Абу Бакр 573-жылы Усман (Абу Кухафа) жана Салма бинт Сахар (Умм уль-Хайр) аттуу ата-энеден чыккан, курайш уруусунун таасирдүү Бану Тайм кланына таандык болгон знаттуу үй-бүлөдө төрөлгөн. Анын балалыгы ошол доордогу араб ак сөөктөрүнүн салттары менен өткөн: убактысынын көп бөлүгүн бедуиндер — «Ахл-и-Баир», башкача айтканда «төө эли» арасында өткөргөн. Балалык кезинде ойношу болгон бул жаныбарларга болгон чыныгы сүйүүсү ага тарыхка кирген куньяны ыйгарган — Абу Бакр, бул «төө баланын атасы» дегенди билдирет.
Жакшы шартта тарбияланып, Абу Бакр мыкты билим алган. Ал жөн гана сабаттуу болбостон, поэзияга терең берилген адам болгон; Указ базарында өтчү атактуу жыл сайынкы жарманкелерге барып, ал жерде сөз өнөрүнүн мыктылары таймашчу. Феноменалдуу эс-тутумунун аркасында ал араб урууларынын генеалогиясын, саясатын жана тарыхын мыкты билген адиске айланып, кийин бул касиети аны баа жеткис кеңешчи кылган. Бирок бутпарастыкка толгон чөйрөгө карабастан, Абу Бакрдын жаны башка нерсеге умтулган. Аңызда айтылгандай, ал бала кезинде Каабадагы буркандар алдында жалгыз калганда, алардан тамак-аш жана кийим сурап жалынган, бирок жооп албагандан кийин көңүлү калып, бурканга таш ыргыткан. Исламды кабыл алганга чейин ал ханиф — бир Кудайга ишенген адам болуп, эч качан жасалма кудайларга баш ийген эмес.
Мухаммед пайгамбарлык миссиясын баштаганда, Абу Бакр анын жакын досу катары жаңы динди кабыл алган төртүнчү адам болгон — Хадиджа, Али жана Зейдден кийин. Ал аль-Аркамдын үйүндө жашыруун жыйындар баштала электе эле исламды кабыл алган жыйырма төрт сахабанын тар чөйрөсүнө кирген. Жаңы жашоонун белгиси катары ал өзүнүн атын Абдуллах («Аллахтын кулу») деп өзгөрткөн.
Жумшак мүнөзү жана жогорку аброю менен Абу Бакр исламдын башкы дааватчыларынын бири болуп, Усман ибн Аффан жана Саад ибн Абу Ваккас сыяктуу келечектеги дин тиректерин уммага алып келген. Бай соодагер катары ал өзүнүн байлыгын момундарды куткаруунун куралына айланткан: мусулман кулдарды сатып алып бошоткон жана эң оор учурларда жамаатка каржылык жардам көрсөткөн. 613-жылы ачык даават башталганда, меккеликтердин алдында биринчи болуп сөз сүйлөгөн дал ушул Абу Бакр болгон. Бул үчүн аны курайшиттер катуу сабап, эс-учун жоготконго чейин жетишкен. Бул сыноо бурулуш учур болуп, андан кийин анын энеси да исламды кабыл алган.
Анын берилгендигинин туу чокусу — Хижра, башкача айтканда Меккеден Мединага улуу көчүү болду. Дал ушул Абу Бакр пайгамбарды үңкүр Саврда жашырып, куугунчулардын көз алдында өмүрүн тобокелге салган жалгыз шерик болгон.
Мединада Мухаммед менен Абу Бакрдын байланышы дагы да бекемделип, 624-жылы анын кызы Айша пайгамбардын жубайы болгон. Абу Бакр бардык салгылашууларга катышып, Табук жортуулунда туу көтөргөн, бирок ар дайым устатынын көлөкөсүндө калып, лидерликке эч качан умтулган эмес. Анын улуулугу эң оор кризис учурунда — 632-жылы Пайгамбар Мухаммеддин каза болушунда көрүнгөн. Умма кайгыдан шал болуп, айрымдар бул кабарга ишенүүдөн баш тартканда, дал ушул Абу Бакр тарыхый сөздөрдү айткан:
«Ким Мухаммедге сыйынса — ал өлдү, ал эми ким Аллахка сыйынса — Ал түбөлүктүү».
