Мурад Осман мамлекетинин экинчи өкүмдары Орхандын жана анын наложницасы Нилюфер-хатундун уулу болгон. Салттуу осман историографиясы Нилюфер-хатунду Византиялык грек, Ярхисар текфурунун кызы катары сүрөттөгөнү менен, азыркы тарыхчылар бул баянды уламыш деп эсептеп, аны Орхандын наложницасы болгон деп санашат.
Жаш чагынан тартып эле Мурад аскер ишине активдүү катышкан: ал тажрыйбалуу насаатчы Лала Шахин-пашанын жетекчилиги астында Бурса санджагын башкарган. 1357-жылы агасы Сүлейман-паша каза болгондон кийин Мурад тактынын башкы мураскери болуп калды. 1362-жылы Орхан көз жумганда, Румелияда турган Мурад тез арада тактыны ээледи да, бир туугандарынын жана анатолиялык бейлердин көтөрүлүштөрүн басып таштады.
Мурад Iнин бийлиги Европадагы ыкчам жортуулдар менен өзгөчөлөндү. Ал күчтөрүн Балкандарга буруп, 1361-жылы Адрианопольду алып, аны османдардың жаңы борбору кылып бекитти. Анын ийгилиги аскер өнөрү менен гана эмес, Балкандын мамлекеттеринин өз ара бөлүнүп-жарылышы менен да түшүндүрүлөт. 1371-жылы Марица дарыясында осман аскери серб, босния жана венгр күчтөрүнүн бириккен кошуунун талкалап, Батыш Фракия менен Македонияга жол ачты; көптөгөн Балкан өкүмдарлары Мурадга вассалдыкка өтүүгө мажбур болушту.
Бирок баары деле жайында болгон жок. 1373-жылы Мурадга өз уулу Савджи-бей каршы чыгып, Византия тактысынын мураскери Андроник IV менен биригип кетти. Мурад көтөрүлүштү өзү басып, Савджини көзүн ак куюп сокур кылдырган соң өлүм жазасына тарттырды. Ал Византиядагы ички тирештерди устаттай пайдаланган: кээде император Иоанн Vти, кээде анын уулу Андроникти колдоп, империяны алсыратып, Галлиполи сыяктуу стратегиялык аймактарды колго түшүргөн.
Мурад I улуу жоокер гана эмес, көрүнүктүү мамлекеттик ишмер да болгон. Анын тушунда осман администрациясынын жана аскер кубатынын пайдубалына айланган институттар түзүлдү. Мурад мезгилинде туруктуу профессионалдык жөө аскер — янычарлар корпуска негиз салынды. Девширме системасы аркылуу мусулман эмес улуттардын жаштары топтолуп, машыктырылып, Европадагы алгачкы туруктуу армиянын элиталык бөлүгүнө айланды.
Бийлигинин соңуна карата Мурад Анатолиядагы абалын да бекемдеди: уулу Баязидди Гермияногуллары бейлигинин бийлигинин кызына үйлөндүрүп, күйөө баласы Алаэддин Караманоглуна сокку урду. 1389-жылы Мурад серб жана босния өкүмдарларынын коалициясына каршы Косово талаасындагы салгылашты өзү жетектеди. Осман аскери чечүүчү жеңишке жеткени менен, Мурад I ошол салгылашта курман болгон. Эн белгилүү уламышка ылайык, аны шатрына «кашайган качкын» өңдөнүп кирген серб рыцары Милош Обилич өлтүргөн.
Мурад каза болгондон кийин такка анын уулу — «Йылдырым» (Молниеносный) деген ат менен таанылган Баязид I — отуруп, атасынын ишин улантып, империянын чек араларын кеңейтип, бийликти бекемдеди. Мурад I Бурсадагы мавзолейге жерге берилген. Анын доору осман мамлекетинин улуу держава катары биротоло калыптанган учуру болду.
