Пиррдин өмүрүндөгү драматизм түз эле бешиктен башталган. Б.з.ч. 317-жылдын аягында Эпирди көтөрүлүш толкуну каптады. Анын атасы, падыша Эакид, тактан кулатылып, анын тарапташтары ырайымсыз жазалоого дуушар болушту. Эки жаштагы Пиррди үй-бүлөнүн ишенимдүү достору — Андроклид жана Ангел сактап калышты. Плутарх алардын качуусун чыныгы укмуштуу окуялуу роман катары сүрөттөйт: артынан куугун түшүп келе жатканда, алар Эпирдин чек арасындагы күркүрөп аккан дарыянын жээгине келип калышат. Суунун шуулдаганы ушунчалык катуу болгондуктан, аркы жээктеги адамдар алардын кыйкырыктарын укпай коюшкан. Ошондо качкындар жардам сураган сөздөрүн кабыктын бир бөлүгүнө жазып, аны ташка ороп, дарыянын аркы өйүзүнө ыргытышкан. Жергиликтүү тургундар коркунучту түшүнүп, сал жасап, болочок падышаны сактап калышкан. Баланы биринчи болуп колуна алган адамдын аты Ахилл болгон — өзүн «Илиаданын» баатырынын мураскору деп эсептеген адам үчүн символикалык ысым.
Пирр тавлантиндердин падышасы Главкийдин жанынан баш калка тапты. Ал чоң параларга карабастан, баланы душмандарына өткөрүп берүүдөн баш тарткан. Б.з.ч. 307-жылы, Пирр он эки жашка чыкканда, Главкий катаал тиран Алкет өлгөндөн кийин аны күч менен Эпир тактысына кайра отургузду. Бирок б.з.ч. 302-жылы Пирр Иллирияда досторунун үйлөнүү тоюнда жүргөндө, Эпирде жаңы төңкөрүш болду. Казына талап-тонолуп, тактыны Неоптолем II ээледи.
Сүргүндө калган жаш Пирр ошол доордун эң улуу кол башчылары — Антигон Одноглазый жана анын уулу Деметрий Полиоркетке кошулду. Дал алардын кол алдында б.з.ч. 301-жылы Ипс жанындагы зор салгылашта Пирр согуштук чөмүлтүүсүн алды. Өз тарабы жеңилгенине карабастан, жаш Пирр ушунчалык эрдик көрсөткөндүктөн, эллинисттик дүйнөнүн бардык монархтары ага көңүл бурушту.
Салгылаштан кийин Пирр бир канча убакыт Деметрийдин грек гарнизондорун башкарды, бирок б.з.ч. 299-жылы тынчтыктын кепилдиги катары Египетке, Птолемей Iнин жанына барымтага жөнөтүлдү. Ал жерде ал акылы жана эрдиги менен падышалык сарайды тез эле өзүнө тартып алды. Птолемей андан баалуу союздашты көрүп, ага өзүнүн өгөй кызы Антигонаны аялдыкка берди. Б.з.ч. 296-жылы Египеттен акча жана аскер алып, Пирр Эпирге кайтып келди. Башында ал Неоптолем менен бирге башкарууга макул болду, бирок б.з.ч. 295-жылы кутумду ачкандан кийин атаандашын той үстүндө өлтүрүп, жалгыз башкаруучу болуп калды.
Толук укуктуу падыша болгондон кийин Пирр өз ээликтерин кеңейте баштады. Антигона өлгөндөн кийин ал пеониялыктар менен иллириялыктардын падышаларынын кыздары менен саясий никелерди түздү, ошондой эле сицилиялык тиран Агафоклдун кызы Ланассага үйлөнүп, сеп катары Керкира аралын алды.
Көп өтпөй Пирр менен анын мурдагы устаты Деметрийдин жолдору ажырады. Б.з.ч. 294-жылы Деметрий Македониянын падышасы болуп, экөөнүн ортосунда узак күрөш башталды. Б.з.ч. 289-жылы Этолияда атактуу кагылышуу болду: Пирр Деметрийдин кол башчысы Пантавх менен жекеме-жеке беттешти. Эпир падышасы каршылашына эки оор жараат келтирип, аны жерге кулатты. Бул македон жоокерлеринин өзүн да суктандырды. Алар Пиррди Александр Великийге салыштыра башташты, андан ошол эле генийдин учкунун жана эрдикти көрүштү.
