Бальбиндин бийликтин туу чокусуна көтөрүлгөнгө чейинки жашоосу ошол тынчсыз доорго мүнөздүү болгон күңүрт белгисиздикке оролгон. Анын так туулган датасы талаш-тартыштын предмети бойдон калууда: византиялык жылнаамачы Иоанн Зонара 238-жылы император деп жарыяланган учурда Децим Целий болжол менен алтымыш жашта болгон деп жазган. Бул анын төрөлүшүн 178-жылга алып барат. Бирок изилдөөчүлөр мында дал келбестиктерди табышат. Мисалы, Бальбиндин палатин салийлеринин абройлуу жрецтик коллегиясына кабыл алынышы — бул жерге эң знаттуу үй-бүлөлөрдөн чыккан жаш уландар гана алынчу — 191–198-жылдардын аралыгына таандык. Бул М. Грант сыяктуу тарыхчыларды Бальбин мындан улуураак болуп, болжол менен 165 же 170-жылы төрөлгөн деген божомолго алып келет. Кандай болгон күндө да, өзүнүн салтанаттуу учурына келгенде ал антика доорунун өлчөмү боюнча өтө кары адам болчу.
Бальбин өзүнүн келип чыгышын уламыштар менен кооздогонду жакшы көрчү. Ал өз тукумун Корнелий Бальб Феофанга — Помпей жана Цезарь доорундагы эки реалдуу ишмердин мифтик аралаш образына — курулай даңк менен алып барып такачу. Чындыгында болсо Децим Целий, кыязы, тамыры Испаниядагы Бетика провинциясына барып такалышы мүмкүн болгон бай патриций тукумунан чыккан. Анын атасы же агасы Целий Кальвин Каппадокиянын наместниги болгон, ал эми энеси таасирдүү Аквилийлер тукумуна таандык эле. «Августтар тарыхы» Бальбин эбегейсиз байлыкка ээ болгонун, аны мурастап гана тим болбостон, көбөйтүп, Римдин эң бай адамдарынан бирине айланганын баса белгилейт.
Бальбиндин саясий карьерасы cursus honorum жолунун үлгүсү болгон. Геродиан ал провинцияларды «кынтыксыз башкарганын» белгилеген. Алардын арасында Азия, Африка, Вифиния, Галатия, Понт, Фракия жана Галлия бар эле. Анын административдик тажрыйбасынын масштабы таң каларлык болгон. Бальбин эки жолу консул кызматын ээлеген: биринчи жолу суффект катары, кыязы, болжол менен 203 же 211-жылы, ал эми экинчи жолу 213-жылы император Каракалланын өзү менен бирге ординардык консул катары.
Бою узун жана келбети сүрдүү болгонуна карабастан, Бальбин жумшак, атүгүл тартынчаак адам катары белгилүү болгон. Катаалдыгы менен атагы чыккан келечектеги тең башкаруучусу Пупиенден айырмаланып, Децим Целий сөз чебери жана акын эле. Анын Эсквилин боорундагы үйү интеллектуалдык жашоонун борбору болгон, ал эми анын чечендиги сенаттык дебаттарда аны бир нече жолу кыйын абалдан алып чыккан. Бирок дал ушул мүнөзүнүн жумшактыгы кийин каарданган солдаттар менен кагылышта анын ахиллес таманына айланат.
235-жылы Северлер династиясынын кыйрашы бийликке Максимин Фракиецти — Римди эч качан көрбөгөн жана түндүк чек араларындагы согуштар үчүн империянын бардык ширесин сыгып алган «солдат-императорду» алып келди. Финансылык эзүү жана персиялык басып кирүүдөн улам Месопотамиянын жоготулушу 238-жылы кырдаалды жарылуу чегине жеткирди. Гордиан I жана анын уулу Африкада трагедиялуу түрдө каза болгондон кийин, Сенат сөзсүз өлүм жазасына туш болгон: Максимин өз легиондорун Сирмийден Италияга алып келе жаткан.
Өлүм коркунучу өкүм сүргөн бул атмосферада Сенат өзгөчө кадамга барды. Юпитер Капитолийскийдин храмына же Конкордия храмына чогулган сенаторлор жыйырма кишиден турган комиссия — вигинтивирлерди түзүштү. Алардын курамынан эркин добуш берүү аркылуу эки император — Бальбин жана Пупиен шайланды. Бул республикалык коллегиялуулукту кайра жандандыруу аракети эле: экөө тең бирдей ыйгарым укуктарга ээ болуп, экөө тең улуу понтифик болушту. Сенат армияга чакырык таштап, башкаруучуларды шайлоо укугун салтанаттуу түрдө тастыктады.
Бирок аристократиянын кубанычы узакка созулган жок. Римдин карапайым эли Пупиенди префект кызматындагы мурдагы катаалдыгы үчүн жек көрүп, Капитолийге баруучу жолду тосуп салды. Эл бийликти Гордиандын үй-бүлөсүнө берүүнү талап кылды. Императорлор Гордиан Iнин он үч жаштагы небереси Марк Антоний Гордианды алып келип, элге көрсөтүп, аны цезарь деп жарыялагандан кийин гана козголоң басылды. Сенаттын «шайлануучу монархия» жөнүндөгү конституциялык кыялы биринчи эле күнү жарака кетирди.
