Карл X 1757-жылы Версалда төрөлгөн жана Людовик XVI менен Людовик XVIIIнин кичүү бир тууганы болгон. Туулгандан тартып такка отурганга чейин ал д’Артуа графы деген титулду алып жүргөн.
Агаларынан айырмаланып жай, чечкиндүүлүгү жок жана тынч мүнөздүү жаш Карл келбеттүү, аракетчил жана темпераменттүү болгон, ошондуктан сарай айымдарынын көңүл чордонунда турган. Анын өмүр бою туруктуу шериги жана сүйүктүүсү болгон айым Иоланда Мартин Габриэль де Поластрон, ага Карл чын дили менен берилген.
Карл демократиянын жана үчүнчү катмарга (буржуазияга) берилген ар кандай жеңилдиктердин ашкере каршылы болгон. Бул катаал позициясы аны коом ичинде абдан популярсыз кылган.
1789-жылдын башында анын революциячыл Улуттук жыйынга каршы чыгышы ушунчалык курч болгондуктан, падыша Людовик XVI ирония менен аны «өзүнөн да чоң роялист» (plus royaliste que le roi) деп атаган бул сөз кийин атактуу макалга айланган.
1789-жылы Бастилия алынгандан кийин, Людовик XVI иниси Карлдан Франциядан чыгып кетүүнү өтүнгөн, анткени анын өтө консервативдүү көз караштары падышалык үй-бүлөгө коркунуч жаратышы мүмкүн эле. Ошондой эле бул чечим саясий жактан да эсептелген кадам болгон эгер падышалык үй-бүлө кыйрап калса, Карл өзүнүн эки уулунун аркасында чет өлкөдө династияны уланта алмак.
1793-жылы Людовик XVIнин өлтүрүлүшүнөн жана 1795-жылы кичинекей Людовик XVIIнин өлүмүнөн кийин, Карлдын агасы Людовик XVIII өзүн падыша деп жарыялаган. Карл, анын мураскери катары, эмиграциядагы монархисттик партиянын башчысы болуп калган.
1803-жылы сүйүктүү мадам де Поластрон каза болгондон кийин, Улуу Британияда жашаган д’Артуа графы көңүл ачкыч адамдан диний, католик ишенимине бекем берилген адамга айланган. Ал катуу консервативдик ультрамонтанизм агымын колдогон.
1814-жылы Бурбондордун реставрациясы болгондо, Карл, «Месье» деген титул менен, башында Францияга кайтууну каалаган эмес. Ал агасы Людовик XVIIIни «чың ыймандуу падышачылык принциптерден тайган» деп эсептеген, анткени ал конституцияга макул болуп, «падышаны өлтүргөндөрдүн» көпчүлүгүн кечирген.
1820-жылы Карл оор жеке трагедияга кабыл болгон: анын кичүү жана сүйүктүү уулу герцог Беррий Шарль-Фердинанд д’Артуа өлтүрүлгөн. Бул окуя Бурбон династиясынын улуу эркек тармагынын токтоп калышы коркунучун жараткан, анткени улуу уулу баласыз болчу. Бирок бир нече айдан кийин герцог Беррийдин жесири уул төрөп, ага Генрих, Бордо герцогу (кийин граф Шамбор) деген ат берилген. Эл аны «керемет бала» деп атаган. Карл ошол күндөн тартып небересин ортодоксалдуу монархизмдин рухунда тарбиялоого толук өзүн арнаган.
1824-жылдын 16-сентябрында Людовик XVIII каза болгондон кийин, Карл такка отурган. Ал агасынан айырмаланып, салттуу падышалык бийликти баса белгилөөнү чечкен жана 1825-жылдын 28-майында Реймс соборунда салтанаттуу түрдө таажы кийген.
Бул орто кылымдагы салттарды калыбына келтирген өтө кооз азем болгон (анын ичинде падышанын «алтын оору» менен ооругандарды айыктыруу ырым-жырымы да бар эле). Бул азем коом тарабынан сынга алынган.
