743-жылдын 6-февралында 52 жаш курагында катуу мүнөздүү Хишам көз жумганда, анын жээни аль-Валид өзүнүн эң жакшы көргөн чөлдөгү резиденциясы — аль-Азракта болгон. Бийликтин алмашуусу сыртынан тынч көрүнгөн: Хишамдын уулдары жээнин жактырышпаса да, ачык көтөрүлүшкө барууга батынган эмес.
Аль-Валид II бул учурду жашырбай чыдамсыздык менен күткөн. 11-февралда көзгө чабармандар көрүнгөндө, ал эң оболу Хишам тарабынан ичкиликке берилгени үчүн камакка алынган өзүнүн «көңүлдөш жолдошу» Ийад ибн Муслимди бошотууну жана мамлекеттик казынаны мөөр басууну буйруган. Халиф болгондон кийин ал өч алуучулук мүнөзүн көрсөттү: Хишамдын уулдарынын эсептери тоңдурулуп, бир кезде Хишамга аль-Валидди тактан четтетүүнү сунуш кылган наместниктер дароо кызматтан алынган. 15-февралда ал өз макамын бекемдөө үчүн салтанаттуу түрдө Дамаскка кирген.
Аль-Валид IIнин башкаруусу империяга даңк алып келген жок. Тескерисинче, ал ийгиликсиздиктердин тизмегине айланды: Кичи Азияга жасалган жортуулдар үзгүлтүккө учурап, стратегиялык маанилүү Кипр иш жүзүндө Византиянын таасирине өттү.
Хорасанда халифтин буйругу менен Йахйа ибн Зайд (Алинин тукуму) бошотулуп, бул дароо шииттик каршылыктын жаңы очогунун пайда болушуна алып келди.
Меккеге аббасиддердин үгүтчүлөрү үчүн жашыруун түрдө ири каражаттар (болжол менен 0,2 млн дирхам) жеткирилип жаткан маалда, өлкөгө табигый кырсыктар каптады: Жазирада суу ташкындары, чума жана түшүмсүздүк орун алды.
Мамлекеттик иштерден көрө шарап менен поэзияны артык көргөн халифтин жашоо образына каршы жек көрүү толкуну көтөрүлдү. Аны анын жээни — Йазид III ибн аль-Валид жетектеди. Бул карама-каршылыктардын кагылышы эле: эрк эркиндиги жана жеке жоопкерчилик тууралуу мутазилиттик идеяларды бөлүшкөн такыба Йазид «күнөөкөр» халифке идеалдуу антипод болуп чыкты.
Мыйзамдуу башкаруучуну кулатууну актоо үчүн Йазид эл арасына үрөй учурган ушак таратты: имиш, мас абалындагы аль-Валид ыйыктыкты мазактап, Куранды жаа менен аткан экен. Бул окуяны беделдүү тарыхчылар (ат-Табари, аль-Якуби) тастыктабаса да, эл үчүн мындай «кара пиар» жетиштүү болду. Өзүнүн кайдыгерлигине мас болгон аль-Валид II болсо даярдалып жаткан кутум тууралуу билдирүүлөрдү көңүл сыртында калтыра берген.
744-жылдын 9-апрелинде Йазид III аз сандагы тарапташтары менен жашыруун түрдө Дамаскка кирди. Ошол түнү мас абалда болуп, көтөрүлүшчүлөр тууралуу кабарларга көңүл бурбай койгон полиция башчысы Абу Аджинин катасы чечүүчү болду.
Көтөрүлүшчүлөр тоскоолдуксуз Жума мечитин, андан соң сарайды ээлешти. 60 миң динарлык казынаны колго түшүргөн Йазид дароо жоокерлерге щедро айлык төлөп, кошумча күчтөрдү жалдады. Бир түн ичинде эле борбор, почта жана курал сактагычтар толугу менен козголоңчулардын колуна өттү.
Аль-Валид II борбордун кулаганын өтө кеч билд. Ошондо да ал бекемделген Тадморго (Пальмирага) чегинүү сунушун четке кагып, коргонуу үчүн чакан византиялык застава — аль-Бахраны тандаган.
Күчтөр тең эмес эле: 1,5 миң козголоңчуга каршы халифтин болгону 800дөй жоокери бар болчу. Чечүүчү сокку болуп кадыр-барктуу аль-Аббас ибн аль-Валиддин чыккынчылыгы эсептелди, анын кошуунун козголоңчулар кармап алышкан. Аль-Аббастын туусу душмандын лагеринде пайда болгондо, халифти коргогондордун духу бир заматта кулады.
744-жылдын 16-апрелинде чеп штурм менен алынган. Бул акыры экенин түшүнгөн аль-Валид II, Усман халифтин тагдырын кайталап, көрсөтмөлүү түрдө Куранды колуна алды. Жоокерлер короого кирип келгенде, ал кылычын жалаңдатуудан баш тартты. Чабуул койгондордун бири халифти бетинен урду, андан кийин анын башы алынган.
Аль-Валид IIнин өлтүрүлүшү буга чейин болуп көрбөгөн окуя болду: бир кылым ичинде биринчи жолу халиф өзүнүн эле мусулман тууганынын колунан каза тапты. Бул окуя Омейяддардын бийлигинин ыйык ореолун биротоло жок кылып, Үчүнчү фитнанын башталышына жол ачты.