Б.з.ч. 288-жылы Селевк, Птолемей жана Лисимахтын коалициясы Пиррди Деметрийге чечүүчү сокку урууга чакырды. Деметрийдин шаан-шөкөтүнөн жана деспотизминен чарчаган македон аскерлери массалык түрдө Пирр тарапка өтүп кетишти. Ал Македониянын падышасы деп жарыяланды. Бирок триумф узакка созулган жок: македон знатьтарынын арасында байланыштары көбүрөөк болгон Лисимах б.з.ч. 285-жылы Пиррди кайра Эпирге сүрүп чыгарды. Ал македондуктарга «чет элдик молосска» баш ийүү жарашпайт деп кайрылган.
Б.з.ч. 281-жылы Пиррге Таренттен элчилер келишти. Бул Түштүк Италиядагы бай грек шаары өсүп келе жаткан Римдин кысымынан алсырап турган. Пирр үчүн бул Александр Чыгышта түзгөн империяга окшош батыш империясы тууралуу кыялын ишке ашыруу мүмкүнчүлүгү эле. Птолемей Керавндан жана башка диадохтордон колдоо алып, алар кооптуу жоокерди алысыраак жөнөтүүгө кубанычта болушкан, Пирр 25 миң адамдан турган армия жана 20 согуш пили менен Италияга өттү.
Б.з.ч. 280-жылы Гераклея жанындагы салгылашта римдиктер биринчи жолу фаланга жана «лукандык өгүздөр» менен, башкача айтканда алар ушундай атаган пилдер менен, беттешти. Пирр жеңишке жетти, бирок рим легионерлеринин туруктуулугуна таң калды. Б.з.ч. 279-жылы Аускул жанындагы салгылаш болду. Пирр кайрадан жеңди, бирок жоготуулар ушунчалык чоң болгондуктан, ал өзүнүн атактуу сөзүн айтты: «Дагы бир ушундай жеңиш болсо, мен аскерсиз калам». Дал ошондо тарыхка «Пирр жеңиши» деген түшүнүк кирген.
Италиядагы согушту тез бүтүрүү мүмкүнчүлүгүн көрбөгөн Пирр Сиракузанын сунушун кабыл алып, Карфагенге каршы күрөшүү үчүн Сицилияга жөнөдү. Б.з.ч. 278–276-жылдары ал аралды куюндай аралап өтүп, дээрлик бардык карфагендик чептерди, анын ичинде алынгыс Эриксти басып алды. Ал Африкага жортуулду пландап жаткан, бирок анын катуу мүнөзү жана жогорку салыктары Сицилиянын грек шаарларын ага каршы койду. Аралдан кетип жатып, Пирр пайгамбардай: «Римдиктер менен карфагендиктерге кандай даңктуу күрөш талаасын калтырып жатабыз», — деп айткан.
Б.з.ч. 275-жылы Италияга кайтып келген Пирр Беневент жанында римдиктер менен акыркы салгылашын өткөрдү. Салгылаш так жеңүүчүнү аныктаган жок, бирок алсырап калган Пирр Эпирге кайтууну чечти.
Пирр өмүрүнүн акыркы жылдарын Греция үстөмдүгү үчүн салгылашууларда өткөрдү. Ал Антигон Гонатты Македониядан сүрүп чыгарып, Спартаны курчоого алды жана акыры б.з.ч. 272-жылы Аргосто көчө салгылаштарына аралашып кетти. Дал ошол жерде улуу жоокер өз өлүмүн тапты. Расмий версия боюнча, түнкү кармаш маалында тар көчөдө бир кары аял чатырдан черепица ыргытып, ал Пиррдин корголбогон мойнуна тийип, аны эсинен тандырган. Андан кийин душман жоокери анын башын кесип алган.
Бирок Павсаний сыяктуу көптөгөн антикттик авторлор бул расмий версияны күмөн санашып, аны Антигон Гонаттын сарай тарыхчыларынын жасалмасы деп эсептешкен. Алар Пирр эч качан согуштарда жеңилген эмес жана адилеттүү салгылашта өлтүрүлгөн эмес деп ырасташкан. Атүгүл душмандары да кол башчылык таланты боюнча Пирр Александр Македонскийден гана кийинки орунда турганын мойнуна алышкан. Ал эми Ганнибалдын пикиринде, ал экинчи же ал тургай биринчи орунда турган.
Пирр жөн гана «жалданма падыша» болгон эмес. Ал Эпирди өнүккөн эллинисттик державага айландырган, шаарлар курган жана стратегиянын чебери болгон. Анын Рим менен болгон салгылаштары македондук фаланганы андан маневрлүүлүгү жогору легиондор системасы гана жеңе аларын биринчи тарыхый далил катары көрсөттү. Бул эллинизмдин батышын жана Рим үстөмдүгүнүн таңын алдын ала кабарлаган.
