Тактыга отурган жаш жана амбициялуу монарх өтө татаал саясий интригалардын чордонунда калды. Б.з.ч. 220-жылы эле македондуктар сөзсүз түрдө Союздаштар согушу деп аталган жаңжалга тартылышты.
Ахейлер менен бирдиктүү фронт түзгөн Филипп армиясын Этолия союзуна каршы багыттады.
Б.з.ч. 218-жылдын кышында падыша өзүнүн мыкты уюштуруучулук жөндөмүн көрсөтүп, жакшы даярдалган 15 миң адамдык армиянын башында Пелопоннеске ыкчам басып кирди.
Бул кампания чоң ийгилик менен аяктады: македон аскерлери этолиялыктардын, элидалыктардын жана спарталыктардын бириккен күчтөрүнө каршы бир катар жеңиштүү жана тактикалык жактан мыкты пландалган операцияларды жүргүзүштү.
Стратегиялык демилгени андан ары өнүктүргөн Филипп ошол эле жылдын жайында армиясын түздөн-түз Этолияга түшүрүп, душманга кыйраткыч сокку урду. Македондуктар Этолия союзунун ыйык жана саясий борбору болгон Фермди басып алып, аёосуз талап-тоношту.
Бирок геосаясий кырдаал тездик менен кеңейип, жергиликтүү грек жаңжалдары көп өтпөй экинчи планга жылды.
Б.з.ч. 217-жылы Фтиотидадагы Фиваны оор курчоого алып турган аскер лагерінде Филипп V таң каларлык кабар алды: карфагендик кол башчы Ганнибал Тразимен көлүнүн жанында жеңилбес деп эсептелген рим легиондорун кыйраткыч жеңилүүгө учураткан.
Күчтөрдүн тең салмагы өзгөрүп жатканын дароо түшүнгөн македон падышасы Грекиядагы согуштук аракеттерин токтотуп, этолиялыктар менен шашылыш, бирок зарыл тынчтык келишимин түздү да, көңүлүн батышка бурду.
Анын жаңы стратегиялык максаты Рим менен бай Иллирия аймактарын көзөмөлдөө үчүн күрөшүү болуп калды.
Б.з.ч. 216-жылы эле македон флоту Аполлонияны басып алууга тайманбас аракет жасаган. Бул аракет акыркы ийгиликке жетпегени менен, Македониянын жаңы тышкы саясий багытын ачык көрсөткөн.
Римди жалгыз талкалоо кыйын болорун түшүнгөн Филипп V кийинки жылы мурда болуп көрбөгөн дипломатиялык кадамга барып, Ганнибалдын өзү менен түздөн-түз Римге каршы союздук келишим түздү.
Б.з.ч. 214-жылдын жайында 120 согуштук кемеден турган македон армадасы кайрадан Иллириянын жээгинде коркунучтуу көлөкөдөй пайда болду.
Македондуктар өтө тез аракеттеништи: Орик шаары алардын чабуулуна туруштук бере албай кулады, ал эми Аполлония катуу курчоого алынды.
Бирок Карфаген менен согушта кансырап жатканына карабастан, Рим дагы деле өтө коркунучтуу душман бойдон калган.
Рим претору Марк Валерий Левин күтүүсүз жана кыйраткыч сокку уюштуруп, Орикти бошотту. Филипп V флотунун бир бөлүгүн таштап, качып кутулууга аргасыз болду.
Бул драмалуу окуялар кийин Биринчи Македония согушунун отун тутанткан учкун болуп калды.
Македон падышасына каршы күчтүү коалиция түзүлдү. Рим тарапта өч алууга умтулган Этолия союзу, бай Пергам падышалыгы, ошондой эле Спарта менен Элида согуша баштады.
Душмандарынын сан жагынан зор артыкчылыгына карабастан, Филипп V өзгөчө аскердик туруктуулук көрсөттү.
Б.з.ч. 213-жылы анын аскерлери Иллирияда душманды ийгиликтүү жана системалуу түрдө артка сүрүп жатышты.
Б.з.ч. 209-жылы ал Пелопоннеске ыкчам жортуул жасап, эски союздаштары — ахейлерге жардамга келди.
Ал эми б.з.ч. 207-жылы Этолияга дагы бир масштабдуу жазалоочу жортуул уюштуруп, Фермди экинчи жолу кыйратты.
