XV кылымда Жакынкы Чыгышта Осман империясы менен Мамлюк султанатынын ортосунда тынымсыз тиреш жүрүп турду. Экөө тең буфердик аймактарга — өзгөчө Сириянын түндүгүндөгү Рамазаногуллары жана Дулкадирогуллары бейликтерине — көзөмөл орнотууга умтулушкан. Кээде ачык чатак чыккан менен, 1491-жылы биринчи Осман–мамлюк согушу таасир аймактарын бөлүшүү менен аяктап, Султан Баязид IIнин бийлигинин аягына чейин салыштырмалуу тынчтык сакталган.
1512-жылы такка анын уулу, кыйла согушчаак мүнөзү менен айырмаланган Селим I отурду. Ал чек араларды кеңейтүүнү чукул баштап, 1514-жылы башкы атаандашы — Сефевийлердин шахы Исмаилди — Чалдыран салгылашында талкалады. Андан соң Селим I өзүнө жардам берүүдөн баш тартып, осман обоздорун чаап жүргөн таятасы, Дулкадириддердин беки Алауддевле Бозкуртту жазалоону чечти. Селим Турнадагдагы салгылашта аны талкалап, бектин жана анын уулдарынын кесилген баштарын мамлюк султаны Кансух аль-Гауриге Каирге жөнөттү. Бул мамлюктер тарабынан ачык чакырык катары кабыл алынды.
Согуштун болору айкын болду. Кансух аль-Гаури Сирияда аскер жыйнап, османдарга туруштук берүүгө даярданды. Селим I да Константинополдон колун чыгарып, Сирияга көздөй жүрүп, мамлюк султанынан баш ийүүнү талап кылды. Селимдин элчилерин Кансух акаарат кылып, камакка алган соң, согуш расмий түрдө башталды.
1516-жылдын 18-майында Кансух аль-Гаури Каирден ири, жакшы жабдылган армия менен чыкты, бирок аларда ок-дары курал дээрлик жок эле. Жолго Сириянын жана бедуиндердин кошуундары келип кошулду. Алеппого жеткенде жергиликтүү башкаруучу Хайр-бей османдар менен жашыруун келишип, султандын жанынан качып кетти. 5-августта осман аскери Сирияга бастырып кирди. 24-августта Алеппонун түндүгүндөгү Мардж-Дабик талаасында эки кол беттешти. Сандар болжол менен тең делген — ар бир тараптан 60–80 миңден.
Осман борборун Селим I өзү жана улуу визир Синан-паша жетектеп, 300 араба чынжыр менен бириктирилген тосмо кылып коюлган. Анын артында мушкеттүү 12 миң янычар жана артиллериялык эсептер жайгашкан. Мамлюк армиясы болсо абдан кайраттуу, бирок технологиялык жактан эскирген атчан аскерге таянып, ок-дарылуу куралга каршы натыйжалуу коргонууга ээ эмес эле.
Салгылаш мамлюк атчандарынын катуу чабуулу менен башталып, осман саптарына олуттуу зыян келтирди. Бир маалда Селим I чегинүүнү да ойлогон делет. Бирок мамлюктардын ыкчам чабуулу янычарлардын мушкети менен түрк артиллериясынын кыйраткыч огунан кыйылды. Арабалардын артына бекитилген осман окчуулары жакындаган кавалерияны ирети менен кырып, катарды буздурган жок. Салгылаш кызуу маалга келгенде Алеппонун мурдагы губернатору Хайр-бей өз кошууну менен талаадан чыгып, Селим тарапка өтүп кетти. Бул мамлюк аскерин духтан түшүрүп, дүрбөлөң чегинүүгө түрткү берди. Жашы 80ге чамалаган султан Кансух аль-Гаури гвардиясы менен талаада калып, качууга аракеттенгенде набыт болду; анын кесилген башы кийин Селимдин чатырына алып келинди.
Мамлюк султанаты талкаланды — алардын көпчүлүк колбашчылары өлүп, бөлүгү османдарга өттү. Селим I салтанат менен Алеппого, андан кийин Дамаскка кирип, «мамлюк зулумунан куткаруучу» катары тосуп алынды.
Бул жеңиш османдарга Египетке жол ачты; Кансух аль-Гауринин казынасын колго түшүрүү жаңы султан Туман-бей IIнин жаңы аскер топтошун дээрлик мүмкүн эмес кылды. Көп өтпөй Египет да османдар тарабынан багынды.
