Людовик VII падыша Людовик VI Толстунун жана Адела Савойскаянын экинчи уулу. Атасы аны башында руханий кызматка даярдап, монастырда тарбиялаган. Бирок 1131-жылы анын улуу агасы Филипп Молодой каза болгондон кийин, тагдыр кескин өзгөргөн: Людовик Толстый экинчи уулун монастырдан чакырып келип, бар болгону он эки күндөн кийин таажылаткан. Реймс соборундагы майлоо аземин Папа Иннокентий II өзү өткөргөн. Людовик жашоосунун аягына чейин монастырдык тынчтыкты жана чиркөөгө болгон терең берилүүнү сактап калган.
1137-жылы Людовик VI уулунун үйлөнүүсүн уюштурган: болочок падыша Аквитания герцогунун мураскери, Гильом Xтин кызы Элеонорага үйлөнгөн. Герцог сапар маалында каза болуп, мурас боюнча Элеонора жаш Людовикке турмушка чыгышы керек эле. Бул нике Франция таажысына өлкөдөгү эң бай жана күчтүү аймак Аквитанияны кошкон.
1137-жылдын июль айында принц Бордо шаарында Элеонора менен баш кошуп, 25-июлда үйлөнүү аземи болуп өткөн. 8-августта Пуатье шаарында ал Аквитания герцогу деп жарыяланган. Ошол эле күнү атасынын өлүмү жөнүндө кабар алган жана падышалык такка отурган.
Капетингдердин кош-падышаларды алдын ала таажылоо салтынын аркасында, анын бийлигин эч ким талашкан эмес. Королдук домен Иль-де-Франс жана Орлеан аймактары менен чектелсе да, ал бекем база болгон. Людовик VIнин кеңешчилери, анын ичинде аббат Сугерий, ордодо өз ордуларын сактап калышкан. Бирок Людовик Элеонора аркылуу алган кеңири жерлерди иш жүзүндө башкарууга жетише алган эмес.
Башкаруусунун башында Людовик бийлигин чыңдоо үчүн бир катар чараларды көргөн:
1138-жылы Пуатье шаарында коммуналык өз алдынчалык талап кылган көтөрүлүштү баскан;
1141-жылы ал аялынын атынан Тулуза графтыгына доомат койгон, бирок жергиликтүү графтан вассалдык антын гана алган.
Эң олуттуу жаңжал анын тууганы, сенешаль Рауль де Вермандуага байланыштуу чыккан. Людовик аны 1142-жылы королева Элеонордун карындашы Петрониллага үйлөнүү үчүн аялынан ажырашууга көндүргөн. Бул нике династия үчүн маанилүү болгон, анткени Петронилла Аквитания мураскери катары эсептелген. Бирок мурдагы аял Шампань графы Тибо Улуунин жээни болгон. Тибо Раулду Чиркөөдөн чыгарткан, ал эми Людовик жооп иретинде Шампаньга жортуул баштаган.
Шаар Витридеги согуш маалында болжол менен 1500 тургун чиркөөгө бекинип, өрттөн набыт болушкан. Бул кайгылуу окуя падышаны терең кайгырткан. Ал Тибо менен элдешип, бул окуяга байланыштуу күнөөлөрүн жууйм деген максатта крест жортуулуна катышууга ант берген.
Эдесса шаарын мусулмандар басып алгандыгы тууралуу кабардан кийин, Людовик VII «крест кабыл алаарын» жарыялап, Экинчи крест жортуулун жеке өзү жетектөөнү чечкен. Бул Франция падышасы биринчи жолу крест жортуулуна өзү баш болуп чыгышы болгон. 1146-жылдын 31-мартында ал крестти Клерво аббаты Бернарддан алган.
1147-жылы жайында Людовик зор аскер менен чыгышты көздөй жортуулга чыккан. Священная Рим империясынын императору Конрад III ага деңиз аркылуу эмес, Балкан аркылуу барууну сунуш кылган. Константинополго жеткен соң, Людовик немистер буга чейин жеңишке жетти деп ойлоп, шашылыш Малая Азияга бет алган. Бирок немистер жеңилген эле, жана бириккен крест жоокерлери мусулман атчан аскерлеринен жана француз армиясынын даяр эместигинен улам оор жоготууларга учурашкан. Людовик менен кошо аялы жана анын коштогондору да бар болчу.