Римдиктер Ганнибал менен согушууга алаксып, аларды өз тагдырына таштап койгонун түшүнгөн этолиялыктар каршылык көрсөтүүгө болгон эркин жоготушту жана б.з.ч. 205-жылы тынчтык сурашты.
Көп өтпөй Балкандагы натыйжасыз согуштардан чарчаган Рим да алардын артынан тынчтык келишимине макул болду.
Келишим ошол учурдагы статус-квону бекемдеди.
Рим коркунучунан кутулары менен тынбаган Филипп V көңүлүн чыгышка буруп, Эгей деңизинин бассейнинде масштабдуу экспансия баштады.
Б.з.ч. 202-жылы ал күчтүү Селевкид мамлекетинин башкаруучусу Антиох III менен жашыруун келишим түздү.
Бул циникалуу, бирок прагматикалык союздун максаты алсырап калган Египеттин эбегейсиз ээликтерин бөлүштүрүү болчу.
Ыңгайлуу учурдан пайдаланган Филипп Фракиядагы грек шаарларын ыкчам басып алып, жаш Птолемей V Эпифанга таандык болгон Геллеспонт жана Пропонтидадагы стратегиялык маанилүү аймактарды да көзөмөлүнө алды.
Мындай кадам аймактагы күчтөрдүн тең салмагын бузуп, коңшуларды катуу кооптонууга салды.
Бай соода республикасы Родос Македонияга дароо согуш жарыялады, көп өтпөй ага тынчсызданган Пергам падышасы Аттал I да кошулду.
Б.з.ч. 201-жылы Лада аралынын жанындагы ири деңиз салгылашында македон флоту союздаштардын эскадраларын толугу менен талкалады.
Жеңиштен демденген Филипп Пергамдын аймагына басып кирип, анын жерлерин аёосуз кыйратты.
Бирок тагдыр өзгөрмөлүү эле.
Ошол эле жылдын жайында родостуктар менен алардын союздаштарынын бириккен флоту Хиос аралынын жанындагы сууларда Македония флотуна оор сокку уруп, өч алууга жетишти.
Чыгыштагы окуялар Филипптин өмүрүндөгү негизги трагедиянын башталышы гана болгон.
Кариядагы басып алынган аймактарды көзөмөлдөө үчүн армиясынын бир бөлүгүн калтырган падыша б.з.ч. 200-жылы Македонияга жеңиштүү кайтып келди.
Бирок эс алуунун ордуна аны катаал Рим элчилиги күтүп турган.
Гректердин даттанууларын шылтоо кылган римдиктер Филиппке ультиматум коюп, Экинчи Македония согушун жарыялашты.
Падышанын дипломатиялык жактан обочолонуусу коркунучтуу тездик менен күчөдү.
Б.з.ч. 199-жылдын сентябрында Этолия союзу кайрадан Рим жетектеген Македонияга каршы коалицияга кошулду.
Кырсык б.з.ч. 198-жылдын июнунда кайтарылгыс мүнөзгө ээ болду.
Таланттуу рим консулу Тит Квинкций Фламинин Аой дарыясындагы македондуктардын көп катмарлуу коргонуусун бузуп өтүп, Фессалияга салтанаттуу түрдө кирди.
Рим легиондорунун ийгилигин көргөн Ахей союзу ошол эле жылдын октябрында Македониядан баш тартып, Рим тарапка өттү.
Бир кезде күчтүү Филипп V антика дүйнөсүндөгү эң кубаттуу аскердик машиналардын бири менен жалгыз калды.
Чечүүчү учур б.з.ч. 197-жылдын июнунда Киноскефал дөңсөөлөрүндө келди.
Македон фалангасы римдик манипулдардын кыймылдуулугуна туруштук бере албай, талкаланды.
Сынган падыша тынчтык сурады.
Рим сенаты анын өтүнүчүн кабыл алды, бирок төлөнө турган баа өтө оор эле.
Келишим боюнча Филипп Грекиядагы, Кариядагы жана кысыктар аймагындагы бардык ээликтеринен ажырады.
Ал бүтүндөй согуштук флотун өткөрүп берүүгө жана эбегейсиз чоң контрибуция төлөөгө милдеттендирилди.
Кемсинтилген, бирок руху сынбаган Филипп өмүрүнүн акыркы жылдарын мекенинин мурдагы күчүнүн жок дегенде бир бөлүгүн калыбына келтирүүгө арнады.
