Карл I 1600-жылдын 19-ноябрында Шотландияда туулган. Ал падыша Жеймс VI менен Даниялык Аннанын экинчи уулу эле. Балалыгында Карл алсырак, көп ооручу бала болуп, мураскор болгон агасы Генриге карата үмүт чоң коюлса да, Карлга андай ишеним аз болгон. Бирок 1612-жылы Генри капысынан каза болуп, Карл Уэльс принци болуп, Англия менен Шотландиянын так мураскору аталды.
1623-жылы Карл атасынын фаворити Бекингем герцогу Джордж Вильерс менен Мадридге барып, испан инфантасы менен нике тууралуу сүйлөшүүлөрдү жүргүзүүгө аракеттенди. Сүйлөшүүлөр ишке ашпай калды да, Англияга кайтып келген соң Карл менен Бекингем Испанияга каршы согушту жакташты. 1624-жылы англиялык корпус Нидерландга жөнөтүлүп, Испанияга каршы аскер аракеттерине катышты. Көп узабай Карлдын Франциялык Генриетта-Марияга үйлөнүүсү боюнча сүйлөшүүлөр башталды.
1625-жылы Жеймс I каза болгондон кийин, Карл I такка отурду. Континенттеги согушка каражат табуу үчүн ал парламенттен субсидияларды талап кылды. Бирок парламент мыйзамсыз салыктар менен диний саясатына нааразы болуп, баш тартты. Карл парламентти эки ирет таратты, бирок акча тартыштыгынан кайра чакырууга аргасыз болуп, өз бийлигин чектеген «Петиция о правах» («Укуктар жөнүндөгү петицияны») бекитүүгө макул болду.
1628-жылы Карлга чоң таасири бар Бекингем герцогу өлтүрүлдү, андан кийин падыша өз алдынча бийлик жүргүзүүгө өттү. 1629–1640-жылдар аралыгындагы он бир жыл бою ал парламентсиз башкарды: мыйзамсыз жыйымдар, айып пулдар жана монополиялар аркылуу каражат топтоду. Бул мезгилде Томас Уэнтуорт, Страффорд графы, падышанын абсолюттук бийлигин орнотууга багытталган Thorough («Турумдуу/Толук иретке келтирүү») планын иштеп чыгып, таасирин күчөттү.
Карл I атасы сыяктуу эле падышалык бийликти бекемдөөгө жана бирдиктүү англикан чиркөөсүн түзүүгө умтулду. Ал пуритандарды куугунтуктап, англикан чиркөөсүн католицизмге жакындаткан бир катар диний реформаларды киргизди бул протестанттар арасында катуу нааразылык жаратты.
Айрыкча көйгөй Шотландияда күчөдү: жергиликтүү жагдайды жакшы билбеген Карл 1637-жылы жаңы литургияны киргизүүгө аракет кылып, Эдинбургдагы шаардыктардын көтөрүлүшүнө жана епископатка, падышанын авторитаризмине каршы массалык кыймылдын башталышына себепкер болду.
1638-жылы шотланддар падышанын реформаларын айыптаган жана динди коргоого чакырган Улуттук ковенантка кол коюшту. Мунун менен «Епископтук согуштар» башталды. Көтерүлүштү басууга акчасы жетпеген Карл Англияда «Долгий парламент» деген ат менен белгилүү болгон парламентти чакырууга мажбур болду.
Парламент падышанын алсыздыгын пайдаланып, бардык мыйзамсыз жарлыктарды жокко чыгарды, «кеме салыгын» жойду жана Страффорд графына каршы сот талап кылды ал кийин түздөн-түз өлүм жазасына өкүм кылынды. Депутаттар армияны көзөмөлдөөнү жана министрлерди дайындоону да талап кылышты. Карл муну катуу четке кагып, мындай шарт аны «падышанын көрөңгөсү, бош көлөкөсү» гана кылып коёрун айтты.
1642-жылдын 23-августунда Карл I Ноттингемде падышалык туу көтөрүп, Жарандык согуш башталды. Бир нече жылдык катуу салгылашуулардан кийин падышалык аскерлер 1645-жылдын 14-июнунда Нейзби салгылашында кырыла жеңилди. Парламентчилер падышанын каттарын жана документтерин колго түшүрүп, анын католиктер менен жашыруун келишимдерин жана чет өлкөлөрдөн жардам сураганын ашкере кылышты бул анын аброюн мындан бетер түшүрдү.
1646-жылы Карл I шотланддардын лагеринe качты, бирок алар аны англиялык парламентке өткөрүп берип, камакка алышты. 1647-жылдын ноябрында ал Уайт аралына качып барган менен, кайра колго түштү. Түрмөдөн да көтөрүлүш уюштурууга далалат кылганы үчүн, армиянын кысымы астында парламент аны соттоого чечим чыгарды.
1649-жылдын январында Карл I сотко тартылып, чыккынчылык жана тирания боюнча күнөөлүү деп табылды. 1649-жылдын 30-январында ал Уайтхоллдагы Банкеттик залдын алдында эшафотто башы алынуу менен жазаланды. Акыркы сөзүндө ал абсолюттук монархия идеясын жактоосун улантты. Палач башын көтөргөнү менен, салттуу «бул чыккынчы» деген сөздөрдү айткан жок, эл дүрбөлөңгө түштү. Урмат иретинде анын башын кайра денесине тигип, туугандары татыктуу узата алышы үчүн даярдашты.
Карл Iнин казни англиялык тарыхтагы теңдешсиз окуя болуп, абсолютизм доорунун аякташын туюндурду. Анын өлүмүнөн кийин Англия «Содружество» деп аталган республика болуп жарыяланды.
