Абдулла 1533-жылы Афаринкент шаарчасында, Шайбаниддердин каптал бутагынан чыккан Искандердин үй-бүлөсүндө төрөлгөн.
Абдулазиз-хан 1550-жылы кайтыш болгондон кийин такт үчүн күрөш күчөдү. Шайбаниддердин чачкын ээликтери — Бухара, Самарканд, Ташкент жана Балх — үстөмдүк үчүн таймашты. 1551-жылы Ташкентте бийлик жүргүзгөн Науруз Ахмед-хан жогорку хан деп жарыяланды. Ошол маалда Керминанын башкаруучусу болгон жаш Абдулла өзүнүн таякеси Балхтын өкүмдары Пирмухаммед-хан менен бирге бийлик үчүн күрөштү. 1556-жылы Науруз Ахмед көз жумгандан кийин жогорку өкүмдар болуп Пирмухаммед-хан калды.
1557-жылы Абдулла-хан суфий шейхтеринин колдоосуна таянып Бухараны ээлеп, анын де-факто башкаруучусуна айланды. 1561-жылы ал атасы Искандерди бардык өзбектердин жогорку ханы деп жарыялады. Искандер көбүрөөк диний иштерге берилгендиктен, бийлик тизгинин толук бойдон уулуна өткөрүп берди.
Абдулланын башкы максаты — Шайбаниддердин төрт ээлигин кайрадан бириктирүү эле. Айрыкча Науруз Ахмеддин уулдары Баба-султан жана Дервиш-бек менен болгон күрөш узак жана өжөр өттү. Жеңилүүлөр да болду, бирок акыры ал үстөмдүккө жетишти. 1582-жылга келгенде Абдулла Шайбаниддердин бирдиктүү мамлекетин кайра жандандыра алды.
Абдулла-хан II кеңири акча реформасын жүргүзүп, экономиканы турукташтырып, тыйын жүгүртүүдөгү кризисти жойду. Күмүш тартыштыгын жапmak үчүн алтын тыйындардын үзгүлтүксүз сооту жолго коюлуп, күмүш тыйындардын чеканы Бухарада борборлоштурулду. Күнүмдүк соода үчүн жез тыйындар да жүгүртүүгө киргизилди. Бул реформа транзиттик, шаарлар аралык жана шаар ичкерисиндеги сооданын жанданышына көмөк болду.
Чек араны кеңейтүү — Абдулланын дагы бир артыкчылыктуу багыты болгон. 1582-жылы ал Баба-султандан Сауран, Ясы (Түркстан), Отрар жана Сайрам сыяктуу маанилүү түркстандык шаарларды кайра алды. 1583-жылы атасы каза болгондон кийин Абдулла расмий түрдө хан болуп, жортуулдарын улантты: 1584-жылы Бадахшанды, 1588-жылы Хорасанды, 1593–1594-жылдары Хорезмди өзүнө кошуп, мамлекетинин аймагын кыйла кеңейтти.
Абдулла-хан ал доордогу ири державалар — Индиядагы Бабурийлер, Осмон империясы жана Орусия — менен тыгыз дипломатиялык алакаларды кармады. 1575-жылы осмон султаны Мурад III ага шиит Иранына каршы күрөш үчүн мылтыктарды жана замбиректерди жөнөткөн.
Бирок Орусия менен мамиле татаал болду: Абдулла орус аскерлерине каршы күрөшүп жаткан тууганы, Сибир ханы Күчүмдү колдогон. Казак хандары, өзгөчө Тауекел-хан, да Бухара менен чыңалуулуу мамиледе эле. 1595-жылы Тауекел Москвага уулун күрөө (аманат) катары жиберип, Абдулла менен Күчүмгө каршы күрөш үчүн курал алууга умтулган.
Абдулла-хан таланттуу аскер башчы жана саясатчы гана эмес, маданияттын улуу меценаты болгон. Ал сооданын өнүгүшүнө кам көрүп, монументалдуу имараттарды, медреселерди, ханакаларды (суфийлер обителдерин), кербен-сарайларды, соода катарларын жана көпүрөлөрдү курдурган.
Анын башкаруусу маалында Бухара гүлдөп-өнүккөн: шаарда 200дөн ашуун медресе жана сансыз базарлар болгон. Абдулла-хан «Аваз Гази» тахаллусу менен ыр да жазган. Ал өзүн аалымдар, жазуучулар жана тарыхчылар менен курчап, тарыхчы Хафиз Таныштан «Абдулланаме» хроникасын жаздырып, акын Мушфикиден архитектуралык эстеликтер үчүн жазууларды даярдаткан.
Абдулла-хан мурастарга да көңүл бурган: анын буйругу менен мурда Тимур доорунда башталган Хожа Ахмед Ясавинин мавзолейинин портал бөлүгү бүткөрүлгөн. Ал Тимурдун инсанын суктанып, аны Турондун улуу өкүмдары катары үлгү туткан.
Абдулла-хан II 1598-жылдын 8-февралында көз жумду. Аны уулу Абд ал-Мумин мурастап, бирок узакка бийлик кыла алган жок. Абдулланын өлүмү Хорезмдин көз карандысыздыгын калыбына келтирүүгө түрткү берип, аймактагы саясий туруксуздукту күчөттү.
Абдулла-хан Бухарага жакын жайгашкан Бахауддин Накшбанддын мавзолейинин жанында жерге берилген. Анын бийлиги Шайбаниддер династиясы үчүн «алтын доор» болуп, мамлекеттик түзүлүш, экономика жана маданият эң жогорку гүлдөшүнө жетти. Тарыхчы Ахмад Дониш аны кылымдын улуу «жаңылоочуларынын» катарына киргизген.
