Келечектеги падыша Генрих Тюдор 1457-жылдын 28-январында Уэльсте, Кармартен чебинде төрөлгөн. Анын теги татаал болуп, падышалык династиядан алыс эле. Атасы жагынан ал байыркы валлий Тюдор тукумуна таандык: бул тукумду анын чоң атасы Оуэн Тюдор негиздеген. Оуэн жесир ханыша Екатерина Валуага — Генрих VIнин энесине — кызмат кылып жүрүп, аны менен жашыруун никеге турган. Алардын уулу Эдмунд Тюдор (падышанын агасы) Ланкастерлердин негиздөөчүсү Джон Гонттун никесиз төрөлүп, кийин мыйзамдаштырылган уулунун кызы Маргарита Бофортко үйлөнгөн. Демек, Генрихтин такка укугу абдан нык эмес болчу.
Генрих атасы Эдмунд чумадан каза тапкандан эки ай өткөндө жарыкка келген. Анын бала чагы Кызыл жана Ак розалардын согушу уланып турган чакка туш келди. 1471-жылы Генрих VI жана анын уулу өлтүрүлгөндөн кийин, Франциядагы сүргүндө жүргөн Генрих Тюдор Ланкастер династиясынан такка акыркы мыйзамдуу талапкер болуп калды. Ал Бретань герцогу Франциск IIнин «жумшак камагында» көп жыл өткөрүп, бирок жакшы шартта жашады.
1483-жылы Ричард III тактыны ээлеп, жээндерин өлтүрттү деген ушак тараганда Англияда көтөрүлүш тутанды. Абалды пайдаланып, Генрих Тюдор жеңишке жетсе, Эдуард IVдүн кызы Йоркдук Елизаветага үйлөнүп, касташкан эки үйдү бириктирерин убада кылды.
1485-жылы Франциянын колдоосу менен ал Уэльске түшүп, валлий теги ага көп тарапкер топтоого жардам берди.
1485-жылдын 22-августунда Босворт салгылашында Генрихтин аскери Ричард IIIнин күчүн талкалап, Ричард салгылашта каза болду. Генрих согуш талаасында эле падыша деп жарыяланып, «жеңип алуу укугу» менен таажыга ээ болду: ал өзүнүн такка отурган күнү катары 21-августту көрсөткөндүктөн, ага каршы салгылашкандардын баары «чет өлкөлүккө чыккынчы» болуп чыкты.
Бийликтин башталышы анын жалданма жоокерлери жуктурган «тер лихорадкасынын» (sweating sickness) эпидемиясы менен коштолуп, жаман жышаан катары кабыл алынган. Таажылангандан кийин убадасына ылайык Генрих Йоркдук Елизаветага үйлөнүп, Ланкастер менен Йоркту расмий бириктирди. Жаңы Тюдор династиясынын эмблемасы катары кызыл жана ак розадан турган Тюдор розасы кабыл алынды.
Алгачкы жылдары Генрих VII такка болгон укугун шекке салган йоркчу жалган талапкерлер менен күрөштү. Ламберт Симнел менен Перкин Уорбек өздөрүн Эдуард IVдүн жээндерибиз деп көрсөтүшкөн. Генрих башында айыгышпас кекчил болбой, Симнел менен Уорбектин жанын кечирген, бирок алар Тауэрден акыркы Плантагенет Уорик графы менен кошо качууга аракет кылганда, баарын жазалады; муну менен йоркчулардын дооматтары түгөлдөндү.
Генрих VII сарамжал жана чебер башкаруучу болуп чыкты: көп жылдык согуштардан кийин ал Англиянын каржысын олуттуу бекемдеди, финансыны тартипке салып, ак сөөктөрдү соттоого арналган Жылдыздар палатасын иштетип, сооданы колдоду.
Эл аралык абалын чыңдоо үчүн ал пайдалуу династиялык союздарды түздү. Улуу уулу Артур испан ханзаадасы Арагондук Екатеринага үйлөндү. Кызы Маргарита Шотландия падышасы Яков IVгө турмушка чыгып, жүз жыл өткөндө эки таажынын биригишине өбөлгө түздү. Артур эрте көз жумгандан кийин, Екатерина Англияда калып, кийин Генрих VIIнин экинчи уулу келечектеги Генрих VIIIге никеге турду.
Генрих VIIнин доору Англиядагы Орто кылымдардын аягы, Ренессанстын башталышы катары бааланат. Ал искусствону колдоп, анын өтүнүчү менен Полидор Вергилий «Англия тарыхын» жазууга киришкен. Ошондой эле ал деңиз саякаттарын демөөрлөп, Жон Каботтун Америкага экспедициясын колдогон.
Генрих VII 1509-жылдын 21-апрелинде кургак учуктан каза болуп, Вестминстер аббаттыгына коюлду. Анын мураскери экинчи уулу Генрих VIII бекем жана туруктуу падышалыкты мурастап алып, кийин Англиядагы ири өзгөрүүлөрдүн пайдубалын ушул абалга таянып түптөдү.