Коронацияда Карл «падышалык мыйзамдарга жана Конституциялык Хартиага берилген болом» деп ант берген, бирок Хартианы экинчи орунга коюу менен өзүнүн монархияны мыйзамдан жогору коёрун көрсөттү.
Карл X жарандык эркиндиктердин душманы жана революциянын жетишкендиктерин четке каккан консерватор катары таанылган. Бирок ошол эле учурда эл анын чечкиндүү жана ишмер падышалык мүнөзүн, мамлекетти өзү башкарууга умтулуусун да урматтаган.
Карл X бийликте ультраконсервативдик премьер-министр Виллеленин кабинетин калтырган. Өкмөт абдан популярсыз болгон бир нече чараларды кабыл алган:
Эмигранттарга 988 миллион франк өлчөмүндө компенсация төлөө, бул майда менчик ээлеринин менчик жоготуу коркунучун жараткан;
Ыйык нерселерге акарат кылуу жөнүндөгү мыйзамды кабыл алуу, ал өлүм жазасын караган жана антиклерикалдык чөйрөлөрдүн нааразылыгын күчөткөн.
Ошол эле учурда Карл X өнөр жана илимдин меценаты болгон. Анын доорунда Лувр музейинде Египет бөлүмү ачылып, аны атактуу окумуштуу Жан-Франсуа Шампольон жетектеген. Франциянын маданий жана интеллектуалдык жашоосу бул мезгилде өсүү доорун башынан өткөргөн.
Сырттагы саясатта Карл Франциянын аброюн калыбына келтирүүгө аракет кылып, Россия менен жакшы мамилелерди сактаган. Ал Осман империясынын эсебинен аймактык кеңейүү боюнча пландарды да иштеп чыккан.
1829-жылдын августунда ал өзүнө чексиз берилген роялист князь Жюль де Полиньякты премьер-министр кылып дайындаган. Бул чечим көпчүлүк каршы болгонуна карабастан кабыл алынып, кийин падышалык үчүн өлүмгө алып келген жаңылыштык болуп чыкты.
Полиньяктын кабинети оппозиция күчөгөн сайын катаалдашты. 1830-жылдын 17-мартында депутаттардын көпчүлүгү падышага жана өкмөттүн саясатына каршы ишенимсиздик вотумун кабыл алышкан (белгилүү «221 катына»).
Эскертүүлөргө карабай, 1830-жылдын 25-июлунда Карл X жана министрлери Полиньяктын Июль ордонанстарын кол коюшкан. Бул ордонанстар Конституциялык Хартианы одоно бузган: Жаңы шайланган депутаттар палатасы таркатылган; Басма сөз эркиндиги токтотулган; Шайлоочулардын саны кыскартылган.
Бул жарлыктар 26-июлда жарыялангандан кийин Парижде элдик көтөрүлүш тутанган. Бул окуя Экинчи Француз революциясы, же Июль революциясы, деп аталган жана Полиньяктын өкмөтүн кулаткан.
2-августта Карл X тактан баш тартканын жарыялаган, өзүнүн он жаштагы небереси граф Шамбордун пайдасына, ал эми регент катары Орлеан герцогу Луи-Филиппти дайындоого аракет кылган.
Бирок либералдык көпчүлүк Шамбораны король катары таануудан баш тарткан, жана Луи-Филипп I «француздардын конституциялык падышасы» деп жарыяланган. Бул кадам мыйзамдуу мураскерлик тартибин бузган.
Карл X кайрадан сүргүнгө кеткен адегенде Улуу Британияга, андан соң Австрия империясына. Ал өмүрүнүн акырына чейин өзүнүн небереси Шамборду Франциянын мыйзамдуу падышасы деп эсептеген.
1836-жылдын 6-ноябрында Карл X Гёрц шаарында холерадан каза болгон. Ал Словениядагы Кастаньявицадагы Благовещение чиркөөсүнө коюлган, ал жакта сүргүндө каза болгон падышалык үй-бүлөнүн башка мүчөлөрү да жерленген.
Анын өлүмү Франциядагы ультрароялисттик реванш аракетинин акыркы чекити болуп калды.
