XV кылымдын ортосунда Ардебилдеги «Сафавийа» суфийлик тартиби шейх Жунейддин (1447–1460) жетекчилиги астында аскери-саясий кыймылга айланды. Түркмөн урууларына жагаарын билип, Жунейд шиизмге ыктап, өз теги Алиден тарайт деп жалган санжыра да тараткан. Кызыл түстөгү чалма тагынган тарапташтары «кызылбаштар» аталып, шейхтерин кудайлаштырып, салттуу сунний ишенимдерди четке каккан.
Ошол маалда башында өзү да неортодокс агымдан өсүп чыккан Осман мамлекети борборлоштурууну күчөтүп, «четтеги» ишенимдерди кысымга ала баштады. Кочкондой жашоосун жана салыктан бошоңдугун сактагысы келген түркмөндөрдүн нааразычылыгы күчөдү. Ошолордун көбү «жаңы мамлекетте баркыңар болот» деген Сефевий идеясына берилип, Исмаил Iге агыла баштаганда, Баязид II чек араны катуу кайтарууну, кызылбаштарга кошулгандарды жазалоону буйруган.
1501-жылы Исмаил I Тебризди алып, өзүн шах деп жарыялагандан кийин Осман–Сефевий каршылаштыгы курчуду. Баязид II ачык согуштан качса, Трабзондун наместниги шехзаде Селим аскерчил топтордун колдоосун алуу үчүн Сефевий жерлерине чабуул жасап турду.
Анатолиядагы кырдаалды табигый алааматтар жана коррупция да курчутту. 1511-жылы Текке аймагында Шахкулу Текели жетектеген ири кызылбаш көтөрүлүшү чыкты. Ал басылганы менен, Селимдин атаандаштарын алсыратты. Акыры янычарлардын жөлөк-таягы менен Селим тактыга отурду.
Бийликке келери менен Селим I кызылбаштарга каршы кандуу репрессия жүргүзүп, Анатолияда он миңдеген адамдар кыргынга учурады. 1514-жылы ал зор кол топтоп, Сефевийлерге жортуулга чыкты. Жеткириш көйгөйүн болтурбоо үчүн Селим Исмаилди тез айкашка түрттү. Исмаил түз салгылаштан качкысы келсе да, «осман аскеринин ичинде Сефевийге жан тарткандар көп» деген ушак–азгырыктарга ишенип, Чалдыран түздүгүндө беттешүүгө чыкты. Осман тактикасын жакшы билген сефевий колбашчылар «душман тизилгиче дароо чабуулга өтөлү» дешти, бирок Исмаил «мырзалыкка жат» деп, османдар сап түзгөнчө күтүүнү тандады.
1514-жылдын 23-августунда болгон салгылаш османдардың технологиялык үстөмдүгүн ачып салды. Саны 100 миңге жакын делген осман кошууну чынжыр менен байланыштырылган 300 замбирекке жана ок-дары куралчан янычар корпусуна таянды. 20–40 миң аралыгындагы сефевий аскери дээрлик бүтүндөй атчан жаачылардан туруп, ни артиллериясы, ни ок-дары куралы жок эле.
Салгылаш сефевий атчандарынын чабуулу менен башталды: канаттарда айрым ийгиликтерге жеткени менен, борбордо османдардың замбирек-мылтык огунун алдында чабуул татый албай токтоду. Исмаил жеке өзү чабуулдарды жетектеп, көптөгөн осман колбашчылары кырылган учурлар болду; бирок өз тарабындагы нечен башчылардан айрылып, кечке жуук жарадар абалда аскерин калдыктары менен артка чегинди.
Жеңиштен соң Селим туткундалган кызылбаштарды кырууну буйруп, Исмаилдин колуна түшкөн жубайын сарайына наложница кылып алды. Тебриз алынып, талап-тонолуп, шахтын бир топ жеке буюмдары да колго түштү. Бирок Селим Сефевийлерди түп-тамырынан жок кыла алган жок: янычардын нааразычылыгы (айрымдары шахка боорукерлик кылган дешет) күчөп, аскерди Анатолияга кайтарууга мажбурлады. Жортуулдан кийин жардам бербей койгон Дулкадир бейлигин Осман мамлекетине кошуп алды. Исмаил болсо жеңилүүдөн сабак алып, аскерин ок-дары куралдары менен жабдай баштады — бул Сефевийлерди кийинки доордо кыйла туруктуу кылды.
