1371-жылкы Марица салгылашынан кийин Осман империясы Балкандарда таасирин активдүү кеңейтүүгө киришти. Эгей деңизинин жээгиндеги шаарларды баш ийдирип, маанилүү соода жолдорун көзөмөлгө алган османдар үзүрлүү алдыга жылышты. Алардын стратегиясы ичара тирешкен христиан өкүмдарларынын иштерине жайың катуу аралашып, аларга жардам сунуштап, союздаштары алсырай баштаганда аймактарды акырындап жутуп алуу болгон. Жергиликтүү өкүмдардын өлүмү же анын үй-бүлөсүндөгү ички чыр-чатак — баш ийдирүүгө ылайыктуу шылтоо катары пайдаланылган.
Осман кошуундары алардын мамлекети түз коңшу боло электе эле Балкандарга каттап турушкан. Князь Лазарь Хребеляновичтин жерлерине алар алгач 1381-жылы киришкен, бирок анда княздын воеводасы Цреп Дубравница салгылашында аларды жеңген. Бирок 1386-жылы султан Мурад кыйла олуттуу бастырып кирип, Плочникке чейин жетип, Грачаница монастырын чаап кеткен.
Сербияны курчаган шакек бара-бара тарый берди. 1388-жылдын августунда босния падышасы Твртконун Балшичтер менен кастыгын пайдаланган Шахин баштаган түрк аскери Билечанын алкагына кирип, бирок талкаланган. Венгриядагы ички жаңжалдан улам — анда серб өкүмдарлары Неаполдук Ладиславды колдогон — князь Лазарь менен Вук Бранковичтин аймактары дээрлик бүт христиан дүйнөсүнөн обочолонуп калды.
Түрктөрдүн Сербияга жортуул даярдап жатканы алдын ала белгилүү болгон. 1389-жылдын жай башында султан Мурад түрк кошууну гана эмес, вассалдардын жана жалданмачылардын бөлүктөрүн камтыган колду өзү жетектеп чыкты. Ал Македониядагы вассал аймактарынан өтүп, «бардык байланыштардын ачкычы» деп серб византия таануучусу Димитрие Богданович атаган стратегиялык маанидеги Косово талаасына чыкты.
Душмандын жакындаганын уккан князь Лазарь жана Вук Бранкович өз аскерин жыйнашты. Аларга падыша Твртко I жиберген босния воеводасы Влатко Вуковичтин ири бөлүгү жардамга келди. Сан боюнча так маалыматтар бүгүн да тарыхчылар талашында: айрым бааларга караганда, түрк аскери 27 000—40 000 (янычар, сипах, акынджы кошулуп), союздаш серб-босния аскери 12 000—33 000 чамасында болгон.
Серб аскери, түрк кошуунунан айырмаланып, бирдиктүү борбордук командачыга ээ эмес эле — үч жетекчинин: Лазарь, Вук Бранкович жана Влатко Вуковичтин ортосунда бөлүнгөн. Аскердин өзөгүн жеңил жөө аскер менен начар корголгон оор атчан кийинчилер түзгөн. Түрк кошууну болсо соңку 30 жылдагы жигердүү жеңиштүү согуштардан мол тажрыйба топтогон; сербдер көбүнчө ичара тирештерге гана катышып келишкен.
Салгылаш 1389-жылдын 15-июнунда Приштина жанында өттү. Түрк армиясынын борборун султан Мурад өзү, канаттарын анын уулдары — Баязид менен Якуб — башкарган. Карама-каршы тарапта борборго князь Лазарь, канаттарга Вук Бранкович жана Влатко Вукович ээ болгон.
Согуш түрк жаачыларынын серб позицияларын жаандатып атуусу менен башталып, андан соң оор серб атчандары чабуулга өттү. Османдардың сол канатын жара чаап өткөнү менен, борбордо жана оң канатта ийгиликти өнүктүрө алышкан жок. Түрктөрдүн жеңил атчандары менен жөө аскери каршы чабуул коюп, калың соот кийген серб атчандарын артка сүрдү.
Борбордо сербдер түрк кошунун бир аз артка сүрүп чыккандай болгон, бирок оң канатта Баязид чабуулга өтүп, серб жөө аскеринин коргонуусун талкалап, аларды чегинүүгө мажбурлады. Абалдын үмүтсүз болгонун көргөн Вук Бранкович талаадан чыгып кеткен; бул кийин аны «чыккынчылыкта» айыптоого негиз берди. Анын артынан Влатко Вуковичтин жана князь Лазардын бөлүктөрүнүн калдыктары да чегиништи. Лазарь жарадар болуп, туткунга түшүп, ошол эле күнү жазаланды.
Султан Мурад да курман болду, бирок анын өлүмүнүн жагдайлары бүдөмүк. Эн кеңири тараган риваят боюнча, аны серб рыцары Милош Обилич «качып өткөн кишидей» болуп, султандын чатрына кирип барып, бычак сайып өлтүргөн. Башка — анын ичинде түрк — булактар Мурад салгылаш бүткөндөн кийин, согуш талаасын карап жүргөндө өлтүрүлгөнүн айтат. Султандын өлүмүнөн соң бийликти уулу Баязид алып, атаандашы болгон бир тууганы Якубду муунттурууну буйурганы да риваят кылынат.
Эки жагынын да өкүмдарынын курман болушуна жана Баязид Сербияда калбастан дароо чыгышка жөнөп кеткенине карабастан, Косово талаасындагы салгылаш Сербия үчүн тагдыр чечерлик болду. Салгылаштан кийинки бир нече ай Европада ким жеңгенин эч ким так билген эмес. Босния падышасы Твртко I Трогир менен Флоренциянын тургундарына «христиандардын улуу жеңиши» тууралуу кабар таратып, Мураддын өлүмү Византияда да бул жеңиштин айгагы катары кабыл алынган.
Бирок Сербиянын өзүндө салгылаштын чыныгы мааниси дароо аңдалды. Князь Лазарь курман болуп, мураскор катары жашы жете элек уулу Стефан калды; аны менен кошо дээрлик бүт дворяндык катмар кырылды. Катардагы аскерлер арасындагы жоготуулар да аябай чоң болду. Өлкөнүн жаңы бастырып кирүүгө туруштук бере турган күчү жетишсиз экени айкын болду.
Салгылаш болгон аймактын ээси Вук Бранкович бир азга чейин бийликте турганы менен, акыры османдарга баш ийүүгө мажбур болду. 1390–1391-жылдары князь Лазардын сөөгү Раваница монастырына көчүрүлүп, бүгүнгө чейин ошол жерде сакталып турат.
