Б.з. 43-жылы император Клавдийдин башчылыгындагы римдиктер Британияны багындыра баштап, аны рим провинциясына айлантты. Кельт уруулары — Каратак менен Тогодумн жетектеген кошуундар — каршылык көрсөткөнү менен жеңилип калды. Рим үстөмдүгү катаалдыгы жана оор салыктар менен коштолуп турду.
Ицендер уругунун башчысы Прасутаг бийлигин тукумуна сактап калууну көздөп, падышалыгынын жарымын мурас катары император Неронго васият кылган. Бирок ал өлгөндөн кийин рим бийлиги бул васиятты этибарга алган жок: жер-мүлкү конфискацияланды. Анын жубайы Боудикка элдин көзүнчө камчы менен сабалып, кыздары зордукка кабылды. Мунун үстүнө прокуратор Кат Дециний ири карызды дароо кайтарууну талап кылды — чыдамы түгөнгөн эл үчүн акыркы чек ушу болду. Б.з. 60 же 61-жылы ицендер коңшу уруулар менен биригип, Боудикканын жетекчилиги алдында көтөрүлдү. Дион Кассий аны «адатта аялдарда болбогон деңгээлде акылман» деп сыпаттайт.
Көтерүлүштүн алгачкы бутаасы — Камулодун (азыркы Колчестер): мурда тринованттардын борбору болгон бул шаар рим ардагерлери жайгашкан колонияга айланган эле. Жергиликтүүлөргө орой мамиле кылган шаар тургундары каршылык көрсөтө алышпады. Көтерүлүшчүлөр шаарга кирип, таланып-тонолуп, өрттөлдү. Гарнизон Император Клавдийдин храмына бекинип алган, бирок эки күндүк курчоодон кийин талкаланды.
IX легиондун командачысы Квинт Петиллий Цериал шаарды бошотууга аракеттенди, бирок аскери буктурмага түшүп калды: пехотасы толук кырылып, өзү болгону аттыулары менен гана кутулду.
Козголууну уккан провинциянын наместниги Гай Светоний Паулин Лондинийди (Лондон) коргоого шашылды. Күчүнүн аздыгын баалап, оор чечим кабыл алып — шаарды таштап кетти. Көтерүлүшчүлөр Лондинийге кирип, кыргын салды жана өрттөдү; мунун айынан Веруламий да дал ушундай тагдырга туш болду. Үч шаарда жалпысынан 70 миңдей адам (римдиктер жана аларга берилген жергиликтүүлөр) кырылганы айтылат. Көтерүлүшчүлөр туткун алышкан эмес, өзгөчө ырайымсыздык көрсөтүшкөн.
Светоний Паулин күчтөрүн кайра уюштуруп, 10 миңдей легионер, ардагер жана жардамчы бөлүктөрдү топтоду. Дион Кассийдин маалыматы боюнча, Боудикка 230 миң аскерге чейин жыйнаган; азыркы тарыхчылар бул санды өтө ашыра жазылган деп эсептешет.
Рим колбашчысы чечүүчү салгылаш үчүн бриттер сандык үстөмдүгүн колдоно албаган, токой жакасы жаап турган кууш өткөөлдү тандады. Салгылаш алдында Боудикка өзү кыздары менен чогуу арабада аскерлерин аралап өтүп, эркиндикти тебелеген римдиктерден өч алууга үндөдү.
Бриттер жапайы кыйкырык салып чабуулга өтүштү, бирок рим дротиктеринин жапырт жаанына кабыл алышты. Андан соң «сынык миз» (клин) болуп түзүлгөн легионерлер тактикалык жана куралдык артыкчылыгын колдонуп, алдыга сүрдү. Атчандар менен жаачылар бриттердин обозуна — аялдар, кары-картаңдар жана балдар турган жерге — сокку уруп, чегинүү жолун бууп салды. Айкаш тез эле кыргынга айланды; бриттердин жоготуусу апааттуу болду. Жеңилүүдөн кийинки Боудикканын тагдыры тууралуу версиялар ар башка: бири — ал уу ичип өз жанын кыюу, экинчиси — оорудан каза болуу
Козголуу басылгандан кийин римдиктер жаза экспедициясын улантты. Абалдан чочулаган император Нерон Британияга кошумча күчтөрдү жөнөтүп, бирок жаңы наместник Публий Петроний Турпилианга жаңы согуштарды баштабай, жарашууну бекемдөөгө көңүл бур деген буйрук берди. Акыркы салгылаш болгон так жер бүгүнкүгө чейин аныкталган эмес — теориялар көп. Боудикканын көтөрүлүшү трагедиялуу аяктаганы менен, рим Британиясынын тарыхындагы эң таасирдүү окуялардын бири бойдон калды: ал жергиликтүү элдин эркин духун көрсөтүп, Римди провинциядагы саясатын жумшартууга мажбур кылды.
