Карл VII — Карл VI Акылынан айныган жана Изабелла Бавариялыктын бешинчи уулу болгон. Анын төрт улуу агасы жаш кезинде каза болгондуктан, Карл так мураскери жана дофин наамынын ээси болуп калды. Бирок анын падышалыкка жетүү жолу Франция тарыхындагы эң оорлордун бири болгон.
1418-жылы май айында бургиньондор Парижди басып алышканда, 15 жаштагы дофин борбордон качууга мажбур болду. Кийинки жылы ал бургиньондордун жетекчиси Жан Бесстрашный менен элдешүүгө аракет жасады. Алардын биринчи жолугушуусу 1419-жылдын июлунда болуп, натыйжа берген эмес. Экинчи жолугушуу ошол эле жылдын 10-сентябрында Монтро көпүрөсүндө өттү. Бирок дофиндин кишилери, анын ичинде Танги дю Шатель, герцогго кол салып, аны өлтүрүштү. Карлдын бул окуяга канчалык тиешеси бар экени белгисиз бойдон калган, бирок бул киши өлтүрүү анын кадырын өмүр бою булгап, көпүрөлөрдөн коркуусунун себеби болгон.
Жан Бесстрашныйдын өлтүрүлүшү Франция үчүн кайгылуу кесепеттерди жаратты. Жаңы герцог Бургундский Англия менен союз түздү, ал эми Карлдын ата-энеси Карл VI жана Изабелла Бавариялык 1421-жылы аны мураскорлук укугунан ажыратып, мыйзамсыз бала деп жарыялашты. Мындай кемсинтүүдөн жана өмүрүнө коркунучтан улам Карл түштүк Францияга качып барып, күчтүү Иоланда Арагонскаядан башпаанек тапты. Кийин ал Иоланданын кызы Мария Анжуйскаяга үйлөндү.
1422-жылы Карл VI каза болгондон кийин, так мураскерлиги боюнча маселе чечилбей калды. Труа келишими боюнча так англиялык жаш Генрих VIга өтүшү керек эле. Карл Англиянын үстөмдүгүнө каршы турууга күчү жетпей, Луаранын түштүгүндөгү аймактарды гана көзөмөлдөй алган. Анын резиденциясы Бурж шаары болгондуктан, каршылаштары аны шылдыңдап «бурж падышасы» деп аташкан.
1429-жылга келгенде Карлдын тарапташтарынын абалы өтө оорлошту Франциянын түндүгүндөгү акыркы чеп Орлеан узакка созулган курчоодо калган. Дал ошол учурда анын жашоосуна Жанна д’Арк кирди. Өзүнүн миссиясын Кудайдын буйругу деп эсептеген бул кыз 1429-жылдын 10-мартында Шинонго келди.
Карл аны сынап көрүүнү чечип, элдин арасына жашынып алды, бирок Жанна дароо аны таанып: «Кудай сизге бактылуу өмүр берди, урматтуу дофин!» — деп айткан. Бул окуя Карлга өзүнө болгон ишенимди кайтарып берди.
Жанна д’Арк Орлеандын курчоосун гана алып салбастан, француз аскерлерин дем берип, Карлды англиялыктар ээлеп турган жерлер аркылуу өткөрүп, Реймстеги таажы кийүү аземине алып келди. Ал азем 1429-жылдын 17-июлунда болуп өттү.
Жанна кийин бургиньондор тарабынан туткунга түшүп, англиялыктарга сатылып кетти. Карл аны куткаруу үчүн эч нерсе жасаган жок, жана 1431-жылы ал Руанда отко өрттөлдү.
Жаннанын азаптуу өлүмүнө карабастан, анын эрдиги жана жеңиштери Карлдын акыркы триумфуна жол ачты. 1435-жылы ал Аррас келишимине кол коюп, анын негизинде Бургундия Франциянын тарабына өттү.
Кийинки жыйырма жыл ичинде француз аскерлери дээрлик бүт өлкөнү бошотуп, англиялыктарга бир гана Кале портун калтырышты.
1438-жылы Карл «Прагматикалык санкцияны» кабыл алып, анда чиркөө жыйынынын бийлиги пападан жогору деп жарыяланган. Бул галликан чиркөөсүнүн көзкарандысыздыгынын негизи болуп калды.
Ошондой эле Карл Франциянын биринчи туруктуу армиясын түзүп, анын курамына жандармерияны киргизди, ал эми 1432-жылы Пуатьеде университет негиздеди.
Анын саясаты падышалыктын экономикалык гүлдөшүнө өбөлгө түздү.
Карл VIIнын бийлигинин акыркы жылдары анын мураскери, уулу Людовик менен болгон кастык менен коштолду. Людовик көбүрөөк бийлик талап кылып, атасына каршы кутумдарды уюштурган. 1456-жылы ал Бургундия герцогунун коргоосуна качып кетти.
Өмүрүнүн акыркы айларында Карл уулу аны ууландырат деген ойдон азап чегип жашаган. 1461-жылдын июль айында шишиктен улам тамак иче албай, 22-июлда ачкачылыктан каза болду. Анын сөөгү Сен-Дени чиркөөсүнө коюлду.
Карл VII, башкаруусунун башындагы чечкинсиздигине жана аракетсиздигине карабастан, Францияны мурдагыдан кыйла бекем абалда калтырды. Капетингдерден кийинки биринчи жолу өлкө бирдиктүү падышанын бийлиги астында бириктирилди.
