Пероз эфталиттер менен болгон согушта каргашалуу түрдө өлгөндөн кийин, анын уулдары Ормизд III менен Балаштын ортосунда так үчүн күрөш башталган. Айрым булактарда айтылгандай, Пероз акыркы жортуулунун алдында Балашты регент кылып дайындаган, ошондуктан ал оңой эле бийликке келген. Бирок башка маалыматтар боюнча, Балашка өзүнүн бир тууганы Зарех (же Зарир) менен күрөшүүгө туура келген. Армян кол башчысы Вахан Мамиконян жетектеген армян атчан аскери Балашты колдоп, ага жеңиш алып келген, ал эми Зарех Ктесифондо кармалып, муунтуп өлтүрүлгөн.
Балаштын табияты тынчтыкты сүйгөн жана жумшак болгон, бул сапаты, тарыхчылардын пикиринде, аны күчтүү жана өз алдынча башкаруучу падыша болууга жол берген эмес. Ал бийликке келгенде өлкө кыйраган, казына бош, эл болсо эфталиттер менен болгон согуштун кесепетинен кыйналган абалда болгон. Аскерди кармоого каражаттын жоктугу Балашты күчтүү ак сөөктөрдүн көз карандысына айланткан, алар факты жүзүндө бийликти өз колдоруна алышкан. Эң таасирдүү инсандар Карен жана Михран урууларынан чыккан Сухра (же Сохр) жана анын уулу Зармихр болгон. Так ушул адамдар мамлекетти кайра калыбына келтирүү демилгесин өз мойнуна алышкан.
Балаштын башкаруусундагы эң маанилүү жетишкендиктердин бири эфталиттер менен тынчтык келишимине жетишүү болгон. Расмий сасанид салтында, «Шахнаме» эпосунда айтылгандай, кол башчы Сухра эфталит падышасын жеңип, Пероздун уулу Кавадды жана туткундарды кайтарып, талап-тоноолорду токтоткон. Бирок башка, ишенимдүүрөөк булактар бул тынчтык оор контрибуциянын эсебинен сатып алынганын, Персия аны дагы бир нече жыл төлөп турганын билдирет.
Балаш Византиядан да салык алууга аракет кылган, бирок император Зенон ага баш тарткан, анткени перстер Нисибин шаарынан киреше алып турган, ал шаар Византияга кайтарылбастан, мурдагы келишимдин мөөнөтү өтүп кеткенине карабастан, Персиянын карамагында калган.
Бул ийгиликсиз аракеттерине карабастан, айрым маалыматтарда Балаш Индиянын бир башкаруучусу менен согушуп, аны бир каршы салгылашууда жеңип, анын аскерин талкалап, борбор шаарын басып алгандыгы айтылат. Бул эпизод, балким, чыныгы окуяларга негизделген жана Сасаниддер түштүк-чыгыш чек араларында өз позицияларын дагы сактап турганын көрсөтөт.
Балаш, ак сөөктөр тарабынан бийликке келтирилген башкаруучу катары, тынчтык менен туруктуулукту көздөгөн. Анын эң маанилүү жетишкендиктеринин бири 484-жылы кол коюлган Нварсак келишими болгон. Бул келишим Пероздун акыркы жылдарында Кавказда чыккан кан төгүүчү көтөрүлүшкө чекит койгон. Анын шарттарына ылайык, армяндар өз динин эркин тутуу укугун алышкан, зороастр чиркөөлөрү бузулган, армян ак сөөктөрүнүн мурастык укуктары калыбына келтирилген. Армениянын башкаруучусу катары шах өзү таанылган, ал эми Вахан Мамиконян марзпан (наместник) кызматында расмий түрдө бекитилген.
Балаш ошондой эле элдин жыргалчылыгына көңүл бурган. Ал дыйкандарды катуу салыктар менен кыйнап жаткан жер ээлерин жазалап, кыйраган шаарларды калыбына келтирүү иштерин жүргүзгөн. Ат-Табари Балаш жөнүндө мындай деп жазган: ал «өлкөнүн гүлдөп-өнүгүшүн чын ыкластуу каалаган» жана өз калкын жакырчылыкка жеткиргендерди жоопко тарткан.
Бирок Балаштын тынчтыкты сүйгөн саясаты анын бийлигин сактап кала алган эмес. Анын зороастр дининин жрецтери менен пикир келишпестиктери болгон; айрым уламыштарда алар падышанын диний мыйзамдарды сактабагандыгы үчүн аны жек көрүшкөнү айтылат. Ошондой эле аскерге жетиштүү алтын бере албагандыктан, ак сөөктөрдүн нааразычылыгы да күчөгөн.
Акыры Балаш тактан кулатылган. Айрым булактар боюнча, аны магдар көзүн оюп, Кавадды шах кылып көтөрүшкөн. Башка версияда, «Шахнаме» баяндашынча, башкы кол башчы Суфрай Балаштын мамлекетти башкарууга жараксыз экенин айтып, аны кулаткан. Балаш каршылык көрсөтпөй, өз эрки менен четке кеткен, ал эми Суфрай Кавадды бийликке алып келген.
Балаштын бийлиги болгону төрт жылга созулган, бирок ал Сасаниддер тарыхындагы маанилүү өткөөл доор болгон. Ал жумшак мүнөздүү жана тынчтыкты сүйгөн башкаруучу катары кыйраган өлкөгө тынчтык менен туруктуулукту алып келген, Византия жана Кавказ элдери менен мамилелерди жакшырткан. Бирок анын ак сөөктөргө көз каранды абалы жана жрецтерге каршы алсыздыгы анын кулоосуна алып келген.
