Казимир тактан кулатылган падыша Мешко II менен император Оттон IIнин небереси болгон Лотарингиялык Рыксанын уулу эле. 1034-жылы атасы каза болгондон кийин, али толук бекемделе элек поляк мамлекети жылдар бою топтолгон көйгөйлөрдүн оордугуна туруштук бере албай кыйрады. Польша чоң саясий бороондун чордонунда калды: борбордук бийликтин алсыздыгын сезген аристократия менен жогорку диниятчылар көтөрүлүш чыгарышты. Жаш князь менен анын энеси өлкөдөн куулуп, бул окуя жалпы башаламандыктын башталышы болуп калды.
Башкаруучусуз калган өлкөнү зордук-зомбулук толкуну каптады. Алгачкы Пясттар катуу күч менен жайылткан христиан дини катуу каршылыкка туш болду. 1037–1038-жылдары Польшаны ошол доордогу эң ири элдик көтөрүлүштөрдүн бири — дыйкандар согушу солкулдатты. Ал массалык түрдө бутпарастыкка кайтуу менен коштолгон.
Мамлекеттик бийлик чыңдалган шаарлардын сыртында иш жүзүндө жашоосун токтотту. Өлкөнүн биримдиги бузулуп, Мазовия менен Поморье жергиликтүү династиялардын бийлиги астында өзүнчө бөлүнүп чыгып, көз карандысыздыгын жарыялашты.
Акыркы жана эң кыйратуучу сокку 1038-жылы чех князы Бржетислав Iнин басып кирүүсү болду. Анархиядан пайдаланган чех аскерлери өлкөнүн диний борбору болгон Гнезнону талап-тоношту.
Бржетислав Польшанын эң ыйык баалуулуктарынын бири — Ыйык Адальберттин, башкача айтканда Войцехтин, сөөгүнүн калдыктарын Прагага алып кеткен. Ошондой эле ал Силезияны кайрадан чех ээликтерине кошуп алган. Ошол учурда Польша бирдиктүү саясий мамлекет катары иш жүзүндө жашоосун токтоткон.
Казимир сүргүндөгү жылдарын алгач Венгрияда падыша Иштван Iнин жанында, андан кийин Саксонияда энеси менен өткөргөн. Польшанын келечеги империялык сарайларда жана канцелярияларда чечилип жаткан.
Император Генрих III Польшанын толук кыйрашы Чехиянын өтө күчөп кетишине жана империянын чыгыш чек араларында бутпарастыктын толук калыбына келишине алып келет деп чочулаган. Ошондуктан ал мыйзамдуу мураскер Казимирди колдоону чечкен.
1039-жылы немис аскерлерине жана империялык дипломатияга таянып, Казимир I мекенине кайтып келген. Ал дээрлик толугу менен кыйраган өлкөгө кайтып келгенине карабастан, чечкиндүү аракеттенген.
Чет элдик аскерлердин жана өзүнө берилген аз сандагы тарапкерлеринин жардамы менен ал дыйкандардын көтөрүлүшүн басып, аристократияны кайрадан борбордук бийликке баш ийдирген.
Бирок бийликти калыбына келтирүүнүн өз баасы болгон: Польша Ыйык Рим империясынын сюзеренитетин расмий түрдө таанууга мажбур болуп, көз карандысыз королдуктан вассалдык княздыкка айланган.
Императордун колдоосу гана жетишсиз экенин түшүнгөн Казимир чыгыштан союздаш издей баштаган. 1042-жылы ал Киевдин улуу князы Ярослав Мудрыйдын карындашы Добронегага, христиандык аты Марияга, үйлөнүп, өтө маанилүү стратегиялык союз түзгөн.
Бул нике Казимирге бай сеп гана алып келбестен, Киев Русунун күчтүү аскердик колдоосун да камсыз кылган.
Кайниси Ярославдын жардамы менен Казимир жоготулган аймактарды кайтарып алууга киришкен. 1047-жылы оор күрөштөн кийин козголоңчул Мазовия кайрадан Пясттардын бийлигине өткөн.
Бирок тышкы саясий кырдаал дагы деле татаал бойдон калган. Күчтөрдүн тең салмактуулугун сактоону көздөгөн император Казимирге Поморьени толугу менен кайтарып алууга жол берген эмес. Анын чыгыш бөлүгү гана княздын бийлигин тааныган, ал эми Батыш Поморье Империянын кызыкчылыктар чөйрөсүндө кала берген.
Казимирдин акыркы ири аймактык жетишкендиги 1054-жылы Силезияны кайтарып алуу болду. Бул аймак үчүн Польша Чехияга жыл сайын салык төлөөгө макул болууга аргасыз болсо да, бай Силезия жерлеринин кайра кайтарылышы өзү эле абдан чоң ийгилик болгон.
Казимирдин ички саясаты өлкөнү «айыктырууга» багытталган. Ал күчтүү чиркөө уюму болмоюнча мамлекет жашап кете албасын жакшы түшүнгөн.
Князь жаңы храмдарды жана монастырларды активдүү түрдө курдурган. Алардын арасында белгилүү Тынецтеги бенедиктин аббаттыгы да болгон. Ал кыйраган чиркөө иерархиясын калыбына келтирип, христиан дининин кадыр-баркын кайрадан көтөрүүгө аракет кылган.
Казимир Iнин башкаруусунун жыйынтыгы чындап эле таң каларлык болгон. Ал колуна кыйраган, ички жана тышкы душмандар тарабынан талкаланган өлкөнү алып, өзүнүн мураскерине кайра калыбына келген, туруктуу жана жашоого жөндөмдүү мамлекетти калтырган.
Ал атасы менен чоң атасы ээ болгон королдук таажыны кайра кайтара алган эмес. Бирок Казимир Польшанын өзүн сактап калды. Дал ушул эмгеги үчүн ал тарыхка Odnowiciel — Калыбына келтирүүчү деген ардактуу ат менен кирген.
