Иоанн IIнин атасы, падыша Филипп VI, жаңы Валуа династиясын бекемдөөгө умтулган. Уулу 13 жашка чыкканда, ага саясий жактан маанилүү болгон нике уюштурулган. Башында Англия падышасынын карындашы менен нике куруу пландалган, бирок андан баш тартылып, Иоаннду Люксембургдук Боннага үйлөндүрүшкөн. Ал улуу болгондуктан, мураскорду тезирээк төрөп бере алмак. Бул 1332-жылы өткөн династиялык нике тойуна алты миңден ашык конок катышкан. Үйлөнүү аркылуу Чехия падышасы жана Люксембург графы Жохан Сокурдун колдоосуна ээ болушкан. Майрамдар эки айга созулган, ал эми 13 жаштагы Иоанн Нотр-Дам соборунда рыцарь катары ардакталган.
Иоанн Нормандия, Анжу жана Мэн герцогу наамдарын алган. Бирок Нормандияны башкаруу кыйын болгон, анткени жергиликтүү ак сөөктөр Англия менен тыгыз байланышта болуп, деңиз соодасы аркылуу экономикалык көз карандылык жогору эле. Падышалык бийлик дайыма көтөрүлүштөргө жана кагылыштарга туш болуп турган. Танкарвиль жана Аркур өңдүү кландардын чыгышы Нормандиядагы туруксуздукту күчөткөн. Жоффруа д’Аркур падышанын саясатына каршы көтөрүлгөндө, аны башка ак сөөктөр колдоп, бул Валуа династиясынын мыйзамдуулугуна шек жараткан жана Эдуард III менен Нормандиянын жакындашуусуна алып келген.
Биринчи аялы каза болгондон кийин, Иоанн 1350-жылдын январында Жанна Овернскаяга үйлөнгөн. Бул нике аркылуу ал Жаннанын мурдагы күйөөсүнөн калган уулу Филипп Руврскийдин камкорчусу болгон. Кийин Филипп Бургундия герцогу болуп, Иоанн падыша болгондон кийин Бургундия герцогдугуна түз падышалык башкаруу киргизилген. Бул 1361-жылы анын толук Францияга кошулушуна негиз салган.
Франция ичиндеги башкы коркунуч Наварра падышасы Карл II Жаман болгон. Ал Иоанн IIнин күйөө баласы жана тууганы эле. 1354-жылы Карл II падышанын жакын кеңешчиси жана коннетаблы Карл де ла Серданын өлтүрүлүшүн уюштурган. Иоанн аны менен убактылуу тынчтык келишимин түзгөнүнө карабастан, падыша ага ишенген эмес. 1356-жылдын апрелинде Иоанн Руандагы дофиндин сарайына капыстан кирип келип, Карлды той маалында камакка алган. Анын төрт тарапташы дароо сотсуз өлүм жазасына тартылган, ал эми Карл камакка алынган. Бул чечкиндүү, бирок катаал кадам падышага каршы чыккандарды коркутуу максатында жасалган.
Падыша ички душмандары менен күрөшүп жатканда, сырткы согуш күчөдү. 1356-жылдын жайында Кара Принц (Эдуард IIIнин уулу) Францияга кол салган. Иоанн Жакшы оор куралдуу рыцарьлардан турган чоң аскер менен аны кууп жетип, Пуатье шаарынын жанында кармаган.
Француздар өздөрүн жеңишке жетебиз деп ишенип, англиялыктардын тынчтык сунушун четке каккан. 1356-жылдын 19-сентябрында Пуатье салгылашы болуп, француз рыцарьларынын макулдашылбаган чабуулдары жакшы уюшулган англиялык жөө аскерлер жана жаачылар тарабынан талкаланды.
Иоанн II өзүнүн жеке эрдигин көрсөтүп, согуш талаасында курал көтөрүп, күзөтчүлөрү менен бирге баатырларча согушкан. Бирок ал курчоого алынып, англиялыктарга кызмат кылган француз рыцары Дени де Морбек тарабынан туткунга түшкөн. Иоанн «мен принцке гана багынам» деп талап кылып, акыры өзүнүн мээлейин Морбекке тапшырган. Ал жана анын уулу Филипп англиялыктар тарабынан Бордого, андан соң Англияга жөнөтүлгөн.
Англияда Иоанн падышага тиешелүү сый-урмат менен кабыл алынып, эркин жашоо жүргүзүүгө уруксат берилген. Бирок Францияда анархия күч алган. Акыры 1360-жылдын 8-майында Бретиньи тынчтык келишими түзүлгөн. Эдуард III Франциянын тактысына болгон дооматынан баш тарткан, бирок ордуна 3 миллион экю өлчөмүндө ири кун жана Гиень менен Пуатуну кошкондо көптөгөн аймактардын көз карандысыздыгын талап кылган.
Иоанн уулу Людовик Анжуйскийди Кале шаарында күрөөгө калтырып, Францияга кайтып келип кун чогулта баштаган. Ал жаңы салыктарды киргизип, карыз алган жана 1360-жылы «франк» деп аталган биринчи алтын тыйын чыгарып, бул «эркин адам» деген маанини билдирген.
Бирок 1363-жылдын июль айында анын уулу Людовик туткундан качып кеткен. Бул окуя падышаны терең кайгыга салган. Иоанн «чест жана намыс үчүн» деп, өз ыктыяры менен Англияга кайтып, уулунун ордуна туткун болууга макул болгон.
Иоанн Жакшы Лондондо жылуу кабыл алынып, бирок 1364-жылдын апрелинде белгисиз оору менен ооруп, Савой сарайында каза болгон. Анын сөөгү Францияга алып келинип, Сен-Дени аббаттыгындагы падышалардын көрүстөнүнө коюлган.
Иоанн II, кээде катуулугу жана тынчсыз мүнөзү үчүн сындалганы менен, тарыхта баатыр падыша катары сакталып калган. Анын Пуатьедеги эрдиги жана мамлекеттин кызыкчылыгынан жогору койгон намысы ошол доордун рыцардык идеалдарынын символуна айланган.