Ролдордун бөлүнүшү логикалуу болчу: Пупиен Максиминге каршы коргонууну жетектөө үчүн түндүккө кеткенде, Бальбин Римде калды. Бирок анын борбордогу башкаруусу үрөй учурган түшкө айланды. Кесиптеши жок учурда шаарда чыныгы жарандык согуш тутанды. Ага эки куралсыз преториандын Сенаттын жыйындар залында эки сенатор — Галликан жана Меценат тарабынан өлтүрүлүшү шылтоо болду.
Каарданган гвардиячылар өз лагерине, castra praetoriaга, бекинип алышты, ал эми Галликан элди жана гладиаторлорду чабуулга үндөдү. Бальбин тынчтыкка курулай чакырды; ал эл алдына чыгууга аракет кылганда, аны таш менен ургулап, таяктар менен сабашты. Шаардыктар лагердин суу түтүгүн бууп салышты. Мындан кийин преториандардын чабуулунда Римдин чоң бөлүгү өрттөлүп, көчөлөр канга толду. Бальбин чечкинсиздик жана алсыздык көрсөтүп, кырдаалга көзөмөлдү биротоло жоготту.
Ошол учурда түндүктө күтүүсүз чечүүчү окуя болду. Аквилеянын курчоосунда тыгылып калган Максимин Фракиец өзүнүн жоокерлери тарабынан өлтүрүлдү. Пупиен Римге триумфатор катары кайтып келди. Бальбин аны сыртынан кубаныч менен тосуп алып, «гекатомба» — жүз буканын курмандык чалуусун — уюштурду, бирок анын ичинде кесиптешинин даңкына болгон көрө албастык күчөп жатты.
Башкаруусу кыска болгонуна карабастан, Бальбин менен Пупиен империянын экономикасында из калтырууга үлгүрүштү. Бош казына жана жоокерлерге эбегейсиз донативдерди төлөө зарылдыгы менен бетме-бет келип, алар антонинианды кайрадан чегүүнү башташты. Бирок бул монета девальвацияланган эле: анын салмагы 4,75 граммга чейин төмөндөп, күмүштүн курамы 49%дан ашкан эмес. Элге ар бир адамга 250 денарийден таратып, императорлор кийин империянын балээсине айлана турган инфляциянын маховигин иш жүзүндө иштетип жиберишти.
Тышкы саясат майданында абал мындан кем эмес кооптуу эле: карптар Төмөнкү Мезияга басып кирди, готтор Истрияны талап-тоноду, ал эми Ардаширдин жетекчилигиндеги перстер Карры менен Нисибисти басып алышты. Императорлор бөлүнүп аракет кылууну пландаштырышкан: Пупиен перстерге каршы чыгышка, ал эми Бальбин готторго каршы түндүккө жөнөмөк. Бирок бул пландар ишке ашпай калды.
Өз ара ишенбестик туу чокусуна жетти. Тектүүлүгү менен сыймыктанган Бальбин жана тажрыйбасы менен сыймыктанган Пупиен биринчилик үчүн тынымсыз талашышты. Максиминди ичинен жоктоп, сенаттык башкаруучуларды жек көргөн преториандар болсо өз саатын күтүп жатышты.
Чечүүчү учур 238-жылдын июлунда Капитолий оюндары учурунда келди. Гвардиячылар императордук сарайга кирип келишти. Дал ушул учурда тең башкаруучулардын ортосунда акыркы, өлүмгө алып келген жаңжал чыкты. Пупиен Бальбинден ишенимдүү герман телохранителдерин жардамга чакырууну жалбарды, бирок шектенүүдөн көзү тумандаган Бальбин кесиптеши германдыктарды жалгыз бийликти басып алуу үчүн колдонгусу келет деп чечип, баш тартты.
Преториандар эки августту тең кармап алышты. Алардын кийимдерин жулуп, бүт шаардын көз алдында кыйнап, сабап, лагерге сүйрөп кетишти. Германдыктар жардамга чуркап жеткенде, кеч болуп калган эле: гвардиячылар туткун императорлорду өлтүрүп, алардын майыпталган денелерин көчөгө таштап кетишти. Бальбин менен Пупиендин биргелешкен башкаруусу болгону 99 күнгө созулду. Жаңы жана жалгыз башкаруучу болуп жаш Гордиан III жарыяланды, ал эми Бальбин damnatio memoriae — «эстеликти каргоого» дуушар болду.
Бальбин узак убакыт бою жылнаамалардагы гана ысым бойдон кала берген. Бирок 1927–1928-жылдары Аппий жолунда анын зор саркофагы табылган. Анда император жубайы менен бирге сүрөттөлгөн: капкагында алар табигый өлчөмдө жаткан абалда көрсөтүлгөн, ал эми рельефтерде ал бирде тога кийип, бирде аскердик соотто, Виктория кудайчасы тарабынан таажыланып жаткан түрдө берилген. Бул «сенатордук императордун» жүзүн монеталардан гана эмес, мрамордон да көрө ала турган сейрек учур.
Бальбиндин тарыхы — тынч мезгил үчүн бардык артыкчылыктарга ээ болгон, бирок бийлик эң акылдуу же эң знаттуу адамга эмес, легиондордун берилгендигин кармап тура алган адамга таандык болгон доор тарабынан эзилип калган инсандын трагедиясы. Анын өлүмү Сенаттын саясий таасиринин акыркы кулашын белгилеп, аны бийликтүү орган эмес, Римдин мурдагы улуулугунун кооздук белгисине айлантты.
