Людовик XII 1462-жылы төрөлгөн жана такка отурганга чейин Орлеан герцогу болгон. Табиятынан шайыр жана жандуу адам катары жаш кезинде ал саясаттан көрө турнирлерге, аңчылыкка жана пираларга көбүрөөк кызыккан. Бирок анын Валуа үй-бүлөсүнүн орлеандык бутактарына таандык болушу аны жаш падыша Карл VIIIнин регенти болгон Анна де Божё үчүн коркунучтуу атаандаш кылган.
Людовик, падышанын күйөө баласы катары (ал Людовик XIнин кызы, сулуу эмес жана аксак Жанна Французскаяга үйлөнгөн), граф Дюнуа жана башка ак сөөктөр менен биригип, Анна де Божёдон бийликти тартып алууга аракет кылган. Бул күрөш «Жинди согуш» деген ат менен белгилүү болуп, Людовик үчүн 1488-жылы Сент-Обен-дю-Кормьедеги салгылашта жеңилүү менен аяктаган. Ал туткунга түшүп, Бурж түрмөсүнө камалган, бирок үч жылдан кийин аялы Жаннанын сурануусунун аркасында бошотулган.
1498-жылы Карл VIII мураскорсуз каза болгондон кийин, Людовик эч кандай каршылыксыз такка отурган. Анын алгачкы кадамдары ыйман жана кечиримдүүлүк менен мүнөздөлүп, элдин сүйүүсүнө ээ кылган. Ал мурдагы душмандарына өч алуу ниетинен баш тартып, атактуу сөзүн айткан:
«Франция падышасы Орлеан герцогунун таарынычын унутту» (Le roi de France a oublié les injures du duc d’Orléans).
Бретанды Франция курамында сактап калуу үчүн Людовик Папа Александр VIнын уруксаты менен биринчи аялы Жанна менен ажырашып, Карл VIIIнин жесири Анна Бретонскаяга үйлөнгөн.
Людовик XIIнин ички саясаты анын кеңешчиси Жорж Амбуазанын таасири астында жүргүзүлүп, элдин жашоосун жакшыртууга багытталган.
Ал салыктарды жеңилдетип, 1506-жылы Тур шаарында чакырылган Генералдык штаттарда салтанаттуу түрдө «Элдин атасы» (Père du Peuple) деп жарыяланган.
Ал сот системасын жакшырткан, дыйкандар менен феодалдардын ортосундагы мамилелерди тартипке салып, феодалдык милдеттерди так аныктаган.
Апасы Валентина Висконти аркылуу Людовик XII Милан герцогдугуна болгон укукту мурастаган жана мурунку падыша Карл VIII сыяктуу эле Неаполь падышалыгын басып алууну кыялданган.
1499-жылдын июль айында Людовик Италияга аскер жөнөтүп, ошол эле жылдын 14-сентябрында Миланды басып алып, герцог Лодовико Моронун бийлигин кулаткан. Моро кыска убакытка кайра бийликке кайтып келгени менен, 1500-жылы швейцариялык жалданма аскерлери тарабынан сатылып, талкаланып, Людовик Түндүк Италияда өз бийлигин бекемдеген.
1500-жылы Людовик Испания падышасы Фердинанд Арагонский менен Неаполь падышалыгын бөлүшүү тууралуу Гранада келишимине кол койгон. Француздар Абруццо менен Кампанияны ээлешип, Неаполь падышасы Федериго туткунга алынган.
Бирок аймактык талаштар 1503-жылы Испания менен согушка алып келген. Ошол жылы француз аскерлери испаниялык колбашчылардан эки оор жеңилүүгө Чериньола жана Гарильяно салгылаштарында дуушар болушкан.
Жеңилген Людовик 1504-жылкы келишимге кол коюп, Неаполь үчүн болгон бардык дооматтардан баш тарткан.
1509-жылы Людовик Венецияга каршы Камбрей лигасына кошулган. Бирок көп өтпөй Папа Юлий II француздарды Италиядан кууп чыгаруу максатында лигадан чыгып, Францияга каршы «Ыйык лига» түзгөн.
Жооп катары Людовик Тур шаарында дин кызматкерлеринин жыйынын чакырып, галликан чиркөөсүнүн укуктарын коргоо максатында Пиза шаарында вселенский собор өткөрүү чечимин колдоткон.
1512-жылдан тартып Людовиктин абалы начарлады: ал 1513-жылы Новара жана Гинегат алдындагы салгылаштарда жеңилип, Миланды жоготту. Ал жакта герцог катары Массимилиано Сфорца жарыяланган.
Күчү азайган падыша 1514-жылы Англия жана Испания менен тынчтык келишимдерин түзүүгө аргасыз болгон.
Людовик XII 1515-жылдын 1-январында каза болгон. Эл ичинде анын өлүмүнө «мураскер алуу үчүн керебеттеги ашыкча аракеттер» себеп болгон деген кеп тараган, анткени ал өлөр алдында үчүнчү жолу Англия падышасы Генрих VIIнин кызы Мария Тюдорго үйлөнгөн эле.
Людовик мураскерсиз каза болуп, анын ордуна жээни жана күйөө баласы Франциск I, Ангулем графы Франциянын жаңы падышасы болгон.
