Владислав Куявия князы Казимир I менен Евфросинья Опольскаянын үй-бүлөсүндө төрөлүп, Пясттардын куявиялык бутагынын өкүлү болгон. Өзүнүн белгилүү Локетек деген лакап атын — поляк тилиндеги łokieć, башкача айтканда «чыканак» деген сөздөн — Ян Длугоштун маалыматы боюнча, өтө кыска бойлуу болгондугу үчүн алган. Бирок тарыхчылар ушул күнгө чейин талашып келишет: бул чындап эле анын дене түзүлүшүнө байланыштуу беле же замандаштары анын алгачкы ээликтеринин өтө чакан көлөмүн ашкере чоң саясий амбициялары менен салыштырып, шылдың иретинде ушундай ат беришкенби?
1267-жылы атасы каза болгондон кийин жаш Владислав улуу агаларынын көлөкөсүндө калган. Энеси регент катары бийлик жүргүзүп турганда, ал Краковдо Болеслав Стыдливыйдын сарайында тарбияланган.
Владислав өз алдынча башкарууну 1275-жылы гана баштап, Куявиядан чакан үлүш алган.
Узак убакыт бою ал аталаш агасы Лешек Чёрныйдын ишенимдүү вассалы бойдон калган. Бирок 1288-жылы Лешек мураскер калтырбай каза болгондо, Краков тактысы үчүн жаңы күрөш башталган.
XIII кылымдын аягы Владислав үчүн оор сыноолордун мезгили болгон.
1289-жылы ал Пшемысл II менен коалиция түзүп, 1289-жылдын 26-февралында Севеж жанындагы кан төгүлгөн салгылашта Генрих Пробустун силезиялык союздаштарын жеңген.
Бир аз убакытка Вавель сепили да анын колуна өткөн. Бирок аны кармап калуу мүмкүн болгон эмес. Генрих Пробустун кысымы астында Владислав Краковдон качууга мажбур болгон. Ишенимдүү францискан монахтарынын жардамы менен ал шаардын дубалынан аркан аркылуу түшүп кеткени айтылат.
1292-жылы тагдыр ага дагы бир оор сокку урган. Чехиянын падышасы Вацлав IIнин күчтүү армиясы Владиславды Серадзда курчоого алган.
Туткунга түшкөн князь чех падышасына лендик берилгендик антын берип, Кичи Польшага болгон талаптарынан баш тартууга аргасыз болгон.
1296-жылы Пшемысл II өлтүрүлгөндөн кийин Владислав Улуу Польшада өз бийлигин бекемдөөгө аракет кылган. Бирок жергиликтүү ак сөөктөр жана диниятчылар менен тил табыша алган эмес.
1299-жылы Вацлав IIнин аскерлеринин кысымы астында ал өлкөдөн качып кетүүгө мажбур болгон.
Владиславдын бул «кара жылдары» көптөгөн сырлар менен курчалган.
Айрым маалыматтар боюнча, 1300-жылдагы юбилей учурунда ал Римге барып, Русьта жана Венгрияда колдоо издеген.
Ал Европа боюнча тентип жүргөндө, анын үй-бүлөсү Радзеювда өздөрүнүн тектүү тегин жашырып, жөнөкөй шаардыктар сыяктуу жашаган.
Бул Владиславдын өмүрүндөгү эң чоң кемсинтүүлөрдүн бири болгон. Бирок дал ушул мезгил анын эркин ого бетер чыңдаган.
Локетектин 1304-жылы кайтып келиши дээрлик кереметтей көрүнгөн.
Венгр магнаттарынын колдоосу менен ал Вислицаны басып алган.
1305-жылы Вацлав IIнин өлүмү жана 1306-жылы Вацлав IIIнүн табышмактуу түрдө өлтүрүлүшү бийлик боштугун жараткан. Владислав бул мүмкүнчүлүктү дароо пайдаланган.
1306-жылдын 1-сентябрында ал мыйзамдуу башкаруучу катары Краковго салтанаттуу түрдө кирген.
Бирок бул жеңиш Гданьск Поморьесинин — Померелиянын — жоголушу менен көлөкөдө калган.
1308-жылы Бранденбургга каршы өз күчү жетпеген Владислав тагдыр чечүүчү ката кетирип, Тевтон орденин жардамга чакырган.
Тевтон рыцарлары бранденбургдуктарды кууп чыгышкан. Бирок басып алынган жерлерди князга кайтарып берүүнүн ордуна, Гданьсктагы поляк гарнизонун кырып, аймакты өздөрүнүн менчиги деп жарыялашкан.
Бул чыккынчылык Польша менен Тевтон орденинин ортосунда кылымдарга созулган кастыктын башталышына себеп болгон.
Тевтондор өз борборун Венециядан Мальборкко көчүрүп, Польшанын Балтика деңизине чыгуусуна тоскоол болгон күчтүү саясий жана аскердик дубалга айланган.
Өлкөнүн ичинде да Локетек күчтүү оппозицияга туш болгон.
1311–1312-жылдары Краковдо войт Альберт жана епископ Ян Муската башында турган көтөрүлүш чыккан. Алар тактыда Чехиянын падышасы Ян Люксембургскийди көрүүнү каалашкан.
Владислав көтөрүлүштү өтө катаал баскан. Анын уюштуруучулары жазаланып, Краковдогу немис шаардыктарынын артыкчылыктары кескин чектелген.
1314-жылы Генрих Глогувский каза болгондон кийин Улуу Польшаны өз бийлиги астында бириктирген Локетек чечүүчү кадамдын убактысы келгенин түшүнгөн.
Авиньондо жүргүзүлгөн узак дипломатиялык аракеттерден кийин папа Иоанн XXII анын таажы кийишине макулдугун берген.
1320-жылдын 20-январында Краковдогу Вавель соборунда Владиславдын башына королдук таажы кийгизилген.
Бул окуя Польшанын феодалдык бытыраңкылык доорунун расмий аякташын билдирген.
Люксембургдардын дооматтарынан улам Европанын айрым бөлүктөрүндө аны дагы эле «Краковдун падышасы» деп аташканы менен, поляктар үчүн ал падыша Владислав I болуп калган.
Падышанын башкаруусунун акыркы он жылдыгы дээрлик тынымсыз согуштар менен өткөн.
Ал күчтүү союздар системасын түзгөн: кызы Елизаветаны Венгриянын падышасына турмушка берип, уулу Казимирди литвалык княжна Альдонага үйлөнткөн.
Бул союздар Владислав үчүн өтө маанилүү болгон, анткени анын негизги душмандары Чехия менен Тевтон ордени эле.
1331-жылы карып калган падыша өзүнүн эрки али да сынбаганын көрсөткөн.
1331-жылдын 27-сентябрында Пловцы жанындагы салгылашта поляк армиясы Тевтон орденинин арьергардына оор сокку урган.
Бул салгылаш Поморьени кайра кайтарып бербесе да, кара крест тагынган тевтон рыцарларынын жеңилбестиги тууралуу уламышты талкалап, поляктарга өз күчүнө болгон ишеним берген.
Владислав I Локетек 1333-жылдын 2-мартында Вавель сепилинде каза болгон.
Ал уулу Казимирге — келечектеги Казимир Великийге — жөн гана бөлүнгөн княздыктардын жыйындысын эмес, урандылардан кайра жаралып жаткан бирдиктүү мамлекетти мураска калтырган.
Владислав күтө билген, жеңилүүнү көтөрө билген жана эң башкысы — эч качан багынбаган башкаруучу катары тарыхта калды.
