Владислав I Германдын башкаруусу орто кылымдагы Польшанын тарыхында кескин бурулушту белгиледи: мурдагы дымактуу экспансиядан жана Европада үстөмдүк үчүн күрөштөн өлкө ички алсыздыкка, компромисстерге жана феодалдык бытыраңкылыктын башталышына өттү. Казимир I Калыбына келтирүүчү менен киевдик княжна Добронеганын уулу Владислав 1079-жылы такка мыйзамдуу мураскер катары эмес, өзүнүн улуу агасы Болеслав II Смелыйды бийликтен кулаткан аристократиялык көтөрүлүштүн лидери катары келген.
Бул жагдай анын бийлигинин мүнөзүн башынан эле аныктап койгон: ири магнаттардын колдоосу менен бийликке келген Владислав бүткүл башкаруусу бою алардын кызыкчылыктарына көз каранды болуп калган.
Көз карандысыз падыша макамын алууга умтулган өзүнөн мурдагы башкаруучулардан айырмаланып, Владислав I Герман улуулуктун тышкы белгилеринен өз ыктыяры менен баш тарткан. Ыйык Рим империясы менен тынчтык мамилелерди калыбына келтирүүнү жана өлкөнү алсыраткан узак каршылашууну токтотууну каалап, ал королдук титулду кабыл алган эмес.
Жыйырма үч жылдык башкаруусунун бүтүндөй мезгилинде Владислав өзүн болгону Польшанын князы деп атаган. Муну менен ал императордун жогорку саясий үстөмдүгүн үнсүз түрдө тааныган.
Бул саясат Польша үчүн оор кесепеттерге алып келген:
— Эл аралык кадыр-барктын төмөндөшү: Польша коңшу мамлекеттер тарабынан мурдагыдай тең укуктуу держава катары кабыл алынбай калган.
— Магнаттардын үстөмдүгү: өлкөнү башкаруунун чыныгы рычагдары княздын колунан провинциялык аристократиянын колуна өткөн.
— Аскердик ийгиликсиздиктер: анын чоң атасы менен бабасынын тушунда мамлекеттин чек арасын кеңейткен Батыш Поморьеге жасалган жортуулдар Владиславдын мезгилинде толук ийгиликсиздикке учураган.
Борбордук бийлик ушунчалык алсырап кеткендиктен, князь поляк ак сөөктөрүнүн жогорку катмарынын өкүлү болгон воевода Сецехтин дээрлик толук таасирине түшүп калган. Сецех иш жүзүндө өлкөнүн көмүскө башкаруучусуна айланып, бул майда рыцарлардын да, Пясттардын башкаруучу династиясынын мүчөлөрүнүн да улам күчөгөн нааразычылыгын жараткан.
Борборлошкон бийликтин кризиси өзгөчө Силезияда ачык көрүнгөн. Бул аймак сепаратисттик маанайдын негизги таянычына айланган.
Кырдаалды княздын улуу уулу Збигневдин оппозицияны жетектеши дагы татаалдаштырган. 1092-жылы Чехиянын аскердик колдоосуна ээ болгон Збигнев Вроцлавды басып алып, Силезияда жарым-жартылай көз карандысыз үлүштүк княздык түзүлгөнүн жарыялаган.
Воевода Сецех чехтер менен тынчтык келишимин түзүп, 1096-жылы Збигневдин аскерлерин талкалоо аркылуу кырдаалды убактылуу турукташтыра алган. Бирок мамлекеттин бөлүнүү жараянын токтотууга мындан ары мүмкүн эмес эле.
1097-жылы Владислав Герман өлкөнү биринчи жолу расмий бөлүштүрүүгө макул болууга аргасыз болгон. Түзүлгөн келишимге ылайык:
— Збигнев Улуу Польшанын бир бөлүгүн башкарууга алган.
— Княздын кичүү уулу Болеслав, келечектеги Кривоустый, Силезияны алган.
— Владислав өзү жогорку князь бойдон калып, тышкы саясат менен армиянын үстүнөн формалдуу көзөмөлдү сактап калган.
Бирок бул туруксуз тынчтык болгону бир жылга жеткен. 1098-жылы атасы менен уулдарынын ортосундагы согуш кайрадан күчөгөн.
Жаш княздар воевода Сецехтин үстөмдүгүнө каршы биригишкен, анткени аны өздөрүнүн мураскерлик жана саясий укуктарына эң чоң коркунуч катары көрүшкөн.
1099-жылга карата бир туугандардын коалициясы Владислав Германдын аскерлерин чечкиндүү жеңген. Карылыгы жеткен князь поляк жерлерин дагы бир жолу, бул жолу андан да оор шарттарда бөлүштүрүүгө мажбур болгон:
— Збигнев Улуу Польшанын калган бөлүгүн, ошондой эле Куявияны жана Серадз-Ленчица жерлерин алган.
— Болеслав Кичи Польшаны жана анын борбору Краковду алган.
— Владислав Iнин түздөн-түз бийлигинде Мазовия гана калган.
Бул тирешүүнүн негизги жыйынтыктарынын бири воевода Сецехтин кулашы болгон. Збигнев менен Болеславдын аракеттеринин натыйжасында ал кызматынан четтетилип, өлкөдөн куулган. Бул Владиславдын сарайындагы «борборлоштурууну жактаган партиянын» таасиринин аякташын билдирген.
Владислав Германдын башкаруусу терең саясий алсыздыктын шартында аяктаган. Ал өзүнөн кийин бөлүнүп-жарылган мамлекетти калтырган.
Ошол эле учурда анын башкаруусунун натыйжалары, өзү каалабаса да, поляк тарыхындагы кийинки этапка — жерлерди кайрадан бириктирүү үчүн жүрө турган катуу күрөшкө шарт түзгөн. Бул күрөштү кийин анын уулу Болеслав Кривоустый жетектемек.
Владислав I Герман тарыхта мамлекеттин мурдагы улуулугун сактоого караганда тынчтыкты артык көргөн башкаруучу катары калды. Анын чечкинсиздиги Польшадагы «үлүштүк башаламандыктын» доорунун башталышын тездеткен негизги факторлордун бири болду.
