Акбар 1542-жылдын 14-октябрында Синддеги раджпуттардын Умеркот чебинде төрөлгөн. Анын атасы моголдордун падишасы Хумаюн, апасы Хамида Бану Бегим эле.
1539 жана 1540-жылдардагы Шер-шахтан болгон жеңилүүлөрдөн кийин Хумаюн качууга аргасыз болуп, жаш Акбар изгиликте чоңойду. 1551-жылдын ноябрында Джаландхар шаарында ал бир тууган жээни Рукийе Султан-бегимге үйлөнгөн. Шер-шахтын уулу Ислам-шах өлгөндөн кийин Хумаюн 1555-жылы Делини кайра тартып алган, бирок көп өтпөй каза болгон. 1556-жылдын 14-февралында, болгону 13 жашында Акбар шахиншах деп жаряланды; ал бойго жеткенче өлкөнү регент Байрам-хан башкарды.
Такка келгенден кийин Акбар 1556-жылдын ноябрында Панипаттагы экинчи салгылашта индуист падишах Хемунун үстүнөн чечүүчү жеңишке жетти.
1560-жылы ал Байрам-ханды кызматтан четтетип, бир катар көтөрүлүштөрдү баскан, анын ичинде 1579-жылдагы бир тууганы Хакимдин баш көтөрүүсүн да тынчыткан. Акбарга бийлигин толук чыңдоого дээрлик эки он жыл керек болду. XVII кылымдын башына карата анын империясы бүтүндөй Түндүк Индияны — Раджпутана, Гуджарат, Бенгал, Синд жана Кашмир өңдүү бай аймактарды — камтыды. Саясий алысты көрө билген Акбар раджпуттар менен союза түзүп, раджпут ханбийкесине үйлөндү; аларга жыл сайын алым-салым төлөп, аскер берүүнүн шартында жергиликтүү автономияны сактоого уруксат берди. Бул күчтөр кийин жаңы жортуулдарга пайдаланылды. Перстерден Кандагар кайра алынганда, бүткүл Чыгыш Афганстан Моголдордун карамагына өттү.
Акбарды Александр Македонскийге салыштырып, «Улуу» деген лакап бердирген жайы — анын мыкты аскербашылыгы гана эмес. Ал алысты ойлогон реформатор да болгон. 1574-жылы ал борборлоштурулган мамлекет түзүүгө багытталган ички реформаларды баштады: аскерди көзөмөлдөөнү күчөтүп, мансабдарлык даража (мансаб) системасын киргизди жана өлкөнү жаңы административдик бөлүштүрүүгө өттү. Бийлигинин алгачкы жылдарында эле салык реформасын жүргүзүп, дыйкандар үчүн салыктын өлчөмүн түшүмдүн үчтөн бирине теңелтти жана откупчулар институтун жойду — салыкты мамлекет өзү түз жыйнай баштады. Мындан тышкары, салык бардык ээликке эмес, иштетилген жер аянтына гана салына баштады. Өлкөнүн борбордук бөлүгүндө дыйкандар табигый (мал-дегенерация) салыктан акчалай салыкка өткөрүлдү. Ал ошондой эле мусулман эместерден алынган жизьяны жана индустар үчүн кемсинткен баш салыгын жокко чыгарды. Империя боюнча бирдиктүү өлчөм жана салмак системасы, ошондой эле бирдиктүү күн календары киргизилди.
Акбардын доору — индиялык маданият менен искусствонун гүлдөп-өнүгүү убагы. Ал илим менен искусствонун колдоочусу болуп, динине карабастан мыкты аалымдарды, акындарды, музыканттарды жана сүрөтчүлөрдү өз ордосуна топтоду. Сарай мектеби (миниатюра) жаралып, анын бай китепканасы 24 миңден ашуун томду камтыган. Акбардын эң жакын кеңешчилери — мусулмандын өкүлү Абу-л-Фазл («Акбарнаме» тарыхый баяндарынын автору) жана индус-брахман Бирбал — мамлекеттик иштерде чоң роль ойношту.
Акбар диндерге терең кызыккан; ага христиандык тууралуу католик миссионерлери да маалымат беришчү. Ал мечиттерге гана эмес, индуист ийбадатканаларына жана Гоадагы христиан чиркөөлөрүнө да жер жана каражат бөлүп турган. 1582-жылы ал индуизм, зороастризм, ислам жана бир аз даражада христиандык элементтерди айкалыштырган жаңы мистикалык үйрөтмө — дин-и иллахини («илахий дин») өлкөдө бекитүүгө аракет кылган. Акбар: «Чыныгысы — акыл тастыктаган ынаным», — деп айткан.
Акбардын тышкы саясаты прагматикалуу болуп, мамлекетти бекемдөөгө багытталган. Анын бийлигинин башталышына карата португалдар Индиянын батыш жээгиндеги деңиз соодасын көзөмөлдөп турган. 1572-жылы Гуджарат алынгандан кийин Могол империясы деңизге чыкты, бирок Акбардын кемелери, урбандык зыярат (Меккеге ажылык) сапарлары ичинде, сүзүш үчүн португалдардан картаз (уруксат кагаз) алууга мажбур болгон. Ал атасынын эски союздаштары болгон Сефевийлер жана Осман империясы менен дипломатиялык байланыштарды сактап, аларга белектер жүктөлгөн бай кербендерди жөнөтүп турган.
Акбардын акыркы жылдары уулу Салимдин сарайдагы интригалары жана кутумдары менен көлөңкөлөндү. Акбар 1605-жылдын 26-октябрында дизентериядан каза болду. Анын сөөгү Сикандрадагы мавзолейге коюлган. Жетимиш жылдан соң, 1691-жылы, Улуу Моголдорго каршы чыккан джаттар анын мүрзөсүн тоноп, сөөгүн өрттөп жиберишкен.
