Гордиан IIнин жолу Рим мамлекетинин бурулуш доорунда башталган. Тарыхчылар анын так туулган датасы боюнча азыркыга чейин талашып келишет: «Августтар тарыхына» таянган салттуу версия 191 же 192-жылдарды көрсөтүп, анын өлгөн учурда кырк алты жашта болгонун айтат. Бирок К. Д. Грасби сыяктуу азыркы изилдөөчүлөр аны жашыраак болгон деп эсептеп, болжол менен 200-жылы төрөлгөн деген пикирге ыкташат. Анын тукумдук тамырлары бай Кичи Азия провинцияларына — Галатияга же Каппадокияга барып такалган. Муну «Гордиан» деген когномен ачык эле көрсөтүп турат. Ал эми Марк Антоний деген ысым анын ата-бабалары рим жарандыгын легендарлуу триумвир Марк Антонийдин өз колунан алганын сыймыктануу менен эске салган.
Гордиан II жөнөкөй жоокер эмес эле. Ал өзгөчө акылга жана терең эрудицияга ээ адам болгон. Юлий Капитолин анын феноменалдуу эс тутумун жана илимдердеги ийгиликтерин даңазалаган. Анын жаштыгындагы эң маанилүү этап атактуу Серен Саммониктин уулунан билим алуусу болгон. Уламыш боюнча, ал өзүнүн шакиртине 62 миң түрмөктөн турган эбегейсиз китепкананы мурас кылып калтырган. Бул билим өлүк жүк болуп калган эмес: Гордиан өз доорунун интеллектуалдарынын чөйрөсү менен тыгыз байланышта болгон. Атактуу софист Флавий Филострат өзүнүн «Софисттердин өмүрү» деген эмгегин «жаркын гипат Антоний Гордианга» арнап, анын теги II кылымдын эң улуу чечени Герод Аттиктин өзүнө барып такаларын баса белгилеген. Ал энеси аркылуу түз урпак болгонбу, уламыштар анын энесин Антонин Пийдин чөбөрөсү Фабия Орестилла деп аташат, же бул «руханий туугандык» болгонбу — бул табышмак бойдон калууда. Бирок Гордиан II жылнаамаларда музалардын жана философиянын колдоочусу катары түбөлүк калды.
Гордиан IIнин саясий карьерасы бири-бирин тез алмаштырган башкаруучулардын калейдоскопунун фонунда өнүккөн. Эксцентрик Гелиогабалдын тушунда ал квестор кызматын ээлеген. Император-жрец жаш аристократтын «айкөл жана көңүл ачууга жакын» жашоосу тууралуу окуяларга азгырылып, аны өзүнө жакындаткан деген ушактар тараган. Бирок олуттуу тарыхчылар Гордиан эң башаламан мезгилдерде да өз кадыр-баркын сактай алган деп эсептешет. Анын cursus honorum жолунун чыныгы гүлдөшү Александр Севердин башкаруу жылдарына туура келген. Гордиан шаардык претор катары атакка чыгып, сот иштерин кароодо өзгөчө жөндөмүн көрсөткөн. Ушунун аркасында ал консул-суффект наамына татыган, кыязы, 226 же 229-жылы.
Ошол мезгилдеги анын жашоосу ырахаттар менен байлыктын тизмеги катары сүрөттөлөт. Ашыра айтууга жана анекдотторго жакын «Августтар тарыхы» ага жыйырма эки токол жана сансыз көп бала ыйгарып, ар бир көз ирмемден ырахат алган эпикурчунун образын тарткан. Бирок бул сырткы көрүнүштүн артында тажрыйбалуу администратор жашынып турган. Ал атасы Гордиан Iни чыгыш провинцияларында коштоп жүргөн, балким, Антиохиядагы IV Скиф легионунун легаты болуп кызмат кылган же болжол менен 230-жылы Ахайяны башкарган. Акыры 237-жылы тагдыр аны Африкага алып келди. Ал жерде ал ушул өтө бай провинциянын проконсулу болуп дайындалган атасынын жанында легат болуп калды.