Ичинен каалабаса да, б.з.ч. 191-жылы ал Римдин ишенимдүү союздашы катары чыгып, легиондорго өзүнүн мурдагы өнөктөшү Антиох IIIгө каршы согушта жардам берди.
Б.з.ч. 185-жылы карып калган монарх Фракияда одрис урууларына каршы ийгиликтүү жортуул жасап, стратегиялык маанилүү Филиппополь шаарын ээлеп алды.
Өмүрүнүн акыркы мүнөттөрүнө чейин падыша чек араларынын коопсуздугуна кам көргөн.
Б.з.ч. 179-жылы дардан варварларына каршы масштабдуу алдын алуучу жортуулга кызуу даярданып жаткан учурда Филипп V күтүүсүздөн каза болду.
Бул көрүнүктүү башкаруучунун инсандыгына тарыхта берилген баа бир тараптуу бурмаланып калган.
Классикалык байыркы грек жана рим адабиятында, айрыкча Полибий менен Тит Ливийдин эмгектеринде, Филипп V ырайымсыз, чыккынчы тиран катары көрсөтүлүп, бүтүндөй Элладанын жек көрүүсүнө кабылган башкаруучу катары сүрөттөлөт.
Өмүрүнүн акырында ал катаалдыкка жана шектенүүгө берилип кеткен параноикке айланган деген пикирлер да айтылган.
Бирок мындай бир тараптуу баалоого өтө этият мамиле кылуу керек.
Антикалык авторлор көз карандысыз Македонияга башынан эле кастык менен мамиле кылган мамлекеттердин көз карашын чагылдырышкан. Алар Македонияны авторитардык «жамандык империясы» катары кабыл алышкан.
Чындыгында болсо Филипп V өзүнүн мурунку башкаруучусу Антигон III Досондун саясатын улантып, Элладага карата таптакыр башкача, прогрессивдүү саясат жүргүзгөн жана көз карандысыз полистер менен федерациялардын суверенитетине терең урмат көрсөтүүгө умтулган.
Узак башкаруусунун алгачкы жылдарынан тартып эле Филипп өзүн тажрыйбалуу дипломат жана таланттуу кол башчы катары көрсөттү.
Союздаштар согушундагы анын салмактуу жана алысты көздөгөн саясаты, ошондой эле б.з.ч. 219–218-жылдардагы Этолия жана Пелопоннес кампанияларындагы жаркыраган тактикалык маневрлери анын кол башчылык жөндөмүн даана көрсөткөн.
Эллин союзунун гегемону катары Филипп союздук келишимдин шарттарын кылдат сактап, Балканда жалпы тынчтыкты камсыз кылууга бардык күчүн жумшаган.
Эң айыгышкан согуштар маалында да ал жеңилген душмандарына карата көбүнчө токтоолук жана кечиримдүүлүк көрсөтүүгө умтулган.
Талантынын жана мамлекеттик ой жүгүртүүсүнүн масштабы боюнча Филипп V Филипп II жана Александр Македонский сыяктуу улуу инсандар менен бир катарга коюлууга умтулган жана алардын өлбөс үлгүлөрүн чын дилден туурагысы келген.
Бирок Филипп Vнин жеке трагедиясы — анын таптакыр башка, ырайымсыз доордо жашаганы болду.
Өз ара согуштарга баткан, күчү азайып бара жаткан Чыгыш Жер Ортолук деңизиндеги эллинисттик мамлекеттердин ордуна жаш, агрессивдүү жана ырайымсыз Рим көтөрүлүп келе жаткан.
Македония римдик экспансия менен бетме-бет келген биринчи эллинисттик падышалыктардын бири болду.
Филипптин алдында мындай таптакыр жаңы мүнөздөгү душман менен күрөшүүнүн тарыхый үлгүсү жок эле.
Ал Батыштан келе жаткан легиондордун өз калкандарында алып келген эбегейсиз, мамлекеттин өзү үчүн өлүмгө тете коркунучун өтө кеч түшүндү.
Дал ушул каргашалуу кечигүү дипломатиялык күрөштөгү жеңилүүгө алып келди.
Ал эми дипломатиялык жалгыздык өз кезегинде Филипптин аскердик жеңилүүсүн дээрлик сөзсүз кылып, антика дүйнөсүнүн тагдырын түбөлүккө өзгөрттү.
