Тарыхка Сицилиялык кечки сыйынуу деген ат менен кирген ири көтөрүлүш Анжуй династиясынын кубаттуу мамлекетин биротоло экиге бөлүп, Жер Ортолук деңиз аймагында калыптанган саясий тартипке чоң чакырык таштаган. Тактынын мураскору Карл II, урпактардын эсинде Аксак Карл деген лакап ат менен калган башкаруучу, өтө оор саясий жана аскердик кризиске туш болгон. Көтөрүлүшкө чыккан аралдын үстүнөн бийликти сактап калуу үчүн эбегейсиз ресурстар зарыл экенин түшүнгөн ал душманды талкалоого жөндөмдүү армия топтоо максатында шашылыш түрдө Францияга жөнөгөн. Кеңири масштабдагы аскерге тартуу кампаниясын жүргүзгөн Карл өз доору үчүн чындап эле эбегейсиз күчтөрдү мобилизациялоого жетишкен. Анын армиясында 22 миң оор куралданган атчан жоокер жана 60 миң жөө аскер болгон. Бул ири армияны ташуу жана деңизде үстөмдүк орнотуу үчүн 200 согуштук кемеден турган кубаттуу флот даярдалган. Ушундай теңдешсиз аскердик күчкө таянган Аксак Карл Арагон королу Педро IIIгө каршы кеңири масштабдагы согуш баштаган. Өз күчү менен эркиндикке жетүүдөн үмүтүн үзгөн көтөрүлүшчү сицилиялыктар Педро IIIнү салтанаттуу түрдө өздөрүнүн жаңы монархы деп жарыялашкан эле.
Бирок согуштагы ийгилик өзгөрмөлүү болуп чыккан. Аскерлердин сан жагынан артыкчылыгы душмандын таланттуу флот башчыларына каршы жеңишке кепилдик бере алган эмес. 1283-жылдын жайында биринчи чоң кырсык болгон. Анжуй династиясынын коркунучтуу флоту Мальтанын жээгинде атактуу адмирал Руджеро ди Лауриа башкарган испан-сицилиялык бириккен эскадра менен айыгышкан салгылашууга кирген. Француз күчтөрү кыйратуучу жеңилүүгө учурап, деңиздеги демилгени биротоло жоготушкан. Бирок династияны мындан да оор сыноо күтүп турган. 1284-жылдын 5-июнунда Неаполь булуңундагы деңиз салгылашуусунда ханзаада Карл душмандын чагымына алдырып, ойлонбой өз кемелерин порттон алып чыккан. Натыйжада неаполдук флот кайрадан толугу менен талкаланган. Каргашалуу окуянын эң оор учуру Аксак Карлдын өзүнүн эң каардуу душманынын колуна туткунга түшүшү болгон.
Тактынын түз мураскорунун туткунга алынышы бүт католик Европасы үчүн чоң сокку болгон. Рим папасы Мартин IV тарабынан биринин артынан бири чыгарылган чиркөөдөн четтетүү тууралуу катуу буллалар да, андан кийин француз аскерлеринин Арагон жерлерине жасаган кеңири масштабдагы крест жортуулу да Педро IIIнүн темирдей эркин сындыра алган эмес. Ал мындай баалуу туткунду бошотуудан кескин баш тарткан. Көптөн күткөн эркиндикке жетүү мүмкүнчүлүгү бир нече жылдан кийин, Педро III өлгөндөн соң гана пайда болгон. 1288-жылы анын мураскору, Сицилияны башкаруу укугуна ээ болгон жаңы король Хайме II Карлды бошотууга макул болгон. Бирок бул эркиндиктин баасы өтө жогору жана кемсинтүүчү эле. Карл өзүнүн үч уулун барымтага калтырууга жана 30 миң марка таза күмүш өлчөмүндө эбегейсиз кун төлөөгө мажбур болгон.
Дене жагынан эркиндикке чыкканы менен, арагондуктарга берген оор анттары жана милдеттенмелери менен байланышкан Карл дароо Риети шаарына жөнөгөн. Ал жерде аны жаңы Рим папасы Николай IV кабыл алып, тарыхтын жүрүшүнө чечкиндүү түрдө кийлигишкен. Понтифик өзүнүн жогорку руханий бийлигине таянып, Карлды Хайме IIге аргасыздан берген бардык анттарынан жана милдеттенмелеринен дароо бошоткон. 1289-жылы Николай IV Аксак Карлга Сицилиянын мыйзамдуу королу катары салтанаттуу түрдө таажы кийгизген.
