Келечектеги падыша (туулганда Анжуй герцогу деген наам менен белгилүү болгон) башында тактынын мураскерлеринин тизмесинде болгону төртүнчү орунда эле. Бирок 1711–1714-жылдары Бурбон династиясын бир катар трагедиялар каптады: биринин артынан бири анын чоң атасы (Улуу дофин), ата-энеси (Бургунд герцогу менен герцогинясы) жана агасы каза болушту. Эки жаштагы Людовик гана аман калган — бул анын тарбиячысы, герцогиня де Вантадурдун тырышчаактыгынын аркасында болду. Ал ошол кездеги “модага айланган”, бирок өлүмгө алып келген кан чыгаруу ыкмасынан баланы сактап калган.
Жетим калган кичинекей мураскердин тагдырына элдин терең боору ооруп, анын өмүрү дайыма көзөмөл астында өткөндүктөн, ал эл арасында алгачкы жылдары эле зор популярдуулукка ээ болгон.
1-сентябрь 1715-жылы анын чоң-чоң атасы Людовик XIV каза болгондон кийин, беш жаштагы Людовик Франциянын падышасы болуп калган. Бирок чыныгы бийлик регент Филипп Орлеанскийдин колуна өткөн.
Регенттин тышкы саясаты Людовик XIVнин курсунун так карама-каршысы болгон: Англия менен союз түзүлүп, Испанияга каршы согуш башталган.
Ички башкаруу болсо Жон Лонун финансылык системасынын киргизилиши менен байланышкан экономикалык кыйроо менен коштолгон бул система өлкөнү оор каржылык кризиске алып келген.
Жаш падышаны епископ Флёри ага диндарлыкты үйрөткөн жана маршал Вильруа анын бардык каалоолоруна моюн сунуп, аны эмгекке жана башкарууга жөндөмсүз кылган тарбиялашкан.
1722-жылы Людовик Реймс шаарында таажы кийген. 1723-жылы ал расмий түрдө бойго жеткен деп жарыяланган, бирок бийлик чыныгы түрдө регенттин, андан кийин Бурбон герцогунун колунда калган. Герцог королду мураскер менен камсыз кылуу максатында аны Польша тактысынын мурдагы падышасынын кызы Мария Лещинскаяга үйлөндүргөн.
1726-жылы Людовик XV “өзүм башкарууну колго алам” деп жарыялаган, бирок чыныгы бийлик анын тарбиячысы кардинал де Флёринин колуна өткөн, ал Биринчи министр болгон. Флёринин башкаруусу “статус-квону” сактоого багытталган эле.
Ал реформалардан качкан, дин кызматкерлерин салыктардан бошоткон жана янсенисттер менен протестанттарды куугунтуктаган. Каржыны тартипке келтирүүгө жасаган аракеттери ийгиликке жеткен эмес, анткени ал экономикада жөндөмсүз болгон.
Флёри мүмкүн болушунча согуштардан качууга аракет кылган, бирок Франция эки кыйратуучу согушка катышууга аргасыз болгон.
Польша мурасынын согушу Францияга бир гана аймактык пайда алып келген Лотарингия, анын тактысына падышанын кайнатасы Станислав Лещинский отурган.
Австрия мурасынын согушу Аахен тынчтык келишими менен аяктап, Франция Нидерланддардагы бардык жеңиштеринен баш тартууга мажбур болгон.
Бул согуш маалында Людовик XV Мец шаарында оор ооруп калган, бирок анын айыгышы эл тарабынан жалпы кубаныч менен кабыл алынган жана эл ага «Сүйүктүү» (le Bien-Aimé) деген лакап ат ыйгарган.
1743-жылы Флёри каза болгондон кийин падыша кайрадан “өз алдынча башкарууну” убада кылган, бирок жаңы биринчи министр дайындалган эмес. Людовиктин башкаруу жөндөмсүздүгү анархияга алып келип, министрлер ар ким өз алдынча аракет кылып, падышага карама-каршы кеңештерди берип турушкан. Падыша өзү чыгыш деспотторунун жашоосуна окшош бейкапар өмүр сүрө баштаган.
1745-жылдан тартып анын жашоосуна маркиза де Помпадур толук үстөмдүк кылган. Ал падышанын каалоолоруна жагынып, өлкөнүн казынасын чексиз ысырап менен түгөтө баштаган.
1757-жылы падышага каршы кол салуу болуп, бул Париж элинин өсүп жаткан жек көрүүсүнүн ачык белгиси болгон.
Көп өтпөй мамлекеттик контролёр Машо бардык катмарларга, анын ичинде дин кызматкерлерине да тиешелүү киреше салыгын (vingtième) киргизүүнү сунуш кылган. Бирок дин кызматкерлери менен Париж парламенти бул сунушту бир добуштан четке каккан.
1756-жылы Жети жылдык согуш башталган. Бул жолу Людовик XV дипломатиялык “айлануу” жасап, Франциянын салттуу душманы Австрия менен союз түзгөн.
1763-жылы Париж тынчтык келишими менен аяктаган согуш Франция үчүн чыныгы трагедияга айланган ал Индиядагы жана Канададагы дээрлик бардык колонияларынан айрылып, деңиз державалык абалын жоготкон.
Помпадур герцог Шуазёльдү көтөрүп, Бурбон династиясынын бардык падышаларынын ортосунда «үй-бүлөлүк келишим» түзүүгө жетишкен жана иезуиттерди өлкөдөн кууп чыгуу жөнүндө жарлык чыгарган.
Финансылык тартыштык абдан чоң болуп, Париж парламенти жаңы салыктарды каттоодон баш тартканда, падыша lit de justice (падышалык соттун үстөмдүгү) деген укугун колдонуп, өз чечимин күч менен таңуулаган.
1764-жылы Помпадур каза болгондон кийин падыша сооронучту төмөн тектүү аял — графиня Дюбарри (Жанна Бекю) — аркылуу тапкан. Анын ашыкча чыгымчылдыгы жана карапайым теги сарайда жана эл арасында нааразылык жараткан, бул монархиянын кадыр-баркын андан ары түшүргөн.
Дюбарри Шуазёльдү кызматтан кетирүүгө жана анын душманы д’Эгийонду министр кылууга көмөктөшкөн.
1771-жылы Людовик акыркы ирет бийлигин бекемдөөгө аракет кылып, Париж парламентинин падышага каршы чыккан мүчөлөрүн күч менен таратып, айдап жиберген.
Элдин азабы менен кайгысына кайдыгер болгон падыша аңчылык жана көңүл ачуу менен алек болчу. Ал эскертүүлөргө жооп катары атактуу сөзүн айткан:
«Монархия биз тирүү турганча жашайт» (же эл ичинде белгилүү түрдө: «Бизден кийин сел болсун» — après nous le déluge).
Людовик XV 1774-жылдын 10-майында чечек оорусунан каза болгон. Анын өлүмү эл тарабынан кубаныч менен тосуп алынып, бул окуя жакындап келе жаткан Француз революциясынын жышааны болгон.
Тарыхый баа: Людовик XVге болгон тарыхчылардын көз карашы өтө терс. Анын натыйжасыз саясаты, паракорлугу жана бейкам жашоосу Францияны экономикалык жана аскердик кыйроого алып келип, монархиянын аброюн ушунчалык түшүргөндүктөн, анын мураскери Людовик XVI династияны сактап кала алган эмес.
Падыша каза болгондон кийин анын жеке «шайтан кутучасы» (la chatouille) табылып, анда болгону 50 миң ливр чыккан, бирок эл ичинде анын байлыгы жүз миллиондор менен айтылып келген.
