1251-жылы Монгол мамлекетинин каганы болуп жарыялангандан кийин, Мүнкэ өз аймактарын кеңейтүүнү чечип, көңүлүн Жакынкы Чыгышка бурду. Жортуулдун расмий шылтоосу Казвин жана Персиянын тоолуу аймактарынын тургундарынын исмаилит-низарийлерге, башкача айтканда «ассасиндерге» болгон арыздары болду. Ошондой эле монгол колбашчысы Байджу исмаилиттерге жана Багдад халифине нааразы болгон. Мүнкэ өзүнүн иниси Хулагуга исмаилиттер менен гана күрөшпөстөн, лурларды, курддарды баш ийдирип, халиф баш ийбесе, анын аймактарын да басып алууну тапшырган.
Хулагунун аскери 150–170 миңге чейин жеткен. Анын кошуунуна кытайлык инженерлер кошулуп, курчоо машиналарын башкарган. Жортуулга даярдык кылдат жүргүзүлүп, көпүрөлөр курулуп, жолдор оңдолгон жана армиянын жолунда ири азык-түлүк кампалары түзүлгөн.
Хулагу өзү буддизмге ыктап турса да, ар түрдүү дин өкүлдөрүн саясий максатында чебер пайдаланган. Анын башкы аялы Докуз-хатун несториан христиан болгон жана христиандарды колдогон. Анын таасири ушунчалык чоң болгондуктан, Хулагу басып алган аймактарда чиркөөлөр менен монастырларды курган. Анын эң маанилүү христиан жактоочуларынын бири — дагы бир несториан болгон аскер башчы Китбука эле. Докуз-хатундун өтүнүчү менен Багдад талап-тоноого алынганда, христиандар гана аман калган. Монголдор менен союз түзгөндөрдүн ичинде Киликиянын армян падышасы Хетум I да бар болчу. Ал 1248-жылы өзүнүн бир тууганы Смбат Спарапетти Каракорумга жөнөтүп, кийин Мүнкөнүн чакыруусу менен өзү да барып, ал жерден салыктан бошотулуп, аскердик колдоо алып кайтып келген. Ал ошондой эле Антиохиянын князы Боэмундду да союзга кирүүгө ынандырган.
Хулагу 1253-жылдын октябрында Монголиядан чыккан, бирок жай жүргөн. Себеби Жучи Улусунун башчысы Бату-хан Амудариядан ары жактагы жерлерди өз аймагы деп эсептеп, каршы чыккан. Бату Мүнкө менен ачык касташкысы келбеген, бирок анын бир тууганы Берке ачык эле нааразы болгон. 1255-жылы Бату өлгөндөн кийин жортуул уланган. Бирок али 1252-жылдын августунда эле Китбука башында турган 12 миңдик кошуун исмаилиттерге каршы аракет кылып баштаган.
1256-жылдын январында Хулагу Амудариядан өтүп, Низарий чептерин курчоого алган. Ал күч менен гана эмес, дипломатия менен да аракет кылып, исмаилит имамы Рукн ад-Дин Хуршахтан баш ийүүнү талап кылган. Промонголдук партиянын — атактуу аалым Насир ад-Дин ат-Туси менен Муваффик ад-Доуланын таасири астында — Хуршах баш ийүүгө макул болгон. Бирок Хулагу аны убакытты созуп жатат деп шектеп, Маймун-диз чебине чабуул койгон. Хуршах багынып, Мүнкөгө жөнөтүлгөн, ал болсо аны 1257-жылдын 9-мартында жолдон өлтүрүүнү буйруган дешет. Насир ад-Дин ат-Туси Хулагунун жеке кеңешчиси жана астрологу болуп калган.
Көпчүлүк чептер каршылыксыз багынган. Аттары улам аңызга айланган Аламут 1256-жылдын 15-декабрында багынган. Бир гана Гирдекух чеби көп жыл каршылык көрсөткөн. Хулагуга кызмат кылган тарыхчы Жувейни Аламуттун бай китепканасын изилдеп, айрым кол жазмаларды сактап, бирок исмаилиттердин диний китептерин өзү өрттөгөн.
Исмаилиттер талкалангандан кийин, Хулагу багдаддык халиф аль-Мустасимден баш ийүүнү талап кылган. Халиф өзүнө ишенип, баш тарткан, бирок каршылык көрсөтүүгө күчү жетпей калган. Анын талаа армиясы Байджунун аскерлеринен Тигр боюнда жеңилген. 1258-жылдын башында Хулагу, Байджу жана Китбука Багдадды курчоого алышкан. Курчоо курчоо машиналары менен башталып, штурм менен аяктаган. Февралдын ортосунда шаар кулап, монголдор аны эки жума бою талап-тоношкон. Докуз-хатундун өтүнүчү менен христиандар гана аман калган. Халиф 20-февралда туткунга түшүп, өлүм жазасына тартылган. Визир менен сахиб-диван шаарды кайра курууга милдеттендирилген, ал эми Бука-Темир түштүк Ирак менен Хузестанды багындырууга жөнөтүлгөн.
Багдаддан кийин Хулагу Тебризге бет алып, аны өзүнүн борборуна айлантууну көздөгөн. Ал жерде Мосул жана Коний султанатынын башчылары сыяктуу вассалдар менен союздаштарды кабыл алган. Алынган олжолор жана Сирияга кол салуу пландары Мүнкө каганына жөнөтүлгөн.
1259-жылдын 12-сентябрында монголдор Сирияга басып киришкен. Китбука жетектеген авангард батышка жылган. 658-хижринин аягында (1259-ж. аягында) монголдор армян, грузин жана селжук аскерлеринин жардамы менен Евфратты кечкен. Ал-Насир Юсуфтун өкүлү шаарды берүүдөн баш тартканда, монголдор 1260-жылдын 18-январында Алеппону курчоого алышкан. Курчоого Хетум Армянский жана Боэмунд Антиохийский катышкан. Бир жумага созулган курчоодон кийин шаар басылып, талап-тоноого алынган. Цитадель болсо 14 же 25-февралга чейин кармалып турган. Хулагу Хетумга мурдагы жерлерин кайтарып, Боэмундуна Алепподогу аймактарды берген.
Алеппо кулагандан кийин айюбид султаны ал-Насир Юсуф артка чегинип, Дамаск каршылыксыз багынган. 14-февралда (же 1-мартта) Китбука шаарга кирген.
1260-жылдын жазында Хулагу улуу хан Мүнкөнүн өлгөнүн угуп, өзүнүн негизги аскерлерин Иранга алып кеткен. Ал Китбукага болгону 10–20 миңдей аскерди калтырган. Бул чечим, балким, мамлюктардын күчүн баалабай коюудан жана Жучиддер менен Кавказдагы жерлер үчүн болгон чатакка даярдануудан улам чыккан.
Хулагу Каирге султан Кутузга ультиматум жөнөтүп, баш ийүү жана салык талап кылган. Бирок Кутуз Бейбарстын демилгеси менен элчилерди өлтүрүп, согушка даярдана баштаган.
Ошол учурда Китбука Палестинага түштүккө жортуулун улантып, Баальбек жана башка шаарларды басып алган. Монгол кошуундары Газаны ээлеп, айюбид султаны ал-Насир Юсуф туткунга түшкөн. Китбукага каршы Кутуз жана Бейбарс башында турган мамлюк армиясы чыккан. 1260-жылдын 3-сентябрында Айн-Джалуттагы согушта монголдор катуу жеңилген. Китбука туткунга түшүп, өлтүрүлгөн. Бул жеңилүү монголдордун Жакынкы Чыгыштагы жортуулуна чекит койгон.
