Б.з. 78-жылы апрелде Парфия империясында өзгөчө кырдаал түзүлдү. Улуу борбор Селевкия–Ктесифондун теңге сарайында бир эле учурда эки башка падышанын профилин чегип жаткан балкалар жаңырды. Кары өкүмдар Вологез I өзүнүн драхмаларын чыгарып жаткан, бирок ошол эле учурда жаңы доогер — Пакор IIнин ысымы түшүрүлгөн тыйындар да айланууга чыкты.
Бул тайманбас атаандаш ким эле? Тарыхчылар анын тегин кылымдар бою талашып келишет. Айрымдары аны Вологез Iдин бир тууганы (Вонон IIнин уулу) жана Атропатенанын мурдагы наместниги деп эсептешкен. Бирок нумизматика башка нерсени көрсөтөт: Пакордун алгачкы тыйындарында ал такыр жаш, сакалсыз жигит болуп сүрөттөлгөн. Эгер ал кары падышанын иниси болуп, Мидияны 27 жыл башкарса, анда ал жетилген эркек болушу керек эле. Ошондуктан, эң ыктымал, Пакор II Вологез Iдин уулу болгон: ал атасына каршы көтөрүлүш чыгарган же анын бийлиги алсырап бараткан учурда такка укугун билдирген.
Анын такка отурушу жарандык согуштун белгиси болду. Вологез I тарых сахнасынан кеткен замат (болжол менен 80-ж.), жаш Пакорго каршы башка доогер — Артабан IV чыкты. 80–81-жылдары Артабан теңге сарайын жана бийликти басып алды, бирок Пакор өжөр атаандаш болуп чыкты. 82/83-жылга карата ал атаандаштарын талкалап, Артабандын өлкөдөн кууп чыгып, жок дегенде бир убакка чейин жалгыз өкүмдар катары бекемделе алды.
Пакор IIнин башкаруусу Рим тарыхындагы өзгөчө бир мезгилге — Жалган Нерондор дооруна туш келди. 79-жылы Евфрат жээгинде Теренций Максим аттуу адам пайда болду. Ал каза болгон император Неронго окшош болчу, кифарада ойнойт, ырдайт эле. Өзүн Нерон деп көрсөткөн бул адам Пакордун атаандашы Артабан IVдөн башпаанек тапты: ал жардам берсе, Арменияны парфяндарга кайтарып берем деп убада кылган. Бирок алдамчылык ашкереленгенде, авантюрист өлтүрүлдү.
Андан да олуттуу кырдаал 89-жылы болду. Жаңы Жалган Нерон чыгып, рим императору Домициан мурункусунун «арбагына» чыдабай, аны тапшырууну талап кылды. Ошол кезде бийлигин бекемдеп калган Пакор II дипломатиялык акылмандык көрсөттү. Рим менен азыр согушуу кыйратуучу экенин түшүнүп, ал самозванецти өткөрүп берип, легиондордун басып киришин алдын алды.
Бирок булут коюуланды. Домициан Александр Македонскийдин даңкын эңсечү. Анын чалгын кызматы (катчы Абасканций) Евфрат аркылуу өтчү жолдорду алдын ала «чалгындап», Бактрияны жана Индияны басып алуу планын караштырып жаткан. Рим акындары (Стаций) жакында боло турган жортуулду даңазалап, генерал Марк Меций Целер Сирияга келип да калган эле. I кылымдын аягында Домициандын өлүмү гана Пакорду согуштан сактап калды.
Пакор II жоокер гана эмес, көзү Алыскы Чыгышты караган өкүмдар да болгон. Дал анын тушунда Парфия (кытай жылнаамаларында Аньси өлкөсү) Жибек жолундагы соода күч-кубатынын чокусуна жетти.
Б.з. 97-жылы Пакордун ордосуна (же анын Месендеги наместнигине) атактуу кытай генералы Бань Чаонун элчиси Гань Ин келип жетти. Гань Ин «Да Цинге» (Римге) чейин жетүүнү каалаган. Парфяндар жибек соодасында ортомчулук ролун жоготкусу келбей, амалга өтүштү. Месендеги деңизчилер кытайга коркунучтуу уламыштарды айтып беришти: «Деңиз өтө чоң. Шамал ылайык болсо үч ай сүзөсүң, ал эми шамал тынчып калса — эки жыл да болот. Анан мекенди ушунчалык сагынасың, адамдар өлүп калат». Корккон Гань Ин артка кайтып, римдиктер менен жолукпай калды. Парфиянын монополиясы сакталды.