Татаал дипломатиялык айла-амалдардын чырмалышы 1294-жылы Бонифаций VIII папа болуп шайлангандан кийин жаңы күч алган. Бул конклав түздөн-түз Неаполдо, король Карлдын өзүнүн кылдат көзөмөлү астында өткөн. Мындай жагдай жаңы понтификтин Анжуй сарайына берилгендигин камсыз кылган. Бонифаций VIII Карл менен Арагондук Хайменин ортосунда жогорку деңгээлдеги тынчтык орнотуучу жана ортомчу милдетин өз мойнуна алган. Бул өтө татаал сүйлөшүүлөрдүн натыйжасында атактуу Ананьи келишими түзүлгөн. Анын шарттарына ылайык, Хайме Карлдын кызы, ханбийке Бьянкага үйлөнүшү аркылуу династиялык чыр-чатак токтошу керек болчу. Чоң компенсация катары Хайме пападан Корсика менен Сардинияны башкарууга расмий укук алган. Анын ордуна ал Сицилияга болгон бардык дооматтарынан түбөлүккө баш тартууга жана баш ийбеген аралды кайтарып алууда анжуйлуктарга толук эркиндик берүүгө салтанаттуу түрдө милдеттенген.
Карл IIнин жеңиши жакындап калгандай сезилген. Бирок чыныгы абал кайрадан бардык пландарды бузган. Хайме II аралдан баш тартуу менен бирге Сицилияны башкарууга өзүнүн иниси Федериго IIни чакырган. Француздардын зулум бийлигине кайра кайтып келүүнү таптакыр каалабаган сицилиялыктар Федеригону зор кубаныч менен колдошкон. Натыйжада согуштун жалыны мурдагыдан да кыйратуучу күч менен кайра тутанган. Аксак Карл папалык так менен тыгыз союзда аракеттенип, аскерлерин кайрадан салгылашууга жөнөткөн. Бирок каргашалуу тагдыр анын үй-бүлөсүн дагы эле куугунтуктап жаткан. 1299-жылы Ла-Фальконардагы айыгышкан салгылашууда анжуй армиясы кезектеги жеңилүүгө учураган. Карлдын дагы бир уулу, Таранто князы Филипп I атасынын тагдырын кайталап, душмандын колуна туткунга түшкөн.
Сицилияны куралдын күчү менен кайра кайтарып алуу мүмкүн эместигин түшүнүү тараптарды сүйлөшүү үстөлүнө отурууга мажбур кылган. Жыйырма жылга созулган, алсыратуучу согуштук окуялар 1302-жылы Кальтабеллоттада тарыхый тынчтык келишимине кол коюлушу менен аяктаган. Карл II оор болсо да, Сицилияга болгон бардык юридикалык жана иш жүзүндөгү укуктарынан биротоло баш тарткан. Тынчтык дагы бир династиялык нике аркылуу бекемделген. Карлдын кызы Элеонора Сицилиянын королу Федериго IIнин жубайы болгон. 1303-жылы бул тагдыр чечүүчү келишим Рим папасы тарабынан расмий түрдө бекитилип, мурда бирдиктүү болгон королдукту аралдык жана материктик бөлүктөргө биротоло ажыраткан.
Сицилиядан ажыраганына моюн сунган Аксак Карл II өмүрүнүн акыркы жылдарын тынчтык шартында мамлекетти өнүктүрүүгө арнаган. Өзүнүн аймагы кыскарган, бирок дагы эле кубаттуу мамлекетинин талашсыз борборуна айланган Неаполго жайгашкан король бүт күчүн искусствону өнүктүрүүгө, коргонуу жөндөмдүүлүгүн бекемдөөгө жана шаарды архитектуралык жактан көрктөндүрүүгө багыттаган. Анын колдоосу астында Неаполь гүлдөп-өнүгүп, Европанын негизги маданий борборлорунун бирине айланган. Тынчтыкта дүйнөдөн кайтып, артында гүлдөп-өнүккөн материктик мамлекетти калтырган Карл таажыны тарыхка көрүнүктүү башкаруучу катары кирген уулу — Даанышман Робертке өткөрүп берген.
