Ормизд IV улуу шах Хосров I Ануширван менен түрк хан кызынын уулу 579-жылы такка отурган. Анын түрк тектүү болушу перс ак сөөктөрүнүн арасында шек жана жийиркенүү жараткан. Фирдоусинин айтымында, көптөгөн сарай адамдары анын бийликке келишине каршы болуп, аны «кагандын тукуму» деп атап, падышалыкка татыксыз деп эсептешкен.
Атасы жана чоң атасы сыяктуу, диний же социалдык кыймылдарды ак сөөктөрдү көзөмөлдөөнүн куралы катары чебер колдонгон саясатчылардан айырмаланып, Ормизд IV алда канча алсыз абалда калган. Ак сөөктөр маздакчылардын коркунучу жоголду деп эсептеп, кайрадан өз таасирин кайтарууга аракет кыла баштаган. Мындай шартта Ормизд IV борбордук бийликти чыңдоо саясатын уланткан, бирок өтө катаал ыкмаларды колдонгон. Булактар бир добуштан анын ак сөөктөр менен зороастр динин кызматчыларына каршы репрессия жүргүзгөнүн билдиришет. Ат-Табари 3600 адам өлүм жазасына тартылганын, көптөгөндөр зынданга салынып, аларга кум жана акиташ аралашкан тамак берип кыйнап өлтүрүлгөнүн жазат.
Жогорку катмарга карата мындай катаал мамилесине карабастан, чыгыш тарыхчылары Ормизд IV жөнөкөй эл үчүн адилет башкаруучу болгонун белгилешет. Ал байлардын зомбулугунан кедейлерди коргоого умтулган. Ат-Табари аны «эгинге зыян келтиргендерди катуу жазалоо» жөнүндө буйрук бергенин айтып, ал тургай өз уулу Хосровдун аты эгин талаасын тебелеп кеткенде, шах ошол аттын кулагы менен куйругун кестиргенин баяндайт. Ад-Динавари анын сөзүн мындай деп келтирет: «Күчтүүсү алсызды жебесин, алсызы күчтүүсүн алдабасын!»
Диний саясатта ал атасы сыяктуу тең салмактуулукту сактоого аракет кылган. Зороастр дин кызматчыларынын христиандарды куугунтуктоону талап кылган сунуштарын ал четке каккан. Анын айтымында, «мамлекет эки алдыңкы бутсуз эки арткы бутта тура албайт», деп, коом эки диндин өкүлдөрүнө муктаж экенин билдирген. Ал несториан христиандарды колдоп, зороастр мобеддеринин соттук иштердеги укуктарын чектеген, бул болсо диний жрецтердин дагы нааразылыгын жараткан.
Саясий жактан Ормизд IV бийлигинин башынан тартып эле Византияга каршы багытты тандаган. Ал өзүнүн такка отурганы тууралуу салттуу түрдө византиялык император Тиберий IIге кабар жөнөтүүдөн баш тарткан жана «өз кулдарыма белек жибербейм» деп пафос менен билдирген. Бул кадам Иран менен Византиянын ортосундагы согушту кайра тутанткан. Эки империянын аскерлери бир нече жыл бою чек арадагы аймактарды кыйратып, аларды чөлгө айлантышкан.
589-жылы Иранга жаңы, кыйла олуттуу коркунуч төнгөн түндүктөн Савэ-шах жетектеген ири түрк армиясы (айрым булактарда 300–400 миң адам) басып кирген. Аларды тосуп чыгууга белгилүү кол башчы Бахрам Чубин дайындалган. Ал Гераттын жанындагы чоң салгылашта түрк аскерлерин талкалап, зор жеңишке жетишкен.
Бирок бул жеңиш Ормизд IV үчүн каргашалуу болуп чыкты. Орто кылымдык тарыхчылар Бахрам Чубиндин көтөрүлүшүнүн бир нече себебин айтышат. Бир версия боюнча, шах жалган ушактарга ишенип, аны кемсинтүү үчүн аял кийими менен жип ийрүүчү аспап жиберген. Башка версияда, тескерисинче, Бахрам өзү жеңиштен мас болуп, бийликти басып алууну көздөгөн.
Бахрам Чубин шахка баш ийүүдөн баш тарткан жана өзүнүн аскери менен Хорасандан борборго карай жортуулга чыккан. Ал Ормизддын уулу Хосровдун атынан тыйын соктуруп, падышалык үй-бүлөнүн ичине чыр салууну көздөгөн. Бул жагдайды Хосровдун апасынын бир туугандары Виндой менен Вистахм өз кызыкчылыгына пайдаланган.
590-жылдын 6-февралында Ормизд IV кулатылып, көзү оюлган. Такка анын уулу Хосров отурган. Бирок бул жеңиш узакка созулган жок. Көп өтпөй Ормизд IV ошол эле Виндой жана Вистахм тарабынан мыкаачылык менен өлтүрүлгөн. Айрым булактарда дал ушул окуя анын уулу Хосровдун Византияга качышына себеп болгон деп айтылат.
Ормизд IVнүн башкаруусу болжол менен 11 жылга созулуп, Сасаниддер тарыхындагы эң кайгылуу доорлордун бири болуп калган. Ал борбордук бийликти чыңдоого, эл менен христиандарга таянып башкарууга аракет кылган, бирок күчтүү ак сөөктөрдүн каршылыгына туруштук бере алган эмес. Анын трагедиялуу өлүмү империядагы кийинки баш аламандыктардын башталышына жол ачкан.