1148-жылы Людовик Антиохияга жетип, Элеонордун агасы, князь Раймунд де Пуатье менен келишпестиктерге дуушар болгон. Людовик Алеппого кол салуу планынан баш тартып, Акреге жөнөгөн. Крест жоокерлөрү Дамаскты курчоого алышкан, бирок шаарды ала алышкан эмес. Бул ийгиликсиздиктен кийин Конрад өз өлкөсүнө кайтып кеткен, Людовик болсо 1149-жылдын апрелинде Францияга кайтып келген. Поход толук кыйроо менен аяктап, падышанын аброюна олуттуу зыян келтирген.
Кайтып келген соң Людовик менен Элеонордун мамилеси таптакыр бузулган. Мүнөздөрүнүн карама-каршылыгы жана Элеонордун эркек мураскер төрөбөгөнү (15 жыл ичинде болгону эки кызы болгон) династиянын келечегин коркунучка салган. 1152-жылдын 21-мартында Божанси шаарындагы чиркөө собору алардын никесин жакын туугандык себеп менен бузган.
Бул ажырашуу Франция үчүн катастрофалык кесепет алып келген. Людовик кайра үйлөнүүгө мүмкүнчүлүк алган, бирок Аквитанияны жоготкон. Элеонора көп өтпөй Анжу графы Генрих Плантагенетке турмушка чыгып, ал 1154-жылы Англия падышасы болгон. Ошентип, Англия-Нормандия монархиясы Анжуй империясына айланып, Анжу, Турень, Пуатье жана Аквитанияны бириктирген.
Алгачкы жылдары Людовик менен Генрих Плантагенеттин мамилеси тынч болгон. 1156-жылы Генрих өзүнүн француз аймактары үчүн вассалдык ант берип, 1158-жылы алардын балдарынын ортосундагы нике тууралуу келишим түзүлгөн. Бирок Людовик Плантагенеттердин андан аркы күч алышына бөгөт коюуга аракет кылган. 1159-жылы ал Генрих курчоого алган Тулуза чебине өзү келип, англия падышасын чегинүүгө мажбурлаган.
1173-жылы жаңжал кайрадан согушка айланган: Людовик Парижде Генрих IIнин улуу уулу Генрих Молодойду кабыл алып, аны атасына каршы мятежге үндөгөн. Людовик жана Генрих Молодой Вернёйди курчоого алышкан, бирок Генрих II аскер топтоп, көтөрүлүштү баскан. 1177-жылы тынчтык келишими түзүлгөн.
Людовик VII өз падышалыгынын ичинде атасы баштаган иштерди уланткан. Ал Иль-де-Франстагы «жаман сеньорлорго» каршы бир нече жортуул уюштуруп, 1160-жылга карата доменди толук көзөмөлүнө алган. 1155-жылы Суассон шаарындагы чогулушта Людовик жалпы тынчтык жарыялап, аны архиепископтор жана ири барондор колдогон. 1166 жана 1171-жылдары ал Бургундияга эки жолу тынчтык орнотуу жортуулун жасаган жана кандуу согушсуз тартип орноткон.
1165-жылы гана, үчүнчү аялынын төрөлүшү менен, падышанын көптөн күткөн уулу Филипп төрөлгөн. 1179-жылы Людовик ооруп калганда, уулун кош-падыша катары таажылаткан. Людовик VII 1180-жылдын 18-сентябрында каза болуп, мураскор катары уулу Филипп Август такка отурган.
Людовик VII хронисттер тарабынан Аквитанияны жоготкону жана Плантагенеттердин күч алышына жол бергени үчүн сынга алынганы менен, ал Франция падышасы катары биринчи болуп бүт өлкөгө реалдуу бийлик жүргүзгөн адам катары эсептелет.
Анын башкаруусу доордун маданий гүлдөшүнө да туш келген дал анын демилгеси менен 1163-жылы Париждеги Нотр-Дам соборунун курулушу башталган.
Людовик VII динге берилген, адилет жана жөнөкөй жашоо кечирген падыша катары белгилүү болгон. Ал элге жакын, жардынын муктаждыгына көңүл бурган адам катары сүрөттөлөт. Анын кемчиликтери, анын ичинде Аквитаниянын жоготуусу, көпчүлүк тарыхчылардын ою боюнча, хронисттер тарабынан атайылап ашырылып сүрөттөлгөн анткени бул контраст анын уулу, улуу Филипп II Августтун даңкын андан да жарык көрсөтүшү үчүн керек эле.
