Филипп III Эр Жүрөк падыша Людовик IX Ыйыктын жана Маргарита Прованскаянын экинчи уулу болгон. Ага өзүнүн чоң атасы атактуу Филипп II Августтун урматына Филипп деген ысым берилген. Улуу агасы Людовик 1260-жылы каза болгондон кийин, Филипп тактынын мураскору болуп калган.
Филипп III атасы менен бирге анын Сегизинчи крест жортуулуна катышкан жана 1270-жылы Тунисте Людовик IX каза болгондон кийин, Африка жээгиндеги аскердик лагерьде падыша деп жарыяланган.
Францияга кайткандан кийин эле, жумшак мүнөзү менен белгилүү болгон Филипп III бир нече баш ийбес вассалдарды басып, Лион архиепископунун өзүнүн жогорку бийлигин таанышын камсыз кылган. Бирок анын бүтүндөй падышалыгынын учурунда мамлекеттин иштерине падышанын өзү эмес, анын жакын айланасындагылары чоң таасир тийгизишкен.
Баштапкы башкаруусунда эң көп таасирге ээ болгон адам – падышалык камергер, жөнөкөй тектен чыккан Пьер де ла Брос болгон. Бирок 1278-жылы ал ак сөөктөрдүн, айрыкча падыша аялы Мария Брабантская аркылуу уюштурулган интригалардын курмандыгы болуп, өлүм жазасына тартылган. Анын өлүмүнөн кийин Сен-Дени монастырынын аббаты Матье де Вандом жана сенешаль Этьен Бомарше жогорулаган.
Филипп IIIге эң көп таасир эткен адам анын таякеси Сицилиянын падышасы Карл Анжуйский болгон. Карлдын басымы менен Филипп Рим империясынын тактысына талапкерлигин койгон, бирок ийгиликке жеткен эмес. Акыры дал Карл Анжуйскийдин таасири Филипп IIIнү Испаниянын иштерине аралашууга түрткү берип, бул анын жеңилүүсү жана өлүмү менен аяктаган.
Филипп IIIнин Пиреней жарым аралындагы өз кызыкчылыктары да бар болчу. 1275-жылы ал Кастилия жана Арагон падышаларынын дооматтарына каршы Наварраны ийгиликтүү коргогон. Бирок 1276-жылы күйөөсү каза болгондон кийин мурастан ажыратылган француз ханышасынын укуктарын Кастилияда коргоо аракеттери ийгиликсиз болгон.
Эң чоң ийгиликсиздик 1285-жылы болгон Арагон экспедициясы эле, ал Карл Анжуйскийдин өтүнүчү менен башталган. Себеби 1282-жылы чыккан «Сицилия кечкиси» деген ат менен белгилүү көтөрүлүш Сицилиядагы француз бийлигин кулаткан. Папа Мартин IV Арагон падышасы Педро IIIнү чиркөөнүн катарынан чыгарып, анын тактысын Филипптин кичүү уулдарынын бирине өткөрүп берген. Француз армиясы жана флоту бул планды ишке ашыруу үчүн жиберилген, бирок француз флоты эки жолу талкаланып, армия Жирона чебин узак курчоодо кармалып турган учурда эпидемияга кабылат. Походду өзү жетектеп жаткан Филипп III да ооруп, артка чегинүү маалында каза болгон.
Падышанын мүнөзүнүн жумшактыгы жана тышкы саясаттагы ийгиликсиздиктерине карабастан, анын башкаруусу учурунда падышалык ээликтер бир топ кеңейген. Тулуза графтарынын тукуму өчкөндөн кийин, Филипп III алардын мурасталбаган жерлерин – Пуату, Сентонж, Тулон, Альбижуа, Овернь, Керси, Ажене жана Руэрг аймактарын падышалык доменге кошкон.
Мураскор ханзааданын Жанна Наваррская менен никеси Францияга Наварра падышалыгын, ошондой эле Шампань жана Бри графтыктарын кошууга жол ачкан. Ошондой эле стратегиялык мааниге ээ болгон Лион жана Монпелье шаарларын кошуу даярдалган.
Ошентип, Филипп III күчтүү лидер болбосо да, өзүнөн мурунку падышалардын саясатын улантып, борборлоштурууну жана падышалык доменди кеңейтүүнү уланткан. Ал Людовик IX мурастап кеткен күчтүү мамлекеттик түзүлүштү сактап калган.
