Вацлавдын драмалуу тагдыры ал төрөлө электе эле атасы Пржемысл Отакар II менен Рудольф I Габсбургдун ортосундагы чоң тирешүү аркылуу алдын ала аныкталып калган. 1276-жылы, кичинекей ханзаада болгону беш жашта кезинде, Рудольф анын атасын мыйзамдан тышкары деп жарыялап, Венаны курчоого алган. Кырдаалдын басымы астында Отакар оор келишимге кол коюуга мажбур болуп, Австриядагы жерлеринен баш тартып, өзүнө Богемия менен Моравияны гана сактап калган.
Ошол эле учурда Вацлав тынчтыкты бекемдөө үчүн Рудольфтун кызы Юдитага үйлөнүшү керек деген чечим кабыл алынган. Бирок бул жарашуу болгону убактылуу тыныгуу эле: 1278-жылы Моравия талаасындагы тагдыр чечүүчү салгылашта Пржемысл Отакар II каза болуп, жети жаштагы уулун кыйрап бараткан державанын мураскери катары калтырган.
Жаш Вацлавдын камкордугун Бранденбург маркграфы Оттон V Асканий өзүнө алган. Кичинекей ханзаада үчүн бул жылдар кемсинтүүчү барымтачылыктын мезгили болуп калган. Регент анын атынан мамлекетти башкарып турганда, Вацлав иш жүзүндө өз мекенинен алыс жерде камакта жашаган.
1283-жылы гана, он эки жашка толгондо, ал Чехияга энеси — королева Кунигуданын жанына кайтып келе алган.
Бирок ошондо да бийлик дароо анын колуна өткөн эмес. Тактынын алдында Кунигуданын жаңы күйөөсү Завиш фон Фалькенштейн турган. Ал мамлекетти башкаруунун дээрлик бардык рычагдарын өз колуна топтогон.
Вацлавдын чоңдордун саясий дүйнөсүнө чыныгы кадамы 1285-жылдын январында башталган. Ошол кезде ал Юдита Габсбургская менен расмий түрдө никеге турган.
Башында бул нике Габсбургдар менен жарашуу үчүн түзүлгөн болсо, бара-бара Юдита жана анын чөйрөсү жаш падышага таасир этүүнүн маанилүү куралына айланган.
1290-жылы Вацлав өгөй атасынын көзөмөлүнөн толук чыгуу үчүн чечкиндүү кадам жасаган. Юдитанын тарапкерлери түрткү берген айыптоолордун негизинде Завиш фон Фалькенштейндин башы алынган.
Ошол учурдан тартып Вацлав IIнин өз алдынча жана жаркын башкаруусу башталган.
Анын саясий көңүлү түндүккө — бөлүнүп-жарылган Польшага бурулган.
1291-жылы князь Пшемысл II Вацлавга Краков княздыгын өткөрүп берген. Краков поляк жерлеринин үстүнөн жогорку бийликтин символу болуп саналган.
Кырдаал татаал эле: Пшемысл 1295-жылы Польшанын падышасы катары таажы кийген, бирок 1296-жылы анын трагедиялуу өлүмүнөн кийин Вацлав бош калган тактыга негизги талапкерлердин бирине айланган.
Чебер дипломат жана чечкиндүү башкаруучу катары аракеттенген Вацлав II 1300-жылы байыркы Гнезно шаарында Польшанын падышасы катары таажы кийип, Чехия менен Польшанын эки таажысын өз бийлиги астында бириктирген.
Вацлавдын күч-кубатынын экономикалык пайдубалы 1298-жылы Куттенбергде, азыркы Кутна-Горада, өтө бай күмүш кендеринин ачылышы болгон.
Бул ресурстун стратегиялык маанисин түшүнгөн падыша 1300-жылы ири реформаны жүргүзүп, Ius regale montanorum деп аталган мыйзамдар жыйнагын чыгарган. Ал күмүш казууга королдук монополия орноткон.
Бул реформа кийин «Прага грошу» деген атактуу тыйындын жаралышына алып келген. Ал бир нече кылым бою Борбордук Европадагы негизги акча бирдиктеринин бири болуп калган.
1300–1340-жылдардын аралыгында Кутна-Горанын кендеринен жыл сайын 20 тоннага чейин таза күмүш өндүрүлгөн. Бул Вацлавга чоң армия кармоого жана Праганы ошол доордогу эң бай жана көрктүү борбор шаарлардын бирине айландырууга мүмкүнчүлүк берген.
Ал кол өнөрчүлүктү жана шаарларды өнүктүрүү менен гана чектелбестен, университет ачууну да пландаган. Бул келечектеги маданий гүлдөөнүн белгилерин алдын ала көрсөткөн.
1297-жылы королева Юдита каза болуп, Вацлав экинчи жолу үйлөнгөн. Бул жолу анын жубайы Пшемысл IIнин кызы Эльжбета Рыкса болгон.
Бул нике анын поляк жерлерине болгон династиялык укуктарын дагы да бекемдеген.
1301-жылы Венгриянын падышасы Андраш III каза болгондо Арпаддар династиясынын эркек линиясы токтогон.
Маркум падышага жакын тууган болгон Вацлав II Венгриянын тактысына өзүнүн жаш уулун талапкер катары көрсөткөн.
1301-жылдын 27-августунда анын уулу Вацлав III Секешфехерварда Венгриянын падышасы катары таажы кийип, Ладислав V деген ат менен жарыяланган.
Бирок ошол мезгилде Венгрия ички чыр-чатактарга баткан эле.
1303-жылга карата жаш падышаны колдогондор азая баштаган. Ошондуктан Вацлав II жеке өзү кийлигишип, уулун жана венгр королдук регалияларын коопсуз Прагага алып кеткен.
Вацлав II өзүнүн атак-даңкынын туу чокусунда турган жана Австрияга каршы жаңы жортуул даярдап жатканда оор илдетке чалдыккан.
1305-жылдын 23-июнунда болгону 34 жашында Вацлав II каза болгон. Болжолдуу маалыматтар боюнча, анын өлүмүнө кургак учук себеп болгон.
Анын өлүмү Пржемысловичтер династиясынын тез кулашынын башталышы болуп калды.
Анын уулу жана мураскери Вацлав III — Пржемысловичтердин эркек линиясы боюнча акыркы өкүлү — атасынан калган эбегейсиз саясий мурасты сактап кала алган эмес.
