Келечектеги падыша 1754-жылы Версалда төрөлгөн. Анын чоң атасы Людовик XV небересин жактырчу эмес анткени Людовик соттогу бузуку жашоону жана анын сүйүктүүсү мадам Дюбаррини жек көрчү. Ошондуктан ал мамлекет иштери менен алектенүүгө жол берилген эмес. Людовик алган тарбия мамлекет башкаруу үчүн зарыл болгон практикалык билимдерди берген эмес.
Людовик физикалык эмгекке өзгөчө кызыккан, айрыкча темир уста ишине жана аңчылыкка. Буза жорукка баткан сарайдын фонунда ал адептүүлүгү, чынчылдыгы жана жөнөкөйлүгү менен айырмаланган. Тактыга чыкканда анын максаты элге кызмат кылуу жана кыянатчылыктарды жоюу болгон. Бирок анын эң чоң алсыздыгы чечкиндүүлүктүн жоктугу. Ал ар дайым реформа жүргүзүүгө ниет кылган менен, аны акырына чейин жеткирүүгө кайрат жетчү эмес. Ал улам бири-бирине карама-каршы таасирлерге апаларынын, бир туугандарынын, министрлеринин же аялы Мария-Антуанеттанын кеңештерине оңой багынып, мурда кабыл алынган чечимдерин кайра жокко чыгарып турган.
Жаңы падышанын биринчи кадамы Дюбаррини жана мурдагы министрлерди кызматтан алуу болгон. Ал таланттуу патриоттор Тюрго менен Мальзербди башкарууга дайындап, элде чоң үмүт жараткан.
Финансы министри Тюргонун жетекчилиги астында реформалардын кыска, бирок чечкиндүү мезгили башталган. Финансылык өзгөрүүлөр жүргүзүлүп, салыктар адилеттүү бөлүштүрүлүп, жер салыгы дворяндар менен дин кызматкерлерине да жүктөлгөн.
Экономикалык реформалардын ичинде нан соодасын эркин кылуу, ички бажыларды, устачылык цехтерди жана монополияларды жоюу кирген. Ошондой эле феодалдык милдеткерчилик (жылына 40 млн ливрге бааланган) жана пайдасыз кызматтар (синекуралар) жоюлган.
Мальзерб болсо өз тарабынан сотсуз камакка алуу укугун берген lettres de cachet ордерлерин жок кылууга жана абийир эркиндигин орнотууга аракет кылган. Бирок бул реформалар дворяндардын, парламенттин жана чиркөөнүн катуу каршылыгына дуушар болгон, анткени алар өз укуктары менен артыкчылыктарынан баш тарткысы келбеген.
Людовик XVI кыянатчылыктарды жумшартууну каалаган, бирок аларды түп тамырынан жоюудан корккон. Ал Тюрго жөнүндө: «элди экөөбүз эле сүйөбүз» деп айткан, бирок кайратсыздыгынын айынан аристократиянын басымына туруштук бере албай, Тюргонун кызматтан кетишине макул болгон.
Ошол эле мезгилде падыша өзүнүн жеке аймактарында кулчулукту жойсо да, аны башка сеньорлордун жерлерине жайылтуудан баш тарткан, «мен жеке менчикти урматтайм» деп түшүндүргөн.
Тюргодон кийин финансы тармагында чыныгы анархия башталган. Биринин артынан бири келген министрлер Неккер, Калонн жана Ломени де Бриенн өсүп жаткан бюджеттик тартыштыкты жөнгө сала алышкан эмес.
Ошол эле учурда аристократиянын реакциясы күчөп турган. 1781-жылдагы регламент үчүнчү катмарга (буржуазияга) аскердик жана соттук жогорку кызматтарга жолду жапкан. Дворяндар жаңы гана эмес, эски салыктарды да жокко чыгарууну талап кылышкан. Реакция феодалдык мамилелерге да жайылып, сеньорлор өздөрүнүн байыркы укуктарын кайра орното баштаган.
Бул абалды андан ары курчуткан окуя Франциянын Америка Кошмо Штаттарынын көз карандысыздык үчүн согушуна катышуусу болду. Бул согуш падышалык казынаны курутуп, Франциянын өзүндө да эркиндик жана либералдык идеяларды күчөткөн.