Мухаммеддин өлүмүнөн кийин Абу Бакр биринчи халиф («Аллахтын элчисинин орун басары») болуп шайланган. Бул чечим Бану Саида кварталындагы курч талаш-тартыштардын жүрүшүндө кабыл алынган. Ансарлардын каршылыгына жана Алинин бийликке укугу тууралуу кийинки шииттик түшүндүрмөлөргө карабастан, Абу Бакр умманын биримдигин сактап кала алган. Ал өзүн пайгамбарлыкка эч качан талапкер деп эсептеген эмес, тескерисинче, өзү кеткен жетекчинин эркин аткаруучу гана экенин баса белгилеген.
Абу Бакрдын башкаруусу өтө оор сыноолор менен башталган. Мухаммед каза болгондон кийин Арабиянын бардык аймактарында динден кайтуучулардын көтөрүлүштөрү тутанган. Бирок жаңы халиф темирдей эрк көрсөтүп, Мединага коркунуч жаралып турганына карабастан, Пайгамбардын акыркы буйругун аткарып, Усама ибн Зейддин аскерлерин Византия чек араларына жөнөткөн.
Көп өтпөй «Динден кайтуучулар менен согуштар» (Ридда) деп аталган ири аскерий кампаниялар башталган. Халифтин жалпы жетекчилиги астында Халид ибн аль-Валид сыяктуу таланттуу кол башчылар жалган пайгамбарлар Тулайха менен Мусайлиманы талкалаган. Согуштар Ямамадан Йеменге чейин, Оман менен Бахрейнге чейин жайылган. Бир жылдын ичинде Абу Бакр укмуштуудай ишке жетишип, Араб жарым аралындагы бөлүнүп-жарылган жана касташкан уруулардын баарын ислам туусу астында кайрадан бириктирген.
Бириккен Арабия Византия жана Сасаниддер сыяктуу ири империялардын бутасына айланарын түшүнгөн Абу Бакр 633-жылы аларга каршы алдын ала сокку урган. Бул улуу араб жоолап алууларын баштаган, бирок халиф өзү бул иштерди мураскерлерине пайдубал катары гана жасап жатканын жакшы түшүнгөн.
Абу Бакрдын эң маанилүү жетишкендиктеринин бири — Куранды сактап калуу болду. Ямама салгылашында жүздөгөн хафиздер каза болгондон кийин, Умар ибн аль-Хаттабдын сунушу менен халиф пальма жалбырактарында, таштарда жана терилерде жазылган бөлөк-бөлөк аяттарды бир текстке чогултууну буйруган. Бул ишти Зайд ибн Сабит аткарып, анын натыйжасында пайда болгон нуска бүгүнкү күнгө чейин колдонулуп келе жаткан канондук тексттин негизин түзгөн.
634-жылдын август айында Абу Бакр катуу ооруп калган. Акыры жакындап калганын сезип, ал мураскерди дайындоо укугун узурпациялаган эмес, тескерисинче Умарды талапкер катары умманын талкуусуна коюп, жалпы колдоого ээ болгон. Өлөр алдында ал өтө чоң жөнөкөйлүк көрсөтүп, жеке мүлкүнүн дээрлик баарын мамлекетке керээз кылган.
Абу Бакр ас-Сиддик 634-жылдын 23-августунда 63 жаш курагында — Пайгамбар Мухаммед каза болгон куракта — дүйнөдөн кайткан. Ал Пайгамбар Мухаммеддин мүрзөсүнүн жанына, Айшанын бөлмөсүнө коюлган.
