Филипп I падыша Генрих Iнин экинчи никесинен төрөлгөн уулу, анын апасы Киевдин улуу князы Ярослав Даанышмандын кызы Анна Ярославна болгон. Принц династия үчүн өзгөчө саналган грек ысымын Филипп деген атты алган, бул ысым андан кийин Капетингдер тукумунун салттуу атына айланган.
Филипп кеч төрөлгөн бала болгон (атасынын жашы 44тө эле), ошондуктан Капетингдер салтын уланткан Генрих жети жаштагы уулуна алдын ала таажы кийгизүүнү чечкен. Таажылоо аземи 1059-жылдын 23-майында Реймс шаарында өткөн жана ага Нормандия герцогунан башка бардык ири вассалдар катышкан. Бул жөрөлгө падыша каза болгондо бийлик шайлоосуз, автоматтык түрдө уулуна өтүшүн камсыз кылышы керек эле.
1060-жылдын 4-августунда Генрих I каза болгондо, Филипп эч кандай каршылыксыз падыша катары таанылган. Жаш падышанын регенти болуп анын апасынын тууганы Фландрия графы Бодуэн V дайындалган. Ал 1067-жылы өлгөнгө чейин башкарган, ошол учурда Филиппке 15 жаш болгон. Королева Анна башында мамлекет ишине катышкан, бирок 1061-жылы граф Рауль де Крепиге турмушка чыккандан кийин анын ролу басаңдаган.
Башкаруунун алгачкы жылдарында Филипптин чыныгы бийлиги Париж менен Орлеандын тегерегиндеги королдук домен менен гана чектелген. Күчтүү вассалдар, мисалы, Нормандия герцогу Вильгельм Завоеватель 1066-жылы Англияны багындырган толугу менен көз карандысыз саясат жүргүзүшкөн жана падышадан да күчтүүрөөк болушкан.
Филипп стратегиялык мааниге ээ аймактарды кошуу аркылуу өзүнүн доменин кеңейте алган. 1068-жылы Анжу графы Фульк Рыжий феодалдык согуштагы жеңишинен кийин өзүнүн ата мурасы Гатине графтыгын падышага өткөрүп берген. Фландрияда болсо Филипптин тууганы каза болгондон кийин согуш тутанган. Падыша жаш племянниктерин алардын агасы Роберт Фризскийге каршы колдогон, бирок 1071-жылдын 22-февралында Касселдеги чечүүчү салгылашта жеңилген. Натыйжада ал Робертти Фландриянын графы катары таанып, бирок Англия-Нормандия монархиясына каршы союз түзүү максатында Роберттин өгөө кызы Берта Голландскаяга үйлөнгөн.
Филипптин негизги максаты француз таажысына коркунуч туудурган Вильгельм Завоевателдин күчүн чектөө болгон. Алгачкы ачык кагылышуу 1076-жылы болгон. Филипп Вильгельм күтпөгөн учурда Бретандагы феодалдык согушка кийлигишип, Доль шаарынын алдында англия падышасын жеңген. Кийинки жылы түзүлгөн тынчтык келишимине ылайык, Филипп атасы жоготкон Вексенди кайра кайтарып алган.
Вильгельмдин уулу Роберт Куртгёз атасына каршы чыкканда, Филипп аны колдоп, ага Жерберуа чебин берген. Бирок 1079-жылы Филипп, сыягы, Вильгельмден чоң суммадагы акча жана Вексендин француз таажысына түпкүдөй бекемделиши үчүн Роберт менен союзун токтоткон.
1087-жылы Вильгельм Завоеватель Вексенге кирип, Мант шаарын талкалаганда, атынан жыгылып каза болгон. Натыйжада англия-Нормандия монархиясы анын уулдарынын ортосунда бөлүнгөн: Англия Вильгельм Рыжыйга, ал эми Нормандия падышанын эски досу Роберт Куртгөзгө өткөн. Ошентип, Филипп өзүнүн көптөн берки максатына жетип, Вексенди француз таажысына түп-тамырынан бириктирген.
Филипп доменди Бурж аймагынын эсебинен дагы кеңейткен. 1101-жылы Бурж виконту Эд Эрпен крест жортуулуна каражат чогултуу үчүн падышага өзүнүн Бурж жана Дюн жерлерин күрөөгө койгон. Кийин аны кайтарып ала албай, монастырга кирип кеткен, ошентип Бурж падышага өткөн.
