Майориан теги Галлияга барып такалган тукум кууп өткөн аскердик аристократиянын өкүлү болгон. Анын так туулган күнү тарыхтын тереңинде жоголуп кеткен, бирок тарыхчылар ал 420-жылга аз калганда төрөлгөн деп эсептешет.
Майориандын энеси 379-жылы император Феодосий Iнин тушунда Иллирия чек арасында аскерлерди башкарган жана Трансданубия урууларынын чабуулдарын ийгиликтүү токтоткон аскер магистринин кызы болгон.
Анын атасынын ысымы тарыхта сакталган эмес. Болжол боюнча, ал Флавий Аэцийдин алдында нумерарий — каржы кызматкери — болуп иштеген.
Ал өзүнүн сатылбастыгы жана берилгендиги менен белгилүү болгон. Императордук сарайда жогорку кызмат ээлөөгө азгыруучу сунуштар түшкөнүнө карабастан, ал Аэцийдин штабында калууну артык көрүп, кынтыксыз аброюн сактап калган.
Дал ушундай чөйрөдө болочок императордун мүнөзү калыптанган.
Майориандын бийликтин эң жогорку тепкичтерине карай жолу Галлиянын согуш талааларында башталган.
«Римдиктердин акыркысы» деп аталган Флавий Аэцийдин жетекчилиги астында ал согуштун катаал мектебинен өткөн.
Дал ушул жерде ал кийин өзүнүн тагдырында чечүүчү роль ойной турган адамдар менен достошкон: свев Рицимер жана галло-римдик Эгидий.
Майориан тез арада таланттуу офицер катары атакка ээ болгон.
447–448-жылдары ал франктардын башчысы Хлодионго каршы жүргүзүлгөн аскердик өнөктүктөрдө өзгөчө айырмаланган.
Жылнаамаларда Викус-Елена жанындагы салгылашуу сүрөттөлөт. Анда Майориан атчан аскерлерди жетектеп, көпүрөнү баатырдык менен кармап турган учурда Аэций согуш талаасына алып баруучу жолдорду тосуп турган.
Анын эрдигин жоокерлер гана эмес, императордук сарай да байкаган.
450-жылга карата уулу жок император Валентиниан III Майорианды өзүнүн кичүү кызы Плацидияга күйөө катары олуттуу карай баштаган.
Мындай нике Майорианды тактынын расмий мураскери кылып, императордун өтө күчтүү Аэцийге каршы позициясын бекемдемек.
Бирок өзүнүн пландары бар Аэций муну коркунуч катары кабыл алган. Ал Плацидияны өз уулу Гауденцийге үйлөнтүүнү каалаган.
Аэцийдин аялы Пелагиянын кызганычынан улам күчөгөн сарай интригаларынын натыйжасында Майориан штабдан четтетилип, өзүнүн айылдагы мүлкүнө ардактуу сүргүнгө жөнөтүлгөн.
454-жылы гана, Валентиниан III Аэцийди өзү өлтүргөндөн кийин, Майориан сүргүндөн кайра чакырылган.
Императорго маркум аскер магистрине берилген аскерлердин ишенимин сактап кала турган кадыр-барктуу кол башчы керек болгон.
Бирок бул тынчтык көпкө созулган эмес.
455-жылы Валентиниан өзү да кутумчулардын колунан каза болгон.
Так үчүн айыгышкан күрөш башталган.
Майориандын талапкерлигин жесир императрица Лициния Евдоксия жана анын согуштагы эски жолдошу Рицимер активдүү колдошкон.
Бирок бийликти Валентиниандын өлтүрүлүшүн уюштурган сенатор Петроний Максим басып алган.
Максим Майорианды доместиктердин комити, башкача айтканда императордук гвардиянын башчысы кылып дайындаган.
Бирок анын бийлиги болгону бир нече жумага созулуп, 455-жылдын май айында вандалдардын Римди каргашалуу талап-тоноосу менен аяктаган.
Максим өлгөндөн жана вестготтордун колдоосуна ээ болгон Авиттин кыска башкаруусунан кийин Италияда Майориан менен Рицимердин кош бийлиги түзүлгөн.
456-жылдын октябрында алар Плаценциянын жанында Авиттин аскерлерин талкалашкан.
Акыры 457-жылдын 28-февралында Майориан атчан аскерлердин башчысы — Magister equitum болуп дайындалган.
457-жылдын 1-апрелинде Равеннага жакын жердеги «кичине мамычалардын жанындагы» — ad Columellas аскер лагеринде Майориан император деп жарыяланган.
Ал бийликтин оор жүгүн кабыл алууну каалабаганын, аны милдет сезиминен улам гана мойнуна алып жатканын билдирген.
