсыздыгын түшүнүп, Сербияны башкаруунун бардык тизгинин өз колуна топтоону чечкен. Жалгыз бийлик жүргүзүүгө болгон бул чексиз умтулуу анын Стефан Лазаревич менен айыгышкан ички жаңжалга киришине алып келген. Кайрадан калыбына келе баштаган өлкө дагы бир жолу ички күрөштүн башаламандыгына баткан.
Бирок акырында туугандык байланыштар жана иш жүзүндөгү кызыкчылыктар кастыктан күчтүү болуп чыккан. Мамлекеттин бүтүндүгүн сактап калуу үчүн Стефан жеңилдиктерге барган. Ал Георгийди расмий түрдө өзүнүн мыйзамдуу мураскору деп таанып, тирүү кезинде эле серб жерлеринин бир бөлүгүн ага толук укуктуу башкарууга өткөрүп берген. Муну менен ал жээнин келечекте бийликтин оор жүгүн көтөрүүгө даярдаган.
Балкандагы геосаясий кырдаал тездик менен начарлай берген. Күчүн кайрадан калыбына келтирген осмон түрктөрүнүн кысымы ушунчалык күчөгөндүктөн, 1426-жылы эки серб башкаруучусу тең — Стефан да, Георгий да — Венгрияга качууга аргасыз болушкан. Ал жактан Осмон империясынын коркунучунан коргонуу издеген алар берилгендик антын беришкен. Ошентип, Венгриянын королу жана Ыйык Рим империясынын императору Сигизмунд Люксембургскийдин жогорку бийлигин өздөрүнүн үстүнөн таанышкан.
1427-жылы Стефан Лазаревич күтүүсүздөн дүйнөдөн кайткандан кийин Георгий Бранкович расмий түрдө тактыга отуруп, серб деспоту деген жогорку титулду алган. Бирок анын бийлиги башынан эле геосаясий көз карандылык менен коштолгон. Венгрияга таянуу аракеттери күтүлгөн коопсуздукту камсыз кыла алган эмес. Ошондуктан 1428-жылдан тартып жаңы деспот кыйраган өлкөсүн толук жок болуп кетүүдөн сактап калуу үчүн султандын алдында баш ийип, осмон түрктөрүнө оор алым төлөөнү кайрадан баштоого аргасыз болгон.
Алтын жана кемсинтүү аркылуу сатып алынган тынчтык көпкө созулган эмес. 1439-жылы султан Мурад II кеңири масштабдагы басып кирүүнү баштап, Сербияга Осмон армиясынын бүт күчүн каршы койгон. Мамлекет кулаган. Өз ээликтеринен ажыраган Георгий кайрадан оор сүргүнгө чыгып, Венгрияга жөнөгөн.
Бирок деспот мекенинен ажыраганына моюн сунган эмес. Өзүнүн бардык дипломатиялык талантын пайдаланган ал кубаттуу коалиция түзүүгө жетишкен. Польша менен Венгриянын королу Владислав IIIнүн жана атактуу трансильваниялык кол башчы Янош Хуньядинин түздөн-түз аскердик колдоосунун аркасында гана Георгий Бранкович узакка созулган, алсыратуучу «Узак жортуулдун» жүрүшүндө Сербияны түрктөрдүн колунан тартып алып, өз тактысына жеңиш менен кайтып келе алган.
Бул жеңиштен көп өтпөй Европанын орто кылымдар тарыхындагы эң чоң трагедиялардын бири болгон. Осмондор менен тынчтык келишими түзүлүп, король Владислав III аны сактоого Инжилдин үстүндө ыйык ант берген. Бирок 1444-жылы эле Рим папасынын легаттарынын көндүрүүсүнө алдырган Владислав өзүнүн антын одоно бузуп, Осмон империясына каршы согушту кайрадан баштаган.
Георгий Бранкович иш жүзүндөгү кырдаалды туура баалай билген саясатчы катары мындай акылсыз кадамдын кыйратуучу кесепеттерин алдын ала көргөн. Ал антын бузган союздашын колдоодон баш тартып, жаңы крест жортуулуна өз аскерлерин берген эмес.
Анын чечими келечекти алдын ала көргөндөй болуп чыккан. Жортуул Варнанын жанындагы салгылашууда толук кырсык менен аяктаган. Христиан армиясы толугу менен талкаланып, король Владислав өзү согуш талаасында курман болгон.
Георгийдин бийликте узак убакыт кармалып турушунун негизги себеби анын кубаттуу жана агрессивдүү коңшуларынын ортосунда чеберчилик менен саясий тең салмакты сактай билгендиги болгон. Бирок кээде мындай дипломатия үрөй учурган курмандыктарды талап кылган.
Анын башкаруусундагы эң караңгы окуялардын бири 1453-жылга туура келген. Султан Мехмед IIнин алдындагы катуу вассалдык милдеттенмелерин аткарган деспот православ дүйнөсүнүн борбору Константинополду тагдыр чечүүчү курчоого алууга катыштыруу үчүн сербдердин көмөкчү аскерлерин жөнөтүүгө аргасыз болгон.
Бул окуянын тарыхый парадоксу — дал ушул серб аскердик бөлүгүнүн курамында Островицалык Константин аттуу адамдын болушу эле. Тагдыр аны кийин туткунга, андан соң янычарга айландырмак. Акырында ал түрк армиясынын ички түзүлүшүнө ичинен көз чаптырууга мүмкүндүк берген өзгөчө тарыхый документтин — «Янычардын жазуулары» аттуу эмгектин автору катары атакка ээ болмок.
Өмүрүнүн көп бөлүгүн ат үстүндө жана согуш талааларында өткөргөн серб башкаруучусунун жашоосу да ошол доордун катаалдыгындай аяктаган. Өмүрүнүн акырында Георгий Бранкович кайрадан куралдуу жаңжалга аралашкан. Бул жолу анын душмандары мурдагы союздаштары — венгрлер болгон.
Венгр аскердик бөлүктөрү менен болгон айыгышкан кагылышуулардын биринде карыган деспот оор жараат алган. Акыры бул жараат анын өлүмүнө себеп болгон.
Георгий Бранкович дүйнөдөн кайтып, артында жакындап келе жаткан Осмон бийлигинин кутулгус коркунучуна каршы жан үрөп каршылык көрсөтүүнү уланткан мамлекетти калтырган.
