Келечектеги падыша 1755-жылы төрөлүп, экинчи ысым катары Станислав атын алган — бул анын чоң чоң атасы, Польша падышасы Станислав Лещинскийдин урматына коюлган.
Атасы 1765-жылы каза болгондон кийин, Людовик тактынын мураскерлигинде экинчи орунду ээлеген. 1771-жылы, 15 жашында, ал Мария-Жозефина Савойскаяга үйлөнгөн, бирок тарыхчылардын айтуусунда бул нике формалдуу гана болуп, баласыз өткөн.
1774-жылдан тартып жана 1781-жылы анын агасынын уулу Людовик Жозеф төрөлгөнгө чейин, Провенс графы (келечектеги Людовик XVIII) өзүнүн улуу агасы Людовик XVIнин түз мураскери болуп саналган. Сарайда ал салыштырмалуу токтоо жана жөнөкөй жашоону жүргүзгөн, бирок жеке жашоосунда агасына караганда ийкемдүү жана келишимдүү мүнөзгө ээ болгон.
1791-жылы Француз революциясы башталгандан кийин, Провенс графы агасы Людовик XVIден айырмаланып, өлкөдөн ийгиликтүү качып чыгып, роялисттик (монархисттик) эмиграциянын жетекчиси катары таанылган.
Кийинки жыйырма жыл анын жашоосу Европадагы тынымсыз көчүп-конуу менен өткөн. Бул ошол доордогу саясий туруксуздуктун күзгүсү болгон. Ал Брюсселде, Кобленцте, Веронада жашап, бир нече ирет Россияда баш калкалаган — бирок саясий жагдайлардын айынан (мисалы, Тильзит тынчтык келишиминен кийин) ал жактан дагы куулуп турган.
1795-жылы кичинекей племянниги Людовик XVIIнин өлүмү тууралуу кабар алгандан кийин, Провенс графы өзүн Франциянын падышасы Людовик XVIII деп жарыялаган.
Кыска убакыт Швецияда жашагандан кийин, ал акыры Англияга көчүп барып, Хартвелл сарайын сатып алган. Өтө семирип, кыймылсыз болуп калганына карабастан жана саясий пассивдүүлүккө берилгенине карабай, ал Наполеон Бонапарт сунуш кылган 2 миллион франктын пенсиясынан баш тартып, такка болгон укугунан эч качан баш тарткан эмес.
Людовик XVIIIнин башка эмигранттардан айырмасы — анын үйрөнүүгө жөндөмдүүлүгү болгон. Англиядагы жашоосу ага монархия конституциялык башкаруу менен шайкеш келерин жана мурунку абалды толугу менен кайтаруу мүмкүн эместигин көрсөткөн.
1814-жылдын апрелинде Наполеондун жеңилүүсүнөн кийин Сенат Бурбондордун реставрациясын жарыялаган. Башында конституцияны таануудан баш тарткан Людовик XVIII, Россия падышасы Александр Iнин басымынан кийин ага макул болууга аргасыз болгон.
3-май 1814-жылы ал Парижге салтанат менен кирип келген, ал эми 27-майда 1814-жылкы Конституциялык Хартиага кол койгон. Бул документ Францияда конституциялык монархияны орноткон. Бирок көп өтпөй Хартианын негизги жоболору бузулуп, Республиканы жана Империяны колдогондорго каршы куугунтук башталган.
1815-жылы Наполеондун Францияга кайтып келип, бийликти убактылуу кайра алган учурунда (белгилүү «Жүз күн» мезгили), Людовик XVIII шашылыш түрдө Парижди таштап качкан.
Бирок Ватерлоо салгылашындагы Наполеондун акыркы жеңилүүсүнөн кийин Людовик XVIII герцог Веллингтондун коштоосунда кайрадан борборго кайтып келген.
Жалпы амнистия жарыяланганына карабастан, өлкөдө реакциялык террор башталган. Бонапартисттер менен республикачылар өлүм жазасына тартылып, сүргүнгө айдалган, алардын мүлкү конфискацияланган. Падыша бул ашыкча катаал чараларды жактырбаган, бирок алсыздыгынан улам аларга каршы чыга алган эмес. Бул реакциялык террор бир жылга жакын созулган.
Кийинки жылдары башкаруу бир аз либералдашкан учурлар болгон, бирок герцог Беррий Шарль-Фердинанд д’Артуанын өлтүрүлүшүнөн кийин саясат кайра реакциялык багытка бурулган.
Акыркы жылдары Людовик XVIII оор подагра жана гангрена менен жабыркап, кыймылсыз абалга келген.
1824-жылдын 16-сентябрында ал каза болуп, Сен-Дени базиликасында Франциянын падышаларынын көрүстөнүндө жерге берилген.
Анын мураскери болуп иниси Карл X дайындалган. Людовик XVIIIнин өлүмүнөн кийинки бул бийлик алмашуу XIX кылым бою Францияда болгон жападан жалгыз мыйзамдуу жана тынч жол менен өткөн такты өткөрүү окуясы болгон.