Ошого карабастан, жаңы император дароо активдүү реформаларды жүргүзүүгө киришкен.
Майориан империя тышкы душмандардын айынан гана эмес, ички бузулуудан да кыйрап жатканын жакшы түшүнгөн.
Ошондуктан анын саясаты коомдук катмарларды жараштырып, маданий мурасты сактап калууга багытталган.
Мурунку император Авиттен айырмаланып, Майориан италиялык жана галлиялык ак сөөктөрдүн кызыкчылыктарынын ортосунда тең салмак түзүүгө аракет кылган.
Башында анын бийлигин тааныбаган галлиялык сенаторлорго мунапыс берип, аларды мамлекеттик башкарууга активдүү тарта баштаган.
Анын ачыктыгы жана доносчулардын кызматынан баш тартуусу Майорианга адилеттүү башкаруучу деген аброй алып келген.
Майориандын эң белгилүү мыйзамдарынын бири — 459-жылдын 11-июлунда кабыл алынган De aedificiis publicis новелласы болгон.
Император Римдин тургундары байыркы эстеликтерди курулуш материалдары алынуучу карьер катары пайдаланып жатканын көрүп, катуу нааразы болгон.
Ал өтө катаал жазаларды киргизген.
Имараттарды бузууга уруксат берген кызмат адамдарына 50 фунт алтын өлчөмүндө чоң айып салынган.
Ал эми алардын кол алдындагыларына камчы менен сабоо жана колдорун кесүү жазасы каралган.
Майориан эң терең кризис шартында да «шаарлардын улуулугун» сактап калууга умтулган.
Тышкы саясаттагы негизги коркунуч Африкадагы вандалдар падышалыгы бойдон калган.
Гейзерих Италиянын жээктерине тынымсыз кол салып турган.
Майориан Африканы кайтарып алмайынча империя ачарчылыкка жана жакырчылыкка туш болорун түшүнгөн.
458–460-жылдары император ири аскердик жортуулга даярдыкты жеке өзү жетектеген.
Ал римдиктерден жана союздаш герман урууларынын өкүлдөрүнөн турган күчтүү армия чогулткан.
Кампанияда Лирис дарыясынын жанында вандалдардын чабуулун токтотуп, андан кийин Испанияга жөнөгөн.
Анын планы Испаниядан деңиз аркылуу Африкага өтүп, Карфагенге сокку уруу болгон.
460-жылы Майориан Сарагосага келген.
Бирок коркунучтун масштабын түшүнгөн Гейзерих куулук жана пара берүү ыкмаларын колдонгон.
Жаңы Карфагенде турган Рим флоту чыккынчылыктын натыйжасында өрттөлгөн же вандалдар тарабынан басып алынган.
Флоттун жоголушу Африка жортуулун улантууну мүмкүн эмес кылган.
Бул ийгиликсиздик Майориандын беделине чоң сокку урган.
Ошол учурда императордун өсүп жаткан таасиринен жана көз карандысыздыгынан кооптоно баштаган Рицимер үчүн бул чечкиндүү аракетке өтүүгө ыңгайлуу шылтоо болгон.
461-жылдын 2-августунда Майориан чакан кошуун менен Галлиядан Италияга кайтып келе жаткан учурда Дертонда Рицимердин аскерлери тарабынан кармалган.
Мамлекетти сактап калууга аракет кылган император бийликтин бардык белгилеринен ажыратылып, кыйноого жана сабоого алынган.
Беш күндөн кийин, 461-жылдын 7-августунда, Ирия дарыясынын жээгинде Майориандын башы алынган.
Майориандын өлүмү Батыш Рим империясынын акыркы чоң үмүттөрүнүн биринин аягы болгон.
Рицимер император дизентериядан каза болду деген ушак тараткан.
Бирок замандаштары жана кийинки муундар чыныгы окуяны билишкен.
Андан кийинки башкаруучулар бара-бара варвар тектүү аскер башчыларынын колундагы куурчактарга айланган.
Ар кайсы доордун тарыхчылары Майориандын инсандыгын жогору баалашкан.
Прокопий Кесарийский аны өзүнүн сапаттары боюнча бардык мурунку башкаруучулардан ашып түшкөн, эмгектенүүдөн чарчабаган жана согушта коркууну билбеген адам катары сүрөттөгөн.
Белгилүү тарыхчы Эдвард Гиббон ал жөнүндө мындай деп жазган:
«Авиттин мураскеринде биз адамзат тукумунун кадыр-баркын сактап калуу үчүн кээде кулаш доорлорунда пайда болгон асыл жана баатыр инсандардын бирин кубаныч менен көрөбүз».