1090-жылдардын башында Филипптин жеке турмушундагы өзгөрүүлөр Чиркөө менен олуттуу жаңжалга алып келген. 1090-жылы ал аялы Бертаны камакка алып, 1092-жылдын 15-майына караган түнү сулуу Бертрада де Монфорду өзүнүн күчтүү вассалы Анжу графы Фульктун аялын уурдап кеткен (балким анын макулдугу менен). Падыша Бертаны ажырашып, Бертрадага үйлөнгөн.
Бул окуя дин кызматкерлеринин катуу нааразычылыгын жараткан. Шартр епискобу Иво ачык каршылык билдирип, 1094-жылдын 16-октябрында Отён шаарындагы чиркөө собору падышаны Чиркөөдөн чыгарып салган. Бул чечимди Папа Урбан II 1095-жылдагы атактуу Клермон соборунда тастыктаган.
Филипп Чиркөөдөн чыгарууну алып салуу үчүн никени үзүүгө макул болгон, бирок көп өтпөй кайра Бертрада менен жашай баштаган. Ал он жыл бою чиркөөдөн четтетилген бойдон жашап, бул абал таажынын аброюна олуттуу зыян келтирген. Ошондуктан падыша Биринчи крест жортуулуна катыша алган эмес (анын ордуна бир тууганы Гуго Вермандуа барган). Диний вассалдары анын буйруктарына баш ийбей калган.
Нормандия герцогу Роберт Куртгёз Ыйык жерге жөнөп кетерде герцогдугун Вильгельм Рыжыйга өткөрүп берген, бул болсо бириккен англия-Нормандия монархиясы менен чек ара жаңжалдарын кайра күчөткөн.
Чиркөө менен болгон жаңжал 1104-жылы гана, падышанын өлүмүнө төрт жыл калганда чечилген. 1107-жылы Филипп жана Папа Пасхалий II инвеститура укугу боюнча компромисс табышкан: падыша епископтордун канондук шайлоосун тааныган, бирок прелаттар ага вассалдык антын беришкен. Бул келишим Француз таажысы менен Ыйык тактын ортосундагы узак мөөнөттүү союздун пайдубалын түзгөн.
Берта Голландскаядан Филипптин бир эле уулу болгон Людовик. 1100-жылы Филипп аны өзүнүн кош-падышасы деп жарыялаган. Бирок Бертрада де Монфор Людовикке каршы интригаларды жүргүзүп, өз уулун такка отургузууга аракеттенген. Айрым булактар боюнча, ал Людовикти ууландырууга да аракет кылган. Өмүрүнүн акыркы жылдарында Филипп семирип кетип, мамлекет иштеринен алыстаган. 1101-жылдан тартып Людовик домендин иштери менен жеке өзү алектенип, баш ийбеген барондорду тартипке келтирген.
Филипп I 1108-жылдын 29 же 30-июлунда Мелён шаарында каза болуп, Сен-Бенуа-сюр-Луардагы Флёри аббаттыгына коюлган. Ал Сен-Дени усыпальницасында эмес, башка жерде көмүлгөндүктөн, Француз революциясынын учурунда анын көрү бузулган эмес.
Филипптин 48 жылдык башкаруусу ошол доордогу Франция үчүн рекорддук узак мөөнөт болгон. Замандаштары аны көбүнчө жеке скандалдары жана Чиркөөдөн чыгарылышы үчүн терс баалашкан. Тарыхчы Жорж Дюби бул доор тууралуу мындай деп жазган: «Падышанын милдеттери үй-бүлөлүк чөйрө менен чектелет, ал эми коомдук турмуштун борборунда үй-бүлөлүк окуялар турат».
Бирок, барондордун күч алышына жана падышалык бийликтин тар чөйрөгө кысылышына карабастан, Филипп I Гатине менен Бурж аймактарынын эсебинен доменди кеңейткен, Англия-Нормандия монархиясынын агрессиясын токтоткон, Парижди падышалык борбору катары бекемдеген жана аймактык княздардан көз карандысыз башкаруу системасын (коннетабль, сенешаль ж.б.) түзгөн. Анын туруксуз башкаруусу династиялык бийликтин үзгүлтүксүз өтүшүн камсыздап, доменди анын активдүү мураскору Людовик VI үчүн сактап калган.
