Селим султан Баязид IIнин уулу болуп, Трабзондун санджагын башкарган. Салтка ылайык, султан каза болгондо ким шехзаделердин (шаазаделердин) ичинен биринчи болуп борборго жетсе, такты ошого тиешелүү деп саналчу. Бул жагдай Стамбулга жакыныраак санджакка ээ болгон ага-иниси Ахмедге артыкчылык берди. Тагдырына кооптонгон Селим көтөрүлүш чыгарып, жеңилип калганда Кырым хандыгына качып, хан Менгли-Гирейдин колдоосун алган.
Ошол арада янычарлар Ахмедден чочулап, Баязид IIге күч көрсөтүштү. Акыры 1512-жылдын 25-апрелинде султан тактыдан Селимдин пайдасына баш тартты. Селимдин Константинополго кайтышы салтанаттуу болду. Бийликке келери менен ал катуу жана чечкиндүү иш жүргүзүп, такка талап коюшу мүмкүн болгон бир туугандарын жана алардын уулдарын казалоону буйруду. Дал ушул ырайымсыздыгы үчүн ага «Явуз» («сүрдүү, катаал») лакабы ыйгарылган.
Селим Iнин тышкы саясаты негизинен чыгыш чек араларга багытталды. Ал европалык державалар менен ири согуштарга барбай, негизинен мусулман атаандаштары менен эсептешти. Чыгыштагы эң кубаттуу душманы Сефевийлер мамлекетинин өкүмдары, перс шахы Исмаил I эле.
Шах Анатолиядагы шиит калкын активдүү колдоп, империя ичинде толкунданууларды жараткан. Буга жооп кылып, Селим шииттерге каршы катаал кыргын уюштуруп, алардын таасирин алсыратууга аракеттенди. 1514-жылы Селим аскерин чыгышка алып чыкты. 1514-жылдын 23-августунда Чалдырандагы чечүүчү салгылашта артиллериядагы артыкчылыкка таянган осман аскери шах Исмаилдин кошуунун талкалап жеңди. Жеңиш Селимге Сефевийлердин борбору Тебризди ээлөөгө, Чыгыш Анатолиянын жана Месопотамиянын олуттуу бөлүгүн кошуп алууга жол ачты.
Персия үстүнөн жеңиштен кийин Селим көзүн Сирия менен Египетти кармап турган Мамлюк султанатына бурду. Мамлюктер осман соода жолдоруна тоскоолдук кылып, Селимдин душмандарын колдоп турушкан. 1516-жылдын 24-августунда Мардж Дабик түздүгүндөгү салгылашта мамлюктер менсинбей келген замбирек-артиллерияны кеңири колдонгон осман аскери дагы бир ири жеңишке жетишип, мамлюк султаны Гуринин кошунун талкалады, султан өзү курман болду.
1517-жылы Селим Каирди ээлеп, Мамлюк султанатына чекит койду. Натыйжада Сирия, Палестина, Египет жана исламдын эки ыйык шаары — Мекке менен Медина — Осман империясынын курамына кирди. Селим «Эки ыйык шаарды кызмат кылуучу» (Хадиму-ль-Харамайн) наамын алып, ислам дүйнөсүнүн лидери катары беделин арттырды.
Всего төрт жылда Селим I империянын аймагын дээрлик эки эселеп кеңейтти. Ал уулу Сулайман Улуунун кийинки жеңиштери үчүн пайдубал түптөп берди; анын тушунда империя Жер Ортолук деңизинде жана Жакынкы Чыгышта үстөм күчкө айланды. Селим I Кырым хандыгын вассалдыкка өткөрүп, Венгрия менен тынчтыкка келүүгө да жетишти.
Султан 1520-жылы, балким тери оорусу (сибирь жарасы) же рак себеп болуп, дүйнөдөн кайтты; ал Родоско жана Индияга пландалган жортуулдарын ишке ашырууга үлгүргөн жок. Селим Стамбулдагы Селим султан мечитинин жанындагы мавзолейге коюлду. Ал уулуна зор аймактарды гана эмес, кубаттуу аскерди жана саясий-диний аброю бекем мамлекетти мурас калтырды. Селим I Осман тарыхындагы эң ийгиликтүү жана эң катаал өкүмдарлардын бири катары эсте калды.
