Баязид болжол менен 1360-жылы Эдирне шаарында, султан Мурад I менен анын наложницасы Гюльчичек-хатундун үй-бүлөсүндө төрөлгөн. Ал жаштайынан эле атасынын жортуулдарына катышып, аскерий тажрыйба топтогон. Такка жол 1373-жылы ачылды: ошол жылы Мурад I улуу уулу Савджи-бей көтөрүлгөн бузукулук-алгачын катаал басып, Савджини сокур кылдырып, анан жазалады. Айрым булактарга ылайык, Баязид агасы тууралуу атасына кабар берген, ошону менен атасынын ишенимине ээ болгон. Бул окуя кийин Осман династиясында караңгы салтка айланган бир тууган өлтүрүүлөрдүн алгачкы баскычы болуп калды.
1381-жылы Баязид саясий союз катары Гермияногуллары эмиринин кызына үйлөнүп, күйөө жолдош катары айрым аймактарды алган. Көп өтпөй ал Кютахьянын санджакбеги болуп дайындалып, Мурад I Балкандарда согушуп турган чаарда, чыгыш чек аранын коопсуздугун камсыз кылып турган.
«Йылдырым» («Молниеносный») лакабы Баязидге Анатолиядагы алгачкы ири жортуулунан кийин ыйгарылган. Күйөө баласы — Караман бейлигинин өкүмдары Алаэддин — осман жерине бастырып киргенде, Баязид аскерин өтө кыска убакытта Конья тарапка жылдырып, аны талкалаган.
1389-жылдын 15-июнунда Косово талаасында Баязид осман аскеринин оң канатын башкарган. Атасы Мурад I курман болгондо, Баязид дароо жалпы кол башчылыкты колго алып, душманды талкалады. Ошол эле жерде, салгылаш талаасында, ал султан деп жарыяланды. Келечектеги талаш-тартышты болтурбоо үчүн Баязид ошол маалда эле кошунда жүргөн бир тууганы Якубду муунтуп өлтүртүүнү буйруду. Бул — тактыны камсыздоо үчүн султандын өз бир тууганын өлүм жазасына буюрган алгачкы учур катары белгилүү.
Косоводон кийин Баязид аскерин дароо Анатолияга буруп, Мураддын өлүмүнөн пайдаланмакчы болгон жергиликтүү бейлердин баш көтөрүүлөрүн басып салды. Бир кыш ичинде Айдын, Сарухан, Гермиян, Ментеше жана Хамид сыяктуу майда бейликтер талкаланып, алардын аймактары аннексияланышы менен мамлекет олуттуу түрдө кеңейди.
1396-жылы Европанын монархтары османдардың кеңейишинен тынчсызданып, ири крест жортуулун уюштурушту. Венгр падышасы Сигизмунд жетектеген 30–35 миңдик аскер осман аймагына сүрүлдү да, болгарлардын Никопол чебин курчоого алды. Ошол учурда Константинопольду курчап турган Баязид осаданы тезинен токтотуп, душманга каршы жүрдү. 1396-жылы 25-сентябрда Никопол салгылашында осман аскери крестоносчуларды кыйратып жеңди. Жеңиштен кийин Баязид осман жоготууларына жооп катары туткундардын көбүн жазалоону буйруп, эң белгилүү рыцарлар гана ири кунга бошотулган. Бул триумф Баязиддин Европадагы аброюн бекемдеп, Болгарияны толук баш ийдүрүү мүмкүнчүлүгүн берди.
Жеңиштен соң султан Константинопольдун осадасын улантты; ал 1394төн 1402-жылга чейин — сегиз жылга созулду. Шаар кулап калуу чекитине келип, калк ачарчылыкка дуушар болуп, казына түгөнгөн.
Ошол эле маалда Осман мамлекетинин чыгыш чегинде чыңалуу күчөдү. Жеңилген бейликтердин өкүмдарлары Орто Азиядагы күчтүү жеңип алуучу Темирдин (Тамерландын) сарайына качып барып, жардам сурашты. Баязид менен Темир ортосунда кемсинткен, текебер кат алмашуулар жүрдү. Өз вассалдарын «талаган» Баязидге жаза берүүнү каалаган Темир өз аскери менен Анатолияга бет алды.
1402-жылдын 20-июлунда Анкара жанында эки улуу өкүмдардын аскерлери чечүүчү салгылашка кирди. Ысыктаган, узак yürүштөн чарчаган осман аскери талкаланды; айрым татар жана анатолиялык бөлүктөр Темир тарабынан алдын ала ымалага тартылып, салгылаш маалында анын тарабына өтүп кетти да, османдарды артынан чабуулга алышты. Баязид качып кутулууга аракеттенген менен кармалып, туткунга түштү. Темир аны кемсинткен ыкмалар менен караган.
Баязид I 1403-жылдын 17-мартында туткундукта, болжол менен инсульттан (апоплексиядан) көз жумду. Анын өлүмү османдык «аралык доорду» — он жылдан ашык созулган междуцарствону — баштады; бул мезгил Мехмед I мамлекетти кайра бириктиргенче уланды. Баязиддин сөөгү Бурсага жеткирилген, бирок 1414-жылы Караман бейи Мехмед атасы Алаэддиндин өлүмүнө өч кайтарып, анын сөөктөрүн каздырып алып, өрттөттүргөн.