235-жылы Северлердин дүйнөсү кыйрады. Германияда Александр Север өлтүрүлүп, тактыны «варвар» Максимин Фракиец басып алды. Гордиан жана анын чөйрөсү үчүн Максимин жат адам, тиран эле: ал Римди эч качан көргөн эмес жана Дунайдагы бүтпөгөн согуштары үчүн провинциялардын акыркы ширесин сыгып алган. Нааразылык үч жыл бою топтолуп, 238-жылдын кеч кышында жарылды.
Тисдрада, азыркы Эль-Джемде, салыктардан айласы кеткен африкалык жаштар императордук прокураторду өлтүрүштү. Улуу Гордиан император деп жарыяланды. Гордиан II жанында болгон же Карфагенге бир аз кийинчерээк келген жана дароо анын тең башкаруучусу болуп калды. Алар бирге Августтар титулун жана «Африканский» деген лакап атты кабыл алышты. Бул тайманбас чакырык эле: Римдеги Сенат Гордиандардын каттарынан шыктанып, алардын бийлигин расмий түрдө таанып, маркум Александр Северди кудайлаштырып, Максиминди эл душманы деп жарыялады. Чыгыш — Сириядан Египетке чейин — жаңы башкаруучуларга ант берди. Империя өзүнүн аристократиялык башатына кайтып бараткандай көрүндү. Бирок батышта, коңшу Нумидияда, өлүмдүү душман жашырынып жаткан.
Нумидиянын легаты Капелиан Гордиан Iге эски жеке жек көрүү сезимин сактап келген. Туруктуу аскерлери жок Гордиандардан айырмаланып, Капелиандын карамагында III Август легиону бар эле — бул коркунучтуу жана тартиптүү күч болчу. Гордиан легатка ыйгарым укуктарын тапшырууну буйруганда, Капелиан жооп катары сокку урду.
Көтөрүлүш башталгандан бир айга жетпей нумидиялык аскер Карфагендин дубалдарынын алдында пайда болду. Гордиан II коргонууну өз мойнуна алды. Анын кол астында болгону бир ууч туруктуу жоокер, шаардык когортадан болжол менен миңдей адам жана жергиликтүү тургундардын эбегейсиз көп тобу бар эле. Геродиан бул кагылышты кайгыруу менен сүрөттөгөн: байлыкка, майрамдарга жана көп жылдык тынчтыкка көнгөн карфагендиктер согушка балталар жана аңчылык найзалары менен чыгышкан. Аларга каршы кесипкөй оор жөө аскерлер жана аттарды бир гана таяк менен башкарган атактуу нумидиялык атчан аскерлер турган.
Карфагендеги салгылаш кыргынга айланды. Ыктыярдуу кошуундар ардагерлердин соккусуна туруштук бере албай, дүрбөлөң ичинде бири-бирин тебелеп жатышты. Ушул кан төгүлгөн башаламандыктын ичинде Гордиан II өлтүрүлдү. Анын денесин миңдеген курман болгондордун арасынан табуу мүмкүн болгон жок. Улуу Гордиан уулунун өлгөнүн билип жана душмандын жакындап келе жатканын көрүп, өз жанын кыйды. Алардын биргелешкен башкаруусу болгону 20 же 22 күнгө созулду.
Капелиан Африкада террор уюштуруп, шаарларды талап-тоноп, талааларды кыйратты. Бирок Гордиандардын иши жок болгон жок. Римде көтөрүлүш Сенат дайындаган Бальбин жана Пупиендин жетекчилиги астында уланды. Ал эми курман болгондордун элесинин башкы мураскору Гордиан IIнин жаш жээни — Гордиан III болду. 238-жылдын ортосунда бала жалгыз император болгондо, биринчи кезекте өз агасын кудайлаштырууга жетишти.
Гордиан II тарыхка «кудайлаштырылган» башкаруучу катары кирди. Анын бийликтеги кыска убактысы солдаттык деспотияга каршы рим маданиятынын манифестине айланды. Ал өзүн улуу реформатор катары көрсөтүүгө үлгүрбөсө да, анын ысымы эң караңгы мезгилдерде да Рим өзүнүн китепканаларын, софисттерин жана укугун эстеп турган доордун символу болуп калды. Анын өмүрү антикалык трагедияга окшош эле: тагдыр ага бардык белектерди берген, бирок аларды колдонууга убакыт берген эмес.