101-жылы Пакор (кытайлар аны Мань-цю падышасы деп атаган) жооп иретинде Асман алдындагы өлкөгө элчилик жөнөттү. Ал императорго сейрек кездешчү «кереметтерди» — тирүү арстандар менен төө куштарды белек кылды; алар, балким, Аравиядан алып келинген. Бул дүйнөлүк сооданы көзөмөлдөгөн падышанын ишараты эле.
Чексиз согуштардын арасында Пакор курулушка да убакыт тапкан. Рим тарыхчысы Аммиан Марцеллин борборду көрктөндүрүүдөгү негизги эмгекти дал ага таандык кылат. Пакорго чейин Ктесифон Селевкиянын каршы бетинде турган чоң аскер лагери сыяктуу эле. Пакор II аны алынгыс чепке жана мегаполиске айлантты: Ал бекем дубалдарды тургузду. Калкты көбөйтүп, адамдарды көчүрүп келип жайгаштырды. Шаарга грекче ат берип, түзүлүшүн да ошондой кылып, аны «перс шаарларынын эң мыкты үлгүсүнө» айлантты. Дал анын тушунда Ктесифон эски Селевкияны түп-тамырынан ашып өттү.
II кылымдын башында батышта император Траяндын жылдызы жанды. Мамилелер чыңала баштады. 98-жылы империялардын ортосунда кандайдыр бир чек аралык келишим аткарылбай калганына байланыштуу талаш чыкты.
Бирок Пакордун күтүлбөгөн союздаштары бар эле. Алыскы Дакияда (азыркы Румыния) падыша Децебал Траянга каршы өлүмгө тик туюнган согуш жүргүзүп жаткан. Достуктун белгиси катары жана, балким, экинчи фронт ачууга үндөп, Децебал Пакорго өзгөчө белек жиберди — римдиктерден туткундаган грек кулу Каллидромду. Бул кул парфян ордосунда бир нече жыл жашап, Пакордун сүрөтү түшүрүлгөн геммага ээ болгон. Парфяндар даактарды жашыруун колдогон деген версия бар: Траяндын колоннасында чешуйчатый соот кийген оор атчандар (роксоландар же сарматтар) көрсөтүлгөн, алардын жабдуусу парфян катафракттарына күмөндүү түрдө окшош.
Пакордун башкаруусунун акыркы жылдары (105-жылдан кийин) трагедияга айланды. Империя ыдырай баштады. 105–106-жылдары Вологез II көтөрүлүш чыгарып, аймактын бир бөлүгүн басып алды. 109–110-жылдары Пакордун агасы (же күйөө баласы) Ороз (Хосрой) өзүн падыша деп жарыялап, тыйын чектирүүгө киришти.
Чыгышта Кушан падышалыгы күч алып, жерлерди жана ресурстарды тартып ала баштады. Борбор Азиядан келген көчмөндөрдүн чабуулдары туруктуу болуп калды.
Казына куруй баштады. Пакор өз ээликтерин сатууга чейин барды. 110-жылы ал Осроена падышалыгын (борбору Эдесса) Изаттын уулу Абгар VIIге расмий түрдө сатып жиберди. Бул айласыздыктын белгиси эле: падыша жарандык согуш үчүн жалданма аскер сатып алуу максатында провинцияларын сатып жатты.
Пакор IIнин башкаруусунун аягы Траяндын соккулары астында Парфиянын кулашына алып келген хаоско көмүлдү. Пакордун уулдары — Аксидар менен Партамасир — агасы Ороздун оюнундагы фигурага айланды. Ороз Аксидарды армян тактысынан түшүрүп, анын ордуна Партамасирди отургузду. Рим муну 63-жылдагы келишимдин бузулушу катары кабыл алды (таажы кийүү Римдин макулдугусуз болбойт). Бул Траянга басып кирүү үчүн эң ылайыктуу шылтоо берди.
Пакор жөнүндө нумизматикалык маалымат (үзүлүүлөр менен) болжол менен 115–116-жылдарга чейин жетип, андан кийин токтойт. Траяндын басып кириши маалында ал тирүү беле же ага чейин эле каза болуп калдбы — белгисиз. Ал тарыхта тыйындарга өз атын биринчи жолу жаздырган («Аршак Пакор»), улуу шаарларды курган жана кытай элчилерин алдаган падыша катары калды, бирок державасынын ыдырашын токтото албай, мураскорлоруна Рим менен болгон эң чоң согуштун отуна чулганган өлкөнү өткөрүп берди.