Мамлекеттик дефицит жылына 198 миллион ливрге жеткен. Ханышанын ысырапчыл чыгымдары жана сарайдын ырахат жашоосу абалды ого бетер оорлоткон. Жергиликтүү башкарууну реформалоо аракеттери да ийгиликсиз аяктаган, өкмөт өз күчсүздүгүн түшүнө баштаган.
Король жаңы салыктарды бекитүү үчүн “нотаблдер чогулушун” чакырган, бирок алар мындай чечимди четке кагышкан мындай олуттуу маселе боюнча чечимди бир гана Генералдык штаттар чыгара алат деп билдиришкен.
Париж парламенти да Генералдык штаттарды чакырууну талап кылганда, король күч менен каршылыкты басууга аракет кылган, бирок бул өлкө боюнча жалпы нааразылык жараткан. Акыры, 1788-жылы Людовик XVI Генералдык штаттарды чакырууга аргасыз болгон.
5-май 1789-жылы Генералдык штаттар Версалда чогулган. Үчүнчү катмар (буржуазия) түп тамырынан өзгөрүү талап кылып, 17-июнда өзүн Улуттук жыйын деп жарыялаган. Людовик XVI элдин эркин менен аристократиянын кысымынын ортосунда калкып, улам бирине, улам экинчисине багынган кээде ырыска, кээде контрреволюцияга кадам таштаган.
11-июлда Неккер кызматтан алынганда жана Париж аймагына аскер топтоло баштаганда элдин сабыры түгөнүп, 14-июлда Бастилиянын алынуусу менен элдик көтөрүлүш башталган.
Азаматтык согуштан корккон падыша артка чегинип, аскерлерди тартып, улуттук гвардия түзүүнү жана феодалдык калдыктарды жок кылуу жөнүндөгү декретти бекиткен.
5–6-октябрдагы элдик козголоңдон кийин падыша жана анын үй-бүлөсү Парижге көчүп келип, анда Людовик бийлигин толук жоготкон. Ал окуяларга кайдыгер болуп, болгону байкоочу катары катышкан.
1791-жылдын 21-июнунун түнүндө падыша үй-бүлөсү менен Парижден чыгыш чек арасына качууга аракет кылган. Бул планды швед графы Ханс Аксель фон Ферзен уюштурган. Бирок качуу ийгиликсиз болуп, Варенн шаарында почтмейстер Друэ падышаны таанып калган. Людовикти Парижге кайтарып келишкен — эл аны үнсүз, муздак тынчтык менен тосуп алган.
14-сентябрь 1791-жылы падыша жаңы конституцияга ант берип, конституциялык монарх болуп калган. Бирок ал жашыруун түрдө эмигранттар жана чет өлкөлүк державалар менен кат алышууну уланткан, алардан жардам сураган.
1792-жылдын 20-апрелинде Людовик көзүнө жаш алып, Австрияга каршы согуш жарыялаган. Бирок анын эмигранттарга жана «жергиликтүү чыккынчы дин кызматкерлерине» каршы декреттерди кол коюудан баш тартуусу 20-июнда элдик кыймылга, а кийин 10-августтагы көтөрүлүшкө алып келип, 21-сентябрда монархия кулатылган.
11-август 1792-жылы падыша үй-бүлөсү менен камакка алынып, Тампль мунарасына камалган. Ага улуттук эркиндикке каршы кутум уюштурду деген айып коюлган.
11-декабрда анын соту Конвентте башталып, анда Людовик (башкача айтканда жаран Луи Капет) өзүн татыктуу жана сабырдуу алып, өз иш-аракеттерин өзү коргогон.
16-январь 1793-жылы депутаттардын добуш берүүсү анын тагдырын чечкен көпчүлүктүн бир гана добушу менен ал өлүм жазасына тартылган.
21-январь 1793-жылы Людовик XVI гильотинага чыккан. Анын элге кайрылган акыркы сөздөрү ар-намыска жана кечиримге толгон болчу:
«Мен күнөөсүз өлүп жатам. Мага коюлган айыптардын эч бирине мен күнөөлүү эмесмин. Бул сөздөрдү мен эшафоттон айтып жатам, Кудайдын алдына барууга даярмын. Менин өлүмүмө себеп болгондордун бардыгын кечирем».
